The Black Maria : Lead Us To Reason (Victory)__________

Παρατηρώ την κόμη του τραγουδιστή τους και προκύπτει ένα ερώτημα, φαινομενικά μόνο επουσιώδες, που ίσως δεν έχει ακόμη θίξει επισταμένως η ροκ κριτική : πόσο μακριά στη ζούγκλα της εναλλακτικής σκηνής μπορεί να πάει ένα σχήμα με παρόμοια κόμμωση ; Ερώτημα που είναι βέβαια διασπάσιμο σε δύο μέρη : 1) κατά πόσο ένα συγκρότημα που στρατοπεδεύει μπροστά στον καθρέφτη δύναται να συνθέσει κομμάτια που να αρμόζουν στις - ψηλές, θέλουμε να πιστεύουμε - απαιτήσεις τoυ indie κοινού ; Kαι 2) κατά πόσο το αυτό κοινό θα μπορούσε να παρακάμψει το look προκειμένου να εγκύψει στη μουσική για να εντοπίσει τις ενδεχόμενες μουσικές αρετές ενός δίσκου ;

Περιττό να τονίσω ότι το Lead Us To Reason θα χρησιμεύσει ως παράδειγμα - και ως πρόσxημα, ίσως ισχυριστούν οι κακόβουλοι - για να υποδείξουμε κάποιες πιθανές απαντήσεις στα ως άνω ερωτήματα. Το indie κοινό εννοείται ότι θα προσποιηθεί πως αντιπροσωπεύει ο γράφων...

Απάντηση ν° 1 : oι Αμερικανοί (;) Black Maria παγίδευονται στον αδιέξοδο ιστό του ροκ που υφαίνουν εδώ και δεκαετία περίπου οι Foo Fighters του "υπεράνω κριτικής" Dave Grohl (διόλου τυχαία, ένα απ΄τα λίγα θετικά συνακόλουθα της ύπαρξης των Nirvana ήταν πως ο Grohl βρισκόταν τότε μακριά από συνθετικές αρμοδιότητες και πίσω απ΄τα τύμπανα, εκεί όπου διέπρεπε και διαπρέπει ακόμα...). Το δυστύχημα βέβαια είναι ότι οι Black Maria δεν είναι οι μόνοι αιχμάλωτοι αυτής της αισθητικής : η εμφάνιση post-grunge/punk-pop/emo σχημάτων στις ΗΠΑ έχει πάρει πλέον διαστάσεις επιδημίας που δε δείχνει να υφίεται σύντομα. Τι κάνουν οι Black Maria εν μέσω αυτού του συρφετού ; Ό,τι και όλοι οι υπόλοιποι πάνω-κάτω με ελαφρές βελτιωτικές διαφοροποίησεις, ήτοι καλλιεργούν ένα έδαφος πρόσφορο σε κιθαριστικές εξάψεις αλλά και μεγαλόσχημες πιανίστικες μελωδίες, σε επιθετικά μα επίσης παιδιαρώδη φωνητικά, σε αβαθείς ποπ αβρότητες αλλά και ροκάδικες ενεργειακές εκφορτίσεις, υπηρετώντας έναν κίβδηλο και πομπώδη συναισθηματισμό μελοδραματικής υφής, με προορισμό αυστηρά καθορισμένες ηλικιακές ομάδες.

Απάντηση ν° 2 : Αν βάσει face control μπορούσα να αποφύγω την ακρόαση του Lead Us To Reason, θα απαξιούσα να του αφιερώσω έστω κι ένα λεπτό του πολύτιμου χρόνου μου. Και θα΄χα δίκιο, ως εκ των υστέρων διαπίστωσα, αφού ούτε η υπάρξη του "Our Commitment's A Sickness", ενός καλού ροκ κομματιού, δεν ανασύρει το άλμπουμ απ΄τη μετριότητα. Μακάρι εξάλλου να μπορούσαμε να αξιολογήσουμε τοιουτοτρόπως και άλλους δίσκους. Φαντάζεστε οικονομία χρόνου σε τέτοιες εποχές καλπάζοντος δισκογραφικού πληθωρισμού ; (11/06/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)