Comeback Kid : Wake The Dead (Victory)_______________
Σεβαστό ποσοστό όσων ανδρώθηκαν μουσικά στα ηρωϊκά '80s διατηρεί την ελπίδα ότι το metal θα ανακτήσει, όχι κάποια υποτίθεται απωλεσθείσα αίγλη, αλλά την αντιπροσωπευτική μερίδα δημοτικότητας και δισκογραφικής παραγωγής που τότε κατείχε. Ελπίδα μάλλον ανεδαφική, διότι έκτοτε τα ειδολογικά στεγανά έσπασαν, το metal έγινε ένα απ΄τα πλέον δόκιμα πειραματόζωα της μουσικής γενετικής και κατέστη συνεπώς δύσκολα αναγνωρίσιμο ως τέτοιο (υπάρχει βέβαια μια σχετικά ακμάζουσα εμπορικά αγορά που αφορά όσους αξιώνουν στυλιστική καθαρότητα και χαρακτηριστικά που παραπέμπουν τέλος πάντων σε διαγωνισμούς σκύλων, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία...).
Αφόρμη γι΄αυτές τις σκέψεις έδωσε ένα καναδικό κουιντέτο (με όνομα δυνητικά δηλωτικό ρεβανσιστικών-αναβιωτικών τάσεων, υπόθεση που πάντως αναιρεί το δελτίο τύπου) το οποίο εκταφιάζει, στο δεύτερο αυτό άλμπουμ του, ένα thrashcore που γεννήθηκε και έσβησε στα '80s μαζί με την ικμάδα των βασικών εκπροσώπων του (λέγε με D.R.I., Suicidal Tendencies, S.O.D.). Eδώ ωστόσο εξαντλούνται τα ευχάριστα νέα για τους λάτρεις του παλαιάς κοπής thrash. Γιατί οι συνθέσεις των Comeback Kid είναι διάστικτες από emo κηλίδες που αφήνουν πάνω τoυς τα φωνητικά του Scott Wade, τα οποία διασφαλίζουν και κάποιο σύνδεσμο με τις σύγχρονες μουσικές τάσεις.
Διάκονοι της αρχέγονης thrash ιδέας "γρήγορος θάνατος" που πρώτοι εισήγηγαν στο ροκ οι Παμμέγιστοι Slayer (ήτοι σε σκοτώνω σε λιγότερο από 30 λεπτά πριν καν αντιληφθείς την ανάγκη να προβάλλεις αντίσταση), οι Καναδοί εκσφενδονίζουν έντεκα βομβίδες που δεν θα ξυπνήσουν τους νεκρούς, σύμφωνα με τις προγραμματικές τους δηλώσεις, αλλά σας παρέχουν τα μέσα για να εκδικηθείτε επιτέλους τον ερασιτέχνη μάστορα γείτονα που διαταράσσει κατ΄επανάληψη τον κυριακάτικο πρωινό ύπνο σας.
Η σκέψη πως στο Wake The Dead οι Jimmy Eat World έρχονται εις γάμου κοινωνία με τους Cro-Mags πιθανόν να δυσαρεστήσει πολλούς, και όχι μόνο τους οπαδούς των μεν ή των δε. Όλες οι προκαταλήψεις όμως συντρίβονται όταν επέρχεται η γνωριμία με τη διαψεύδουσα πραγματικότητα. Την οποία εν προκειμένω εκπροσωπεί ένας δίσκος που περιέχει δύο εκ των καλύτερων σπιντάτων tracks που υπέπεσαν στην αντίληψη μας το 2005 (: "My Other Side" και το ομότιτλο). (02/02/2006) (Γιάννης Γεωργακούδης)
