Τo 2004 είναι ήδη παρελθόν εδώ και μερικές μέρες και ώρα να κατέβει για μια ακόμη φορά η ζυγαριά απ΄το ράφι της και να ετοιμασθεί για την αποτίμηση όσων έγιναν την περασμένη χρονιά. Από τη μια πλευρά τα θετικά, όσα μας γοήτευσαν, επιθυμίες και όνειρα που πραγματοποιήθηκαν, νέες εμπειρίες, καινούριες γνωριμίες που ανανέωσαν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την καθημερινότητά μας, και απ΄την άλλη τα αρνητικά, απογοητεύσεις, αναβολές, ματαιώσεις, στασιμότητα.
Και πάνω που η ζυγαριά φαίνεται να μπατάρει προς την αρνητική πλευρά, εμφανίζεται η μουσική και σαν από μηχανής θεός ανατρέπει τις διαφαινόμενες ισορροπίες. Δεκάδες cd, εκατοντάδες τραγούδια που μας συντρόφεψαν μέσα στο 2004, "φίλοι" που ήταν δίπλα μας στα εύκολα και τα δύσκολα. Γι'αυτό σας προτείνω να ανοίξετε τα αυτιά σας στη μουσική και να τα κλείσετε σε όλους εκείνους τους "επαγγελματίες" του μουσικού τύπου που κάνουν λόγο για κρίση και μουσική χειρότερη απ΄αυτήν του παρελθόντος. Βλέπετε ανέκαθεν υπήρξε καλή και κακή μουσική - το πρόβλημα στις μέρες μας είναι πως τα αυτιά μας έχουν μάλλον απωλέσει την αθωότητά τους : ακούμε ένα cd και αντί να αφεθούμε να μας παρασύρει μουσική, εν είδει νεκροτόμων πραγματοποιούμε τομές για να ανακαλύψουμε από που επηρεάστηκε ο καλλιτέχνης , ποιόν αντιγράφει, από ποιό τραγούδι έκλεψε ένα ριφάκι, αν είναι αναβιωτής ή καινοτόμος , σε ποιό είδος και μουσική σκηνή ανήκει. Απ΄την άλλη ο βομβαρδισμός μουσικής πληροφορίας αλλά και σχετική με μουσική πληροφορίας που υφιστάμεθα καθημερινά καθιστά αδύνατη την αφομοίωσή της , αλλά και μας στερεί την γοητεία της ανακάλυψης του καινούριου. Θυμάμαι πως σύμφωνα με μια έρευνα που είχε δημοσιευτεί παλιότερα ο μέσος όρος ακρόασης ενός βινυλίου (δεν είχε ακόμη επικρατήσει το cd) ήταν 1,2 φορές, ούτε καν δύο δηλαδή. Και αν διαβάζοντας αυτές τις γραμμές το βλέμμα σας περιπλανιέται στη δισκοθήκη σας, σκεφτείτε πόσα από τα cd σας έχετε ακούσει πάνω από πέντε φορές. Και μήπως τελικά αυτός είναι ο λόγος που η μουσική δεν μας συγκινεί τόσο όσο στο παρελθόν ;
Με αυτές τις σκέψεις παραθέτω 15 album και 15 τραγούδια (που δεν ανήκουν στους επιλεχθέντες δίσκους) και τα οποία σίγουρα δεν είναι τα καλύτερα του 2004, μια που τέτοιοι αφορισμοί προϋποθέτουν την ακρόαση του συνόλου της ετήσιας μουσικής παραγωγής, πράγμα ανέφικτο δηλαδή, αλλά τα οποία μπορεί να μην είναι τα καλύτερα και με αυστηρά μουσικά κριτήρια (και τι πραγματικά σημαίνει η λέξη καλύτερο ;). Απλώς αυτά βρήκαν συχνότερα το δρόμο προς το cd player μου και αποτέλεσαν το προσωπικό μου soundtrack για το 2004.
Nick Cave & The Bad Seeds - Abbatoir Blues/The Lyre Of Orpheus (Mute)
!!! - Louden Up Now - (Warp)
Modest Mouse - Good News For People Who Love Bad News (Epic)
Franz Ferdinand - Franz Ferdinand (Domino)
Adem - Homesongs (Domino)
Mark Lanegan Band - Bubblegum (Beggars Banquet)
Faust vs. Dälek - Derbe Respect, Alder (Staubgold)
Iron & Wine - Our Endless Numbered Days (Sub Pop)
Max Richter - The Blue Notebooks (Fatcat)
Woven Hand - Consider The Birds (Glitterhouse)
The Earthbound - Brotherhood Of Dog (Sirius)