7 Seconds : Take It Back, Take It On, Take It Over ! (Side One Dummy)_____________________________________
Μετά από υπερεικοσαετή σταδιοδρομία και καμιά δεκαριά άλμπουμ στο ενεργητικό τους, πλειάδα σχημάτων στη θέση τους θα συνέχιζε να δισκογραφεί με μοναδική πλέον μέριμνα να κολλήσει τα βαρέα και ανθυγιεινά ένσημα. Οι 7 Seconds φαίνεται εντούτοις να αντιμετωπίζουν κάθε κυκλοφορία τους ως μiα νέα καλλιτεχνική πρόκληση. Δεν έχουν άλλωστε ιδιαίτερους λόγους να πράξουν αλλιώτικα : καίτοι βετεράνοι και μη αμελητέο μέγεθος στο χώρο, η ενασχόληση με το γκρουπ δεν ήταν ποτέ γι΄αυτούς μια φοβερά επικερδής δραστηριότητα. Έτσι δεν είχαν τη δυνατότητα να συντηρήσουν τους τραπεζικούς τους λογαριασμούς και την παθολογική προσκόλληση οπαδών τους σε πρότερα έργα τους, αναπαράγοντας δοκιμασμένες συνταγές.
Oι 7 Seconds προσεγγίζουν το hardcore με ποπ προθέσεις και δεν προσβλέπουν ιδιαίτερα στην τραχύτητα. Είναι ταχύτατοι, πρωτίστως όμως προσδοκούν να ψυχαγωγήσουν και όχι να εξεγείρουν. Έτσι η μουσική τους έχει κυρίως ευθυμικό χαρακτήρα, κάτι που εξάλλου μπορεί να υποβάλλει το περιβάλλον της Καλιφόρνιας απ΄όπου προέρχονται. Επιπλέον, οι ίδιοι δείχνουν να απολαμβάνουν στο έπακρο ό,τι κάνουν, εν προκειμένω αραδιάζοντας απνευστί 17 κομμάτια με σφρίγος που θα μπορούσε να ζήλευε κάθε νεοφυές εφηβικό πανκ σχήμα. Το ευτύχημα πάντως είναι ότι φαίνεται πως επιβεβαιώνεται και ο κανόνας που θέλει τη ποιότητα ενός δίσκου να΄ναι ανάλογη προς την απόλαυση που αντλεί ο μουσικός κατά τη διαδικασία δημιουργίας του. Στο Take It Back, Take It On, Take It Over ! αυτό μεταφράζεται σε τουλάχιστον τέσσερα εκπληκτικά κομμάτια ("My Band, Our Crew", "Still On It", "Say My Thanks", "Our Core") και άλλα δεκατρία που καταφέρνουν να δικαιολογήσουν πλήρως την παρουσία τους στο άλμπουμ.
Sing-along τραγούδια που ενδύονται το poppy πέπλο των Bad Religion, ενώ συχνά δανείζονται τη ρυθμική ραχοκοκαλιά των Bad Brains στις κατεξοχήν αυτών hardcore στιγμές. Εφηβικοί ύμνοι από παλινδρομούντες μεσήλικες. Ηχητικά πυροτεχνήματα εξόχως εκτονωτικών ιδιοτήτων. Δίλεπτα κοσμήματα που ανανεώνουν το ενδιαφέρον μας για ένα είδος που έως τώρα στοιχείωνε εν πολλοίς η παρουσία ανέμπνευστων καιροσκόπων και κερδοσκόπων (λέγε μας Offspring). Με άλλα λόγια, 28 λεπτά που διαψεύδουν εντέλει και τις καταστροφολογικές προβλέψεις περί νομοτελειακής παρακμής του punk-pop ιδιώματος (έστω και στις πλέον hardcore του εκφάνσεις). Οι καλόπιστοι όσων τις διατύπωσαν θα διαπίστωναν, υποθέτω, το σφάλμα τους με ασυγκράτητη ικανοποίηση... (23/02/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)
