Ισοβαρείς επιδράσεις από emo και grunge, και ποικίλες μα ήσσονος σημασίας νεοκυματικές επιρροές : αυτά χαρακτηρίζουν το λεγόμενο και εναλλακτικό metal των Βρετανών Aura Sun. Ελάχιστα βρετανικά στοιχεία δηλαδή έχει να επιδείξει, και καλά κάνει εφόσον θέλει να θεωρείται μοντέρνο, αφού η Γηραιά Αλβίωνα έχει πολλά, μα πάρα πολλά χρόνια να ηγηθεί οποιασδήποτε πρωτοπορίας στο συγκεκριμένο χώρο. Ταυτόχρονα πάντως οι Aura Sun διαιωνίζουν έτσι και την εν λόγω κατάσταση, αφού δεν αξιοποιoύν την ευκαιρία που τους δίνεται να προτείνουν κάτι νέο και αναπόφευκτα μας αναγκάζουν να περιορίσουμε τα κριτήρια επί των οποίων θα κρίνουμε την αξία του πρώτου τους αυτού δίσκου. Και μη μου αντιτείνετε ότι η τομή αφεαυτής είναι επαρκές και αντιπροσωπευτικό κριτήριο αξιολόγησης του διαμετρήματος ενός μουσικού, γιατί είναι πολλοί (και όχι μόνο ο Hendrix) αυτοί που υπήρξαν μέγιστοι ηχητικοί νεωτεριστές αλλά μέτριοι συνθέτες. Και τούμπαλιν βέβαια...
Αρχής γενομένης απ΄τους στίχους, που στάζουν μελαγχολία, εκφράζουν ποικιλόμορφα αδιέξοδα κ.α.π., οι Aura Sun καταβάλλουν μεγάλες προσπάθειες προκειμένου να αναδείξουν την ψυχική εκείνη κατάσταση της ευαισθησίας που απωθούνταν μετά βδελυγμίας απ΄το χώρο του metal πρίν απ΄την έκρηξη του grunge. Η -μεγάλων δυνατότητων- φωνή του τραγουδιστή Rick συνεισφέρει τα μέγιστα σ΄αυτό και είναι βέβαια πως θα τη ζήλευαν ακόμα και βοκαλίστες σαν τον Chino Moreno. Πιστεύω πως, ανεξαρτήτως του μέλλοντος των Aura Sun, ο τύπος θα΄χει τουλάχιστον αδιαμφισβήτητη χρηστική αξία σ΄όποιο σχήμα κι αν τύχει να παρέξει τις υπηρεσίες του. Και οι υπόλοιποι όμως μουσικοί είναι επίσης τεχνικά αψεγάδιαστοι και δείχνουν πως μελέτησαν το αντικείμενό τους σκληρά. Δυστύχως όμως τόσο γι΄αυτούς όσο και για μας, τις ιδέες τις γεννά η έμπνευση κι όχι ο κάματος και έτσι τα εγκώμια για το The Last Days of the Summer λαμβάνουν τέρμα εδώ. Ο δίσκος στερείται όντως συνθετικών εκλάμψεων και περιορίζεται σε μια μάλλον κουραστική (αλλά πιστή, είναι αλήθεια) αναπαραγωγή δάνειων μοτίβων.
Πιστεύω λοιπόν πως θα μπορούσα να δω αδιαμαρτύρητα τους Aura Sun live να ερμηνεύουν κομμάτια των Deftones, At-The-Drive-In ή ακόμη και Anniversary ή Jimmy Eat World επί το... τραχύτερο, ελλείψει των ίδιων των γκρουπ, αλλά μετά από δύο διαδοχικές ακροάσεις τοποθετώ το cd στο ράφι με την απόλυτη βεβαιότητα πως δεν πρόκειται να ξαναπαίξει ποτέ στο στερεοφωνικό μου. (Γιάννης Γεωργακούδης)
