Τούτος εδώ ο βλαχοαμερικάνος, που γαλουχήθηκε με την ιδέα του αγνού και ανόθευτου rock'n'roll, της αληθινής ανθρώπινης διασκέδασης ενός αγαπημένου boogie κόσμου, με σύνορα από τη Νέα Ορλεάνη έως την Graceland, θα έπρεπε να ζεί αιώνια καταδικασμένος να χτυπάει πόρτες δισκογραφικών εταιριών, να του τις κλείνουν στα μούτρα και ενίοτε να τον βάζουν και μέσα, απλά και μόνο για την ηδονή του να τον πετάξουν απ΄το παράθυρο του πρώτου ορόφου. Έλα όμως που η ζωή αποφάσισε να του φερθεί καλύτερα απ΄ότι του άξιζε...

Και να που δικαιώνομαι απέναντι σε αυτούς που τόσα χρόνια επιμένουν να βάλουν εναντίον της μουσικής βιομηχανίας, των πολυεθνικών και της έμμεσης αφαίρεσης του δικαιώματος για καλλιτεχνική έκφραση. Τώρα που με το home recording στήνεις ένα στούντιο και ηχογραφείς και ένα δίσκο σπίτι σου, πιο εύκολα απ΄ότι μαγειρεύεις home made κινέζικο, τώρα που με τις "εταιρείες καλλιτεχνών" κυκλοφορείς τον δίσκο σου μέσω Internet χωρίς κόπο και χρήμα στο άψε-σβήσε, έρχονται στιγμές που οι αντοχές μας χτυπάνε κόκκινο, καθώς αναγκαζόμαστε να υπομένουμε τον καημό του καθενός "βαρεμένου¨ άνα τον πλανήτη. Κι όλα αυτά δεν είναι και τόσο αστεία !

Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι θα του τη χαρίσουμε κι εμείς. Οι πλαστικές μπλουζιές του είναι γ΄ και δ΄ διαλογής στην καλύτερη περίπτωση, οι κιθάρες του ακούγονται σαν "απλά μαθήματα μέσω βιντεοκασσέτας αγορασμένη από telemarketing", τα έγχορδα του είναι πιο πλαστικά από οτιδήποτε θα βρείτε στον καταψύκτη ενός super market, και η φωνή του θα εξόργιζε ακόμη και τον πιο πιστό οπαδό του George Thorogood. Μια περιφερόμενη μάστιγα στο χώρο της δισκογραφίας, εν ολίγοις. Αν ο Θέμης Αδαμαντίδης βγάλει κάποτε rock δίσκο, θα ακούγεται έτσι ακριβώς.

Eίναι τόσο προκλητικός δε, που τολμάει να τυπώσει στο booklet του cd κι αυτούς ακόμα τους στίχους της επαρχιώτικης του έμπνευσης. Λες και δεν το καταλάβαμε εξ αρχής ότι μιλάει για αγελαδόστηθες αμερικανίδες που τον ταλαιπώρησαν μέχρι να αποφασίσουν να χάσουν την παρθενιά τους, για γυναίκες που αγαπάνε το χρήμα και αποστρέφονται τα αληθινά συναισθήματα κλπ. με στίχους του τύπου "anyone can be cynical, you don΄t need a thimble full of brains" και "you could take her all around the world, but she's still coming back, cause she's a Somerville girl !".

Αμερικάνικο blues rock στην χειρότερη version αυτού, που θα έκανε μεγαθήρια όπως οι Fabulous Thunderbirds και ο Stevie Ray Vaughan να ντρέπονται για ό,τι άφησαν πίσω τους. Αυτός ο ατάλαντος ψευδο-ματσό μπούλης, λοιπόν, που το παίζει φιλοσοφημένος και ευαίσθητος έχει να σας προσφέρει πολύ λιγότερα από ό,τι ένα αληθινά σκεπτόμενο, τεράστιο και γεμάτο λίπος αμερικάνικο T-Bone Steak... τη στιγμή που η εταιρεία του, Philistine Records, μας υπόσχεται ακόμη περισσότερη "αληθινή μουσική" στο άμεσο μέλλον. Οπότε καταλαβαίνετε ότι πρέπει να φυλάγεστε καλά...

Καταστρέψτε αυτό τον δίσκο και τους ομοίους του, όπου κι αν τον πετύχετε. Όχι επειδή είναι εξοντωτικά αδιάφορος, προϊόν κακογουστιάς και καλλιτεχνικής παραπληγίας, αλλά επειδή εκτός των άλλων ο δημιουργός του υποστηρίζει ότι ήρθε για να μείνει, ως ο απόλυτος all around musical super hero (ΠΩΣ ΕΙΠΑΤΕ ; ΟΡΙΣΤΕ ;). Πόσα ακόμα μπορούμε να αντέξουμε ; Kαταστρέψτε τον... λοιπόν και υπόσχομαι πλήρη και δωρεάν νομική κάλυψη για οποιαδήποτε συνέπεια των πράξεων σας ! (Άρης Καραμπεάζης)