"Δεν αντέχω άλλο αίμα, δεν σηκώνω άλλο πόνο"..., στις ακροάσεις μου φυσικά, αφότου εξερράγην ως ακροατής πριν από λίγα χρόνια και άφησα τις παραπάνω κραυγές πάνω από σωρούς ύποπτων προς τούτο δίσκων. Έκτοτε με ξελόγιασε για ένα βράδυ το ντεμπούτο των Goldfrapp, και κόντεψε να με κάνει να σπάσω τον όρκο το άλμπουμ-μαχαιριά του Sebastien Tellier. Το δεύτερο άλμπουμ των Broadway Project είναι ακόμη μια καλή ευκαιρία για να διαπιστώσουμε κατά πόσο η τέχνη που αιμορραγεί συνεχίζει να έχει την ικανότητα να μας καλεί κοντά της.

Όντως αιμορραγεί το The Vessel, δεν κάνω πλάκα, ψυχορραγεί και χαράζονται ευδιάκριτα πάνω του τα σημάδια της μυαλγικής εγκεφαλομυελίτιδας που αναγκάζει τον δημιουργό του, Dan Berridge, να καταπονείται αθεράπευτα και σε ρυθμούς δέκα φορές πιο γρήγορους απ΄ότι εμείς οι υγιείς. Δεν είναι ανάγκη όμως να συγκινηθείτε απ΄όλα αυτά και να νιώσετε συμπάθεια. Έχουμε να κάνουμε -επιτέλους- μ΄ένα καθαρόαιμο στουντιακό διαμάντι από την Αγγλία, σε εποχές που η εν λόγω φράση μοιάζει ανέκδοτο και που το Bristol και το Brighton έχουν ξεχαστεί απ΄όλους σας, που μου την είδατε γκαραζοπάνκηδες με "άσπρες λωρίδες" τώρα στα γεράματα.

Οι Broadway Project μοιάζουν να είναι οι μόνοι που επί χάρτου αναπτύσσουν διεξοδικά και αριστουργηματικά το πολύπλοκο όραμα του DJ Shadow. Διατυπώνουν τις κατατονικές τους εμπειρίες και τις δυνατότητες εξόδου απο αυτές επιλέγοντας ευφυώς το δάπεδο των εφιαλτικών jazz ενορχηστρώσεων στην πιο αδόμητη μορφή τους, και αφήνοντας κατά μέρος την πολεοδομική ανία της progressive ψυχεδέλειας και της art rock βαρεμάρας. Στηρίζουν τους κόπους τους με γκραντιόζες αναπτύξεις της αρχικής ιδέας, ποτίζουν τον ήχο τους με σπλατερική αγωνία και ένταση και φυσικά κλέβουν τους ήχους, τις μελωδίες και τα εφφέ ολόκληρου του κόσμου, για να τιμήσουν ολοκληρωτικά τον δάσκαλό τους. Και είναι τόσο έξυπνοι που επιλέγουν την ερμαφρόδιτη φωνή του Rich Palmer για να υπονομεύσει όλα τα παραπάνω.

Δύο τουλάχιστον φορές (I Believe in Superman και Beaten Dog) πλησιάζουν προς το να μας παραδώσουν το απόλυτο ache pop τραγούδι, άπειρες φορές οι μελωδίες τους (η κτητική αντωνυμία ελέγχεται) ανοίγουν και φωτίζονται (Angel), κλείνουν και σκοτεινιάζουν πάλι (Unborn). Δεν απογυμνώνουν την τέχνη με τον εξοργιστικά κυνικό τρόπο του Sebastien Tellier, αλλά καλύπτουν την ασχήμια ολοένα και καλύτερα, ολοένα και περισσότερο. Για να φτάσουν (μέσα από μια δεκάδα σχεδόν ισάξιων σε ποιότητα και ευρηματικότητα κομματιών) στην αδιαμφισβήτητη υπεροχή του Manifesto (Stand Up), και να αποθεώσουν την λειτουργικότητα του spoken word σε ηχητικό πλαίσιο αντάξιο των οραμάτων τόσο του Aphex Twin, όσο και των Charlie Mingus & Haden ! Η στιγμή που τα πάντα καταρρέουν δεν είναι αυτή που θυμόμαστε για πάντα τις περισσότερες φορές ; Ε, κάπως έτσι !

Ανακεφαλαιωτικά και με ιστορικά στοιχεία : ΕΡΩΤΗΣΗ : Κάποιος δεν έπρεπε να κυκλοφορήσει κάποτε την ιδανική συνέχεια του Londinium lp των Archive, μιας και ίδιοι εγκατέλειψαν τους εφιάλτες τους ; ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Ναι (φυσικά !). ΑΠΟΡΙΑ : Περιμένατε ποτέ ότι θα βρεθεί κάποιος που θα τολμούσε να το κάνει με τέτοιο ηδονικά ιδιοφυές αποτέλεσμα ; ΑΠΑΝΤΗΣΗ : Όχι, αλλά πάντα είχαμε την ελπίδα ότι θα γίνει έτσι. Καλώς ήλθατε λοιπόν ! Ευρέθη και ο ευρωπαίος Conor Oberst με την ευκαιρία... (Άρης Καραμπεάζης)