The Berlin Project - Things We Say (Orange Peal)________
Δεν είναι το 80's techno-pop/new wave τρίο απ΄το Los Angeles αλλά μια pop-rock μπάντα από το Pittsburgh, PA που του χρόνου κλείνει μια δεκαετία ζωής. Πρόκειται για ένα κυριολεκτικό project με εναλλασσόμενα μέλη και ...μεγάλη ιστορία καθότι ο δημιουργός του και lead κιθαρίστας John Garrighan το δημιούργησε την εποχή της εφηβείας του και το συντηρεί ως σήμερα. Το αεικίνητο αυτό σχήμα απαρτίζεται από άλλα δύο μέλη συν έναν κημπορντίστα που στιγματίζει δραστικά τον ήχο του (Αaron Mediate), συν μερικούς συντοπίτες πρόσθετους μουσικούς που έρχονται κατά περίσταση.
Αρχικά κινήθηκαν σε ska-punk καταβολές σε δύο δίσκους στα τέλη των 90's : Το Running For The Border, μ'ένα εντελώς ποπ εξώφυλλο (ένα καταστολισμένο σπίτι) και το Culture Clash, μ'ένα εντελώς ποπ εξώφυλλο (τις πολλαπλασιασμένες φιγούρες τους). Το σχήμα ουσιαστικά εφήυρε εκ νέου τον εαυτό του στο επόμενο ep The Transition Radio, μ΄ένα εντελώς ποπ εξώφυλλο (την πλάτη μιας κοπελίτσας να χαζεύει μια βιτρίνα με περούκες) που βγήκε το 2000 στην Try Again Records. Μη παραπλανιέστε από εντελώς ποπ εξώφυλλα τελικά.
Με τα έξι κομμάτια του Transition Radio δεν παράτησαν τα αυθάδικα φωνητικά αλλά μετάλλαξαν τον ήχο σε ένα φρέσκο emo/punk-pop, που συνήθως τους συνέκρινε με τις γρήγορες μετα grunge μπάντες της Αμερικής : Blink 182, Sunny Day Real Estate, Sloppy Meat Eaters και φυσικά Green Day. Τρία χρόνια μετά το νέο line-up και μια εμφανή ωριμότητα στις pop-rock κατευθύνσεις τους. Πρώτη μεγάλη διαφορά ο νέος lead singer Jon Belan : δεν ακούγεται όπως οι προηγούμενοι ως οργισμένος νέος, αλλά με φανερά αποσταγμένη ωριμότητα. Η ρυθμική του κιθάρα πλουτίζει περισσότερο τις τελικές συνθέσεις και κάνει καλή συντροφιά στα ριφς του 22χρονου πιά Garrighan. Και η μπάντα έχει όντως Things To Say.
Ας δούμε τις αγαπημένες τους μπάντες, έτσι όπως τις παρουσιάζουν στο διασκεδαστικό τους κατακίτρινο site, μπας και πάρουμε σκονάκια για τις επιρροές τους :
John Garrighan ή Scrounge (γιατί άραγε ;) ή Hobofeet (γιατί άραγε ;) : U2, Clash, Guns Ν' Roses, Rancid. «Καμιά απ'αυτές δε φαίνεται στη μουσική μου, αλλά κυλάνε στο αίμα μου, άρα...» λέει ο ίδιος χαρακτηριστικά.
Tim Schultz ή Timmer ή New Dude : Punchline, Over It, Red Animal War. Νεότερος γαρ, επιλέγει πιο πρόσφατες ημερολογιακές καταγραφές.
John Belan ή Jean The Werewolf : Βeatles, Jane's Addiction, Misfits.
Aaron Mediate ή διάφορα άλλα δυσπρόφερτα: Cure, Queen,Journey…
Rick Revak ή Monkey Arms ή Tolerance dot com : Deftones, Goldfinger, Punchline.
Αδύνατο να βρούμε βοήθεια από εδώ, επιστρέφουμε στο δίσκο.
Στέρεος ήχος, φρέσκο ροκ εντ ρολλ παιγμένο από νέους πλην σκεπτόμενους Αμερικάνους. Ήχος που ρέει, συνθέσεις ιδανικής συντομίας,σωστές αναλογίες βαρβάτου ρυθμού και μελωδικών γραμμών. Ως σύνολο μπορεί να μη χαρίζει υψηλές συγκινήσεις/φορτίσεις αλλά δε το βαριέσαι με τίποτα. Θα το διασκέδαζα ακόμη περισσότερο αν έπαιζε non stop. Hϋsker Dϋ στο ερασιτεχνικότερο, Fugazi στο νεανικότερο.
Με στίχους που δε σαλιαρίζουν τα γνωστά δισύλλαβα αλλά με εύστοχες γραμμές που μόνο ένας φορτισμένος νέος μπορεί να βγάλει στο πι και φι, είτε μιλάει κυνικά για σχέσεις - «You rented me as I could be returned» (απ΄το "Your Head"), «I wish you warm nights and clear skies / but hear me you'll taste them on your own» (απ΄το "Walking Papers"), είτε μιλάει αυτοσαρκαστικά για άλλα - «Searching for the answers that I may never find/ there's nothing left for me to do, so I'll just go and play Sweet Child O'Mine» (απ΄το Celebrity). Κι ίσως μόνο ένας νέος μπορεί να σου πετάει ακόμη στα μούτρα στίχους όπως εκείνους του Pleasure To Burn : «You spend your whole life /being someone that you're not». (11/05/2004) (Λάμπρος Σκουζ)
________________________________________________
