Αν η σύγκριση μεταξύ της παρούσας κυκλοφορίας και των υπόλοιπων της Pax που παρουσιάστηκαν ως τώρα στον κυβερνοχώρο δια μέσου του Butterfly θεωρηθεί απαραίτητη, θα έλεγα ότι το Grand Mal θα μπορούσε να βαπτιστεί παραδοσιακό improv, όντας απόλυτα αντιπροσωπευτικό του σχεδόν τεσσαρακονταετούς όρου free improv.
Η σύνθεση του σχήματος έχει ως εξής : Κyle Bruckmann, Erensto Diaz-Infante, John Shiurba και Karen Stackpole. Αν μη τι άλλο, η παράθεση των ονομάτων τους είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη κι αυτό γιατί στις περισσότερες αυτοσχεδιαστικές συνευρέσεις σαν ετούτη εδώ μεγαλό μέρος του τελικού αποτελέσματος είναι συνάρτηση της μεμονωμένης συνεισφοράς κάθε μουσικού - υπενθυμίζω ότι έννοιες όπως "σύνθεση" και "δομή" πάνε εξ΄ορισμού περίπατο.
Έλεγα λοιπόν για το παραδοσιακό improv... Ίσως ο χαρακτηρισμός να είναι αδόκιμος. Γιατί, όντως, ποτέ στο παρελθόν δεν υπήρξε ομάδα ταλαντούχων μουσικών του χώρου που να μας παρέδωσε κάτι το παραδοσιακό και κατ΄επέκταση συντηρητικό, και κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει ούτε μ΄αυτήν την παρέα. Κάτι στην ατμόσφαιρα του Grand Mal παραπέμπει εντούτοις σε παρελθούσες δουλειές, χωρίς πάντως να γίνονται ευδιάκριτες τάσεις πλήρους μιμητισμού. Το όμποε του Bruckmann, σε συνδυασμό με τα ευαίσθητα "κρουστά" της Stackpole, φέρνουν στην επιφάνεια - ως εξαιρετικά διακριτικό déjà vu - τα εξωτικά τιτιβίσματα του Karyobin, πρώτου δίσκου του θρυλικού Spontaneous Music Ensemble (John Stevens, Derek Bailey, Evan Parker κ.α.) όταν εκεί κάπου το '67, μαζί με την ψυχεδελική έκρηξη στην pop, γινόταν σιγά-σιγά και το πρώτο βήμα μετά τη free jazz στο πεδίο του αυτοσχεδιασμού.
Καθώς η μουσική κυλάει, ο Βruckmann αναλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο και οδηγεί τηλεπαθητικά τους υπόλοιπους ενώ οι ατονικοί διάλογοι δίνουν και παίρνουν μεταξύ των οργάνων και αποδεικνύουν πως ένας εκ των σπουδαιότερων αυτοσχεδιαστών, ο Peter Brötzmann, εξακολουθεί να συνιστά μείζονα επιρροή και σφραγίζει με το στίγμα της μουσικής του τα έργα των σημαντικότερων συναδέλφων του.
Κάποιες άλλες στιγμές, τα ηλεκτρονικά και το όμποε του Bruckmann, η ακουστική κιθάρα του Diaz-Infante, η ηλεκτρική κιθάρα του Shiurba και τα κρουστά της κυρίας Karen συναντιούνται σ΄έναν υπερβατικό τόνο αν και προερχόμενα από διαφορετικά μουσικά μονοπάτια, ομοφωνία που κρίνεται όντως αξιοπερίεργη αφού παρατηρείται συχνά κατά τη διάρκεια του δίσκου.
Αυτά είναι εν ολίγοις τα στοιχεία που συνθετούν κι αυτό το - σχεδόν αριστουργηματικό - έργο ελεύθερου αυτοσχεδιασμού. (Kώστας Παπαθανασίου)