Arseniq33 - Tranquillement Les Tranquillisants (Indica)___
Κατ΄ελάχιστον αποκλίνουν οι Καναδοί Arseniq33 των ζαππαϊκών αρχών περί καλλιτεχνικής δημιουργίας - είναι και θεράποντες της συναυλιακής περφόρμας και γενικά αρέσκονται να δρούν υπό πολλαπλά προσωπεία όντες αδιαλείπτως στην υπηρεσία τoυ καυστικού χιούμορ αλλά και της κοινωνικής καταγγελίας. Στον ηχητικό του μύλο το σχήμα αρέσκεται να αλέθει κατά τον πλέον ελευθεριάζοντα τρόπο από hardcore και ποικιλόμορφη jazz μέχρι ska και παραδοσιακά ιδιώματα της Ανατολικής Ευρώπης. Στο Tranquillement Les Tranquillisants (σε ελεύθερη μετάφραση : Ήρεμα Τα Ηρεμιστικά) την κούρσα οδηγούν τα πνευστά, με τις κιθάρες και τα τύμπανα να τους παίρνουν κατόπι σε μια ξέφρενη κούρσα με απολύτως απρόβλεπτη εξέλιξη.
Το όλο προϊόν συνάδει τόσο με το πνεύμα της Indica όπου κυκλοφορεί (εμφανίζουν κοινά στοιχεία με τους επίσης Καναδούς Grim Skunk για τους οποίους τα είπαμε στο παρελθόν και θα τα ξαναπούμε στο εγγύς μέλλον), όσο και με αυτό των καναδικών παραγωγών γενικότερα (είθισται η χώρα να μην προωθεί συμβατικές μουσικές προτάσεις και σπάνια οχλεί αναίτια το κοινό ενδιαφέρον). Δεν γνωρίζω τον πιθανό συμβολισμό του αριθμού 33, τόσα είναι πάντως και τα κομμάτια που απαρτίζουν τον δίσκο, όπου το γκρουπ εκδιπλώνει την παραληρητική του δημιουργικότητα σε ένα ηχητικό μάγμα όπου οι ταχύτητες αγγίζουν συχνά ιλιγγιώδεις τιμές και το χάος ανάγεται σε κύριο αισθητικό ζητούμενο. Αφιερώνοντας ορισμένο χρόνο στο δίσκο, διαπιστώνει κανείς ότι η φαινομενικά άτακτη αυτή συγκόλληση ήχων είναι τελικά απότοκη επιμελούς σπουδής και μόνο τυχαία δεν φαίνεται πως προκύπτει. Την σημασία που αποδίδουν στη μουσική τους επιβεβαιώνει εξάλλου και η ιστορία του σχήματος, αφού συνέβη στο παρελθόν να αναβάλουν κυκλοφορίες δίσκων ή να μποϊκοτάρουν την προώθησή τους γιατί δεν τους ικανοποιούσε το τελικό αποτέλεσμα. To Tranquillement Les Tranquillisants μάλλον πληροί αυτή τη φορά τα κριτήρια ποιότητάς τους. Σίγουρα πάντως αρέσει σ΄εμάς... Άσε που εκτός από άπαιχτοι στυλίστες, οι τέσσερις Καναδοί αποδεικνύονται και διόλου ευκαταφρόνητοι συνθέτες, με κομμάτια σαν τα "Tout Doux Mon Ton Docile" και "Ta Langue De Bois" να προδιαγράφουν μακροχρόνια θητεία στο στερεοφωνικό μας...
Σε όσους -λίγους- κατόρθωσαν να απολαύσουν τα πλέον εξωφρενικά δισκογραφήματα του Zappa ή, εσχάτως, τα ηχητικά όργια των Fantômas : προχωρήστε με κλειστά μάτια... (29/04/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)
