Προσωρινά είχα πιστέψει και ελπίσει ότι το nu metal μας είχε απαλλάξει της αρκετά ενοχλητικής παρουσίας του ή ότι τουλάχιστον βρισκόταν σε υπνώτουσσα κατάσταση, με το που βάζω όμως να παίξει το cd αισθάνομαι πως πρέπει να αναθεωρήσω εν μέρει την άποψή μου : υπάρχουν εισέτι σχήματα που εμπνέονται από περιπτώσεις καλλιτεχνικής αποτυχίας όπως αυτές των Korn, Limp Bizkit, Staind και λοιπών τυχάρπαστων "νεωτεριστών" και αυτόκλητων σωτήρων του metal, που έκαναν την εμφανισή τους όταν είχε γίνει (ορθώς) πλέον αποδεκτό ότι το ιδίωμα διέρχετο προ πολλού κρίση και κάποιοι τέλος πάντων θα΄πρεπε να κομίσουν νέες ιδέες. Κατόπιν απολογισμού, βέβαια, δεν είμαι καθόλου σίγουρος ότι θα προτιμούσα την down-tuned αδιαφορία των προαναφερθέντων οπορτουνιστών απ΄τα καραγκιοζιλίκια των Manowar, οι οποίοι πάντως μας αφήσαν κάποια αξεπέραστα τραγουδάκια στην πρώτη εξαετία της δισκογραφικής τους δράσης. Ειρήσθω εν παρόδω, νέος αέρας φύσηξε μεν στο είδος -και με το παραπάνω-, αλλά όχι απ΄την προαναγγελθείσα κατεύθυνση...
Επί του προκείμενου όμως... Άκουγα το "Bowl Of Tumors" που ανοίγει το δίσκο και διατύπωνα νοερά τους μύδρους που θα εξαπέλυα κατά των Burnowt και των εικαζόμενων διδασκάλων τους... Έλα όμως που οι τύποι με πιάνουν στη συνέχεια κότσο και δείχνουν ότι εξασκούν ένα ύφος που αδυνατεί να περιχαρακωθεί στα στενά όρια του nu-metal, αφού δε συνιστά ακριβώς μια ατυχή διασταύρωση thrash, sludge, rap και funk metal. Οι αναφορές τους είναι σχεδόν αποκλειστικά σύγχρονες, εκτείνονται εντούτοις σε ευρύτατο χώρο, ο οποίος καλύπτει τόσο το post-hardcore σχημάτων όπως οι Blood Brothers ή το nu metal των Slipknot, όσο και το grindcore των πρώιμων Carcass (προσομοίωση που αποδίδεται εν πολλοίς στα φωνητικά, μιας και ο τραγουδιστής ωρύεται σαν να τον χαράσσουν με πυρακτωμένο σίδερο). Κατά τα άλλα, έχουμε στίχους που θα σας πείσουν οριστικά για την ομορφιά της ζωής και οι οποίοι εμπνέονται πρωτίστως από λεξιλόγιο ιατροδικαστικών εκθέσεων, με τραγούδια φέροντα εξόχως ποιητικούς τίτλους όπως "Killtime Frenzy", "Self Mutilation", "Suffocated Wounds", "Driven By Hate", κ.α...
Ως προς την αξία του Νature Of Cruelty τώρα, η βασικότερη παρατήρηση που θα μπορούσα να κάνω (και η οποία θα μπορούσε να εκληφθεί ή ως κομπλιμέντο ή ως μομφή) είναι ότι ο δίσκος είναι ποιοτικά πολύ ανομοιογενής : εξυψώνεται ορισμένες φορές, καταβαραθρώνεται ακόμη περισσότερες... Δεδομένου πάντως ότι η πληθώρα των δισκογραφημάτων δε μας επιτρέπει πλέον να ασχοληθούμε με τραγουδάκια σχετικά καλά, παρά μόνο με κομμάτια υψηλής έως πολύ υψηλής ποιότητας, θα τους εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για τα "Killtime Frenzy" και "Shrapnel" και θα αγνοήσουμε την μετριότητα των υπόλοιπων tracks.
Tέλος, η παραγωγή, χωρίς να΄ναι κακή, θα΄πρεπε να τύχει μεγαλύτερης προσοχής, ενώ ούτε το artwork φαίνεται πως απασχόλησε ιδιαίτερα τους υπεύθυνους της κυκλοφορίας. Μια άλλη φορά ίσως ; (Γιάννης Γεωργακούδης)
