Avenpitch : S/T (Omega Point)________________________

Δεν ξέρω κατά πόσο πιστεύετε στα γούρια της νέας χρονιάς (με την ευκαιρία καλή χρονιά σε όλους σας) και στη σημασία του "ποδαρικού", αλλά αν όλα αυτά ισχύουν, το ότι το άλμπουμ των Avenpitch είναι το αντικείμενο της πρώτης μου κριτικής για το 2005 μάλλον σημαίνει ότι θα πρέπει να προετοιμάζομαι για μια ιδιαίτερη μουσική χρονιά. Βλέπετε, οι Avenpitch είναι ένα εξαιρετικά ασυνήθιστο συγκρότημα, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο ήχος είναι ιδιαίτερα καινοτόμος. Απεναντίας, τα συστατικά του είναι αρκετά οικεία, ο συνδυασμός τους όμως κρίνεται αρκετά ευφάνταστος, κάτι αναμενόμενο βέβαια από μια μπάντα που αναφέρει ως επιρροές της τους New Order, τους Public Enemy και τους Mötley Crue.

H μπάντα αποτελείται από τέσσερα άτομα, αλλά στην πραγματικότητα συνιστά one man show μια που όλα κινούνται γύρω από τον Todd Millenacker που είναι ο συνθέτης, στιχουργός και υπεύθυνος για τα keyboards και την παραγωγή. Ο Millenacker αφού διέλυσε τους Fleshpeddlers, το προηγούμενο συγκρότημά του, αποφάσισε να κάνει μια νέα αρχή με τη σύσταση των Avenpitch οι οποίοι κατάγονται απ΄την Μινεάπολη της Αμερικής, αλλά φαίνεται ότι αλληθωρίζουν προς την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και μάλιστα στις μουσικές που ακούγονταν εκεί στη δεκαετία του 80.

Οι ίδιοι χαρακτηρίζουν τη μουσική τους electropunk, μην πάει όμως το μυαλό σας σε κάτι αντίστοιχο με τους Radio 4 ή τους !!!. Τα τραγούδια τους χτίζονται πάνω σε ήχους πρωτόγονων Casio synthesizers θυμίζοντας αρκετές φορές μουσική από αρχαία video games και ο drummer αν και αναφέρεται στη σύνθεση των Avenpitch κάποια άλλη δουλειά πρέπει να είχε κατά τη διάρκεια της ηχογράφησης αφού η παρουσία του γίνεται ελάχιστα αισθητή. Εξάλλου, όταν ο κιθαρίστας αποφασίζει να επέμβει εξαπολύει κιθαριστικά ριφ που μετά τους Nirvana και το Seattle ονομάζουμε grunge αλλά παλαιότερα θα λέγαμε ότι ακροβατούν στα όρια του glam metal, ενώ τα φωνητικά του Todd μοιράζονται μεταξύ δύο δρόμων, του punk "φτυσίματος" των λέξεων και του hip-hop rappin'.

To "Wreckage", πρώτο κομμάτι του cd, σε βάζει κατ΄ευθείαν στο πνεύμα του δίσκου, εκκινώντας με μια παιδική μελωδία από τα σύνθι τα οποία στη συνέχεια ανεβάζουν στροφές για να εκτροχιασθούν σε κάτι που θυμίζει σπηνταρισμένους Happy Mondays. To "Walrus Teeth" αποτίνει φόρο τιμής σε μια από τις κυριότερες επιρροές των Avenpitch, τους New Order, ενώ για όσους δεν κατάλαβαν ακολουθεί το "Hacienda" με αναφορές στη σκηνή του Madchester και το club "ναό". Στη συνέχεια, στο "Sisyphus", εισάγουν στον ήχο τους industrial στοιχεία, ενώ στο "Housecat" υπάρχουν στιγμές που θυμίζουν Cure εποχής Lovecats.

Συνοψίζοντας, το Avenpitch είναι ένα ενδιαφέρον ντεμπούτο αν και άνισο, μια που από το μέσον περίπου το cd και μετά το επίπεδο των συνθέσεων πέφτει δραματικά. Κάποιες καλές συνθέσεις του δίσκου ("Walrus Teeth", "Hacienda", "Housecat") αφήνουν πάντως ελπίδες για το δεύτερο δύσκολο άλμπουμ. (19/01/2005) (Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος)

________________________________________________