The Contrast : Fade Back In (Rainbow Quartz)___________

Δύο είναι τα πρώτα πράγματα που σου γνέφουν το μάτι ή σου κλείνουν το χέρι (όλο τα μπερδεύω) στον τρίτο δίσκο των The Contrast : πρώτα οι καμπανιστές Rickenbacker κιθάρες που λιανίσαμε στους Byrds κι έπειτα η γενναιόδωρη φωνητική εμβέλεια του βασικού τραγουδιστή / τραγουδοποιού David Reid. Δεν είναι μόνο ότι ο τύπος χειρίζεται με χαρακτηριστική πλέον άνεση το μικρόφωνο, σε σχέση μα τα πρώτα του. Είναι ότι σου θυμίζει εκείνον τον αλησμόνητο Bob Mould των Hϋsker Dϋ. Εκείνη η μελωδική χαρντκοράδα αντανακλά κι εδώ, ειδικά στο opening track και σε 2-3 ακόμα.

Και στα υπόλοιπα ποιός τον στηρίζει, θα ρωτήσετε, και θα σας απαντήσω πως έχει γερά back. Αφενός ο Mould συνέχισε και με άλλα σχήματα ή και μόνος, άρα μνημονεύουμε κι αυτά, αφετέρου οι Television με τη σφιχτή ροκάδα τους και οι πρώιμοι REM με εκείνη τη σύμπλευση κιθάρας και φωνής δίνουν γερό προζύμι. Punk και pop εξισορροπούν το όλον με έναν μάλλον αμερικάνικο τρόπο αλλά είναι ενδιαφέρον ότι ο Reid συχνά φέρνει στο νου τις πρώτες προσπάθειες ενός Joe Jackson ή ενός Graham Parker σε γεμάτα καπνό pubs και άλλωστε έρχονται από τα East Midlands, Peterborough. Άλλο αν υπέγραψαν στην κλασσικά νεοϋορκέζικη Rainbow Quartz.

Τι αλλάζει από το προγενέστερό τους Wireless Days ; Κατά τη γνώμη μου κάτι προς το καλύτερο : η blues ή jazz διάθεση δίνει τη θέση της σε μερικές λανθάνουσες ψυχεδελικές επιρροές, όπως στα "Catch the Spark" και "Your Starring Role". Ένα σχήμα που αλλάζει στον τρίτο του δίσκο, ό,τι καλύτερο. Και επιτέλους, ένας παραγωγός Andy Hawkins που δε θάβει αλλά προμοτάρει τα φωνητικά σ΄ένα αμιγώς ροκ εντ ρολλ σχήμα. Χωρίς να του διαφεύγει ούτε το παραμικρό αξιάκουστο ριφ ή συμπαγές κιθαροπηδητό. Αν και ως προς αυτό βρήκα αντιρρήσεις σε διάφορες κριτικές που τη χαρακτηρίζουν αντισηπτική και ιδιαίτερα περιοριστική. Γούστα.

Το αυτοσαρκαστικό "Functional Punk Pop Song" (σε αντίστροφη κόντρα με το "Drop Dead Gorgeous Love Song" από το προηγούμενο lp) θα μπορούσε να γίνει ένα γερό ραδιοφωνικο χιτ, παρέα με το "Give Me One More Chance". Το "Flatpacked" δίνει χαιρετισμό στους Replacements όπου κι αν βρίσκονται. Και το "The Guilty Party" είναι ένα από τα εξυπνότερα κομμάτια που γράφτηκαν για την τηλεόραση, όπως και το προαναφερθέν "Your Starring Role" για το λυσσσαλέο της δεκαπεντάλεπτης δημοσιότητας.

Αλλά μήπως θυμάστε και τους Smithereens ; Αν ναι, οπότε και η μονόχρωμη φωνή θα είναι το δεύτερο που θα έρθει μετά στο νου σας, θα δείτε και τον κίνδυνο μονοτονίας που φτάνει κάπου στο 6ο ή 7ο κομμάτι. Ακόμα και όταν είναι διασκεδαστικά πειστικός όταν τραγουδά "I'm gonna burn up in the atmosphere", το κάνει με τον ίδιο και απαράλλαχτο τρόπο. Από την άλλη πάλι, ο κύριος Steven Van Zandt της E Street Band δηλώνει "One of the best bands on the planet …and England too." (27/11/2004) (Λάμπρος Σκουζ)

________________________________________________