Bottom : You'rNext (Small Stone)____________________
Υπάρχει μια θεμελιώδη αντινομία μεταξύ της goth αισθητικής και του γενικότερου stoner πνεύματος : στη μεν πρώτη αντιλαμβάνονται τη ζωή απεκδυμένη απ΄τις παραδεδεγμένες πηγές (υλικής) απόλαυσης, δηλαδή αμφισβητείται ακριβέστερα η ζωή καθαυτή ως πηγή απόλαυσης. Κάθε έργο τέχνης που επικαλείται τις αρχές του εν λόγω ρεύματος μοιάζει να αποτελεί κατ΄ουσία μια συμβολική αναπαράσταση του θανάτου. Το δεύτερο προτάσσει την αισθησιακή ανδροπρέπεια ως κύριο προσδιοριστικό του στοιχείο. Οι δεσμοί που διατηρεί με το διονυσιασμό είναι συχνά εξόφθαλμοι, μολονότι η ένταση συνιστά ανεκτή συναισθηματική κατάσταση μόνο στο μέτρο που προηγείται στιγμιαία μιας παρατεταμένης περιόδου αποφόρτισης.
Συνεπώς, η μόνη ιδέα μιας σχετικής υφολογικής ζεύξης κρίνεται ως και αιμομικτική, η δε απόπειρα πραγμάτωσής της τουλάχιστον ριψοκίνδυνη. Το γυναικείο τρίο των Bottom τα φέρνει πάντως βόλτα -πέραν κάθε προσδοκίας, τολμώ να πω- θυσιάζοντας συστατικά στοιχεία των δύο προσεγγίσεων και πρωτίστως τον συνθλιπτικό κιθαριστικό όγκο που ερματίζει τις stoner παραγωγές. Κατά τα πρότυπα των μπροστάρηδων Christian Death, που παρέλαβαν τον proto-industrial ήχο της βιομηχανικής Αγίας Τριάδας (Throbbing Gristle, Einstürzende Neubauten, Cabaret Voltaire) και του προσέδωσαν (αντί)θρησκευτική αύρα, οι Bottom τοποθετούν το μουσικό τους πόνημα σε ανάλογο στιχουργικό βάθρο. Κατα τα άλλα, τα κομμάτια του You'rNext καταλαμβάνουν χαμηλές συχνότητες, κινητοποιούν πότε ημι-ακουστικές, πότε reverbed κιθαριστικές συγχορδίες, τοξωτά έγχορδα και ήσσονος ισχύος πνευστά (φλάουτα, κ.α.), χάνονται σε ορχηστρικούς κυκεώνες... Το δε ψύχος που τους διατρέχει είναι απολύτως αναισθησιογόνο, συγκρίσιμο μόνο με τη συγκινησιακή επιπέδωση που απαντάται στο έργο των προμνημονευθέντων gothfathers.
Αλήθεια είναι ότι σε πρώτη φάση ο δίσκος εμφανίζει ανά στιγμές τη στείρα και εξαντλητική επαναληπτικότητα που διακρίνει (και στιγματίζει) σχήματα σαν τους Sunn 0))), ακροβατεί δηλαδή στα απώτατα όρια του ηχητικά ακροάσιμου και αισθητικά υποφερτού. Τα πράγματα διορθώνονται πάντως εντυπωσιακά με κομμάτια όπως τα "Memories Of Orchard Street" και "Requiem" που καθηλώνουν μέσω της διαβάλλουσας, μυσταγωγικής δωρικότητάς τους.
Με το τρίτο αυτό lp τους οι Bottom προεκτείνουν μια πορεία που εγκαινίασαν το 1998. Εμείς πώς δεν τις πήραμε πρέφα εγκαίρως ; (11/11/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)
