Bill Horist : Lyric/Suite (Accretions)____________________

Βρίσκω πάντα ιδιαίτερα γοητευτική και συνάμα περίεργη την ακρόαση ενός cd του οποίου η δημιουργία δεν είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής ανάγκης του μουσικού αλλά παραγγελίας, και μάλιστα δημιουργείται για να συνοδεύσει κάτι συγκεκριμένο όπως ένα φιλμ ή μια θεατρική παράσταση. Τέτοια περίπτωση είναι και το Lyric/Suite του κιθαρίστα Bill Horist που αποτελεί τη μουσική συνοδεία της χορευτικής ομότιτλης παράστασης της Καναδής χορογράφου Davida Monk. Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από το ποίημα της Καναδής ποιήτριας Jan Zwicky με τίτλο "Lyric Philosophy". Με την χορογραφία της η Monk θέλει να θέσει ερωτήματα που αφορούν την αντίληψη, τη γλώσσα, την διαίσθηση. Όλα αυτά προσπαθεί να μεταφράσει σε νότες ο Bill Horist και όπως αναφέρεται και στο εσώφυλλο του cd "να συνοδεύσει με την μουσική του τις σταδιακές μεταλλάξεις των χορευτών μέσω των διαρκών ανακαλύψεων". Δύσκολο το στοίχημα, αλλά ο Horist αν και δεν είναι ιδιαίτερα γνωστός στην εδώ πλευρά του Ατλαντικού, στην Αμερική συγκαταλέγεται στα σημαντικά ονόματα της improvisation music και το παίξιμό του στην κιθάρα συγκρίνεται με αυτό μουσικών όπως ο Fred Frith και ο Henry Kaiser.

Η επαφή του με τη μουσική θα γίνει σε μικρή ηλικία, αρχικά με μαθήματα πιάνου τα οποία θα τον κάνουν να τη σιχαθεί, μέχρι τη στιγμή που θα ανακαλύψει την κιθάρα και θα αρχίσει να συνθέτει την δική του μουσική. Στο κολλέγιο θα συμμετάσχει σε διάφορες μπάντες δείχνοντας την επιθυμία του να μην αφήσει την δημιουργικότητά του να περιοριστεί από ταμπέλες και διαχωριστικές γραμμές που οριοθετούν τα διάφορα μουσικά είδη. Με την μετακόμισή του στο Seattle θα δραστηριοποιηθεί ακόμη περισσότερο στο κύκλωμα του αυτοσχεδιασμού και θα συνεργαστεί με πολλούς μουσικούς, όπως οι Tatsuya Yoshida (των Ruins), Bill Cutler, Jessica Lurie, Mason Jones, παίζοντας από progressive rock μέχρι ambient και από free jazz μέχρι industrial.

Στις προσωπικές του δουλειές, όπως δηλώνει σε μία συνέντευξη, ο τρόπος που συνθέτει είναι κινηματογραφικός. Χρησιμοποιεί τεχνικές του κινηματογράφου για να συνταιριάξει ήχους φαινομενικά ανόμοιους μεταξύ τους και μέσα από τη σύνθεσή τους να προκύψει κάτι καινούριο. Όπως λέει ο ίδιος "οι ήχοι που δημιουργώ ξορκίζουν εικόνες που έχω μέσα στο κεφάλι μου και αλπίζω το ίδιο να συμβαίνει και σε όσους ακούνε την δουλειά μου". Αυτή η κινηματογραφική οπτική είναι που κυριαρχεί και στο Lyric/Suite. O Bill Horist χρησιμοποιεί την κιθάρα του όπως άλλοι συνθέτες χρησιμοποιούν τα laptops και απλώνει με αυτήν διαδοχικές στρώσεις ήχων που σε κάνουν να αναρωτιέσαι αν προκύπτουν από προηχογραφημένα tapes ή μέσω των διάφορων πεταλιών και delay που χρησιμοποιεί. Η αίσθηση που σου αφήνουν οι 13 συνθέσεις παραπέμπουν σε ambient ηχοτοπία αν και η χρήση της κιθάρας θυμίζει σε αρκετές στιγμές δουλειές post-rock συγκροτημάτων.

Κατά τη διάρκεια της ακρόασης, το Lyric/Suite καταφέρνει να λειτουργήσει αυτόνομα, χωρίς την υποστήριξη του οπτικού μέρους της χορευτικής παράστασης. Επειδή δε είναι πιο ατμοσφαιρική δουλειά σε σχέση με άλλες προσωπικές κυκλοφορίες του Horist αποτελεί και μια καλή αφορμή για γνωριμία μ΄έναν συνθέτη του οποίου η δημιουργικότητα θα ενθουσιάσει όσους ακροατές επιθυμούν την διεύρυνση της αντίληψης που έχουν για την μουσική και την δημιουργία της στις μέρες μας. (22/10/2004) (Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος)

________________________________________________