Ataraxia - Saphir (Cold Meat Industry)_________________

Οι κήποι έχουν αποτελέσει πηγή έμπνευσης για ένα μεγάλο αριθμό σκοτεινών κυρίως αλλά όχι μόνο μουσικών/γκρουπς, είτε ως μυστικιστικοί τόποι, είτε ως λογοτεχνικές-μυθολογικές γεωγραφίες, είτε και ως αισθητικά τοπία περίκλειστης ομορφιάς και περισυλλογής. Συχνές είναι δε οι περιπτώσεις που αυτές οι αναφορές συνοδεύονται από ανάλογη συναρπαστική μουσική, αν θυμηθούμε το Garden Οf Τhe Arcane Delights των Dead Can Dance, το Torture Garden των Death In June ή το The Garden του John Foxx.

Οι Ataraxia πιστεύω ότι ανήκουν στα εξαιρετικά αδικημένα ονόματα του dark-ethereal είδους. Δεν παίζουν κάτι ριζικά διαφορετικό από τους προαναφερθέντες Dead Can Dance, η μελωδικότητά τους είναι δεδομένη, η φωνή της Francesca Nicoli έχει απίστευτες δυνατότητες (αν και υπέρ του δέοντος μελοδραματική). Έχουν ήδη "φτιάξει" όνομα και ιστορία στη σκηνή του ambient darkwave κι έχουν ένα εντελώς προσωπικό ιδίωμα, που ανακατεύει χορωδιακά μέρη με gothic στοιχεία, ενώ χρησιμοποιούν συχνά αυθεντικά μεσαιωνικά υλικά σαν τη βάση των κομματιών τους, που φυσικά κατόπιν μεταμορφώνουν δραστικά σε βαρυφορτωμένα παραμυθένια μαδριγάλια. Στην ουσία φτιάχνουν μια μουσική περισσότερο πολύπλοκη από μια απλή dark medieval folk μπάντα.

Από την άλλη, φροντίζουν να βουτάνε στα παρελθοντικά βάθη της καταγωγής των μύθων που επιλέγουν κάθε φορά να επικεντρωθούν. Έχουν κατά καιρούς ασχοληθεί με ενδελέχεια και σχεδόν λογοτεχνική ακρίβεια με ολόκληρους μυθολογικούς κύκλους, όπως έκαναν π.χ. με την Ατλαντίδα, και γενικότερα με την ιδέα της μαγικής, χαμένης γης.

Η δισκογραφία τους από το 1990 κι έπειτα περιλαμβάνει πληθος κυκλοφοριών με χαρακτηριστικούς όπως πάντα τίτλους και μαγευτικά εξώφυλλα : Prophetia, Nosce Te Ipsum, Arazzi, Sub Ignissima Luna, Simphonia Sine Nomine, Ad Perpetuam Rei Memoriam, La Malédiction D' Ondine, In Amoris Mortisque (Split 10" EP µε Engelsstaub), Would The Winged Light Climb ?, The Moon Sang On The April Chair/Red Deep Dirges Of A November Moon, Il Fantasma Dell' Opera, Concerto N. 6: A Baroque Plaisanterie, Orlando, Historiae, Lost Atlantis, Sueuos, Spirito Ancestrale, Mon Seul Désir, Des Paroles Blanches, συν ένα live στην Πορτογαλία (Os Cavaleiros Do Templo), συν μια πρόσφατη συλλογή (A Calliope…).

Το Saphir τους βρίσκει στο γνώριμό τους στυλ, αλλά σε ιδιαίτερη φάση έμπνευσης. Η Francesca Nicoli, φανερά επηρεασμένη από οπερατικές ερμηνείες, άδει εκτός από αγγλικά και σε γαλλικά και ιταλικά, καταργώντας σύνορα τόπων και στεγανά χρόνων. Έτσι ταυτόχρονα μπλέκεσαι σε τσιγγάνικες ατμόσφαιρες (1), ιβηρικά τοπία (2), flamenco ορμές (3), βοημικές φλέβες (3). Η φωνή της είναι όπως πάντα πολυεπίπεδη και θρηνητική. Κλασσικές και ακουστικές κιθάρες και φλάουτα δίνουν παραμυθένια πάχνη σ΄αυτό που οι ίδιοι οι Ataraxia καθορίζουν ως pagan symphony. Μαγικές στιγμές τα "The Gentle Sleep" και "De Pourpre Et D’Argent".

Στο τέλος οι κήποι, είτε κρεμαστοί βαβυλωνιακοί ή μυστηριώδεις αραβικοί, είτε επίφοβοι μεσαιωνικοί, μυθολογικοί ιαπωνικοί ή αγγλικοί ρομαντικοί συναντούν το μουσικό τους αντίστοιχο. Το μικρό βιβλιαράκι μας απεικονίζει συνοπτικά με στίχους αποσπάσματα από σχετικά βιβλία ή φωτογραφίες. (18/08/2004) (Λάμπρος Σκουζ)

________________________________________________