Corporate MF : The Royal We (Omega Point)____________

Αποθεώνοντας το ιστορικό Entertainement LP των προσφάτως "αναστηθέντων" Gang Of Four και κλέβοντας image και attitude από την παράνοια των Devo, οι Corporate MF ηχογραφούν και κυκλοφορούν το πιο στιχουργικά ριζοσπαστικό άλμπουμ της post electro-clash περιόδου. Η πολιτική των στίχων τους πέρα της γνήσιας punk φύσης της, αγγίζει επίπεδα Michael Stipe, των παλιών καλών ευαισθητοποιημένων (και όχι απλά ευαίσθητων...) R.E.M. και ο ήχος τους είναι σαρκαστικά φανκάτος και ηδονικός, με τον ίδιο τρόπο που τα κατάφεραν και οι Rapture δύο χρόνια πριν.

Επιλέγουν μια μάλλον ηθελημένα ερασιτεχνική παραγωγή, μινιμαλιστικές εκτελεστικές ικανότητες και rhythm section που θα άφηνε ασυγκίνητο ακόμη και τον David Byrne της πρώτης τριετίας των Talking Heads, δεν επαναλαμβάνουν άδοξα τις "Dance On You Fool" επιταγές του απατεώνα του Frank Zappa, και ορθά δεν αποφεύγουν το αυστηρό groove που τους δίδαξαν οι καλύτεροι μπασίστες της δεκαετίας του 80. Οι προϊστάμενοι και οι γραμματείς τους, το οχτάωρο, οι απολύσεις και οι αποζημιώσεις, οι πολυεθνικές... και ότι άλλο απασχόλησε το αστικό ροκ όταν αυτό βίωνε τις γνήσια αγχώδεις μέρες της ηρωικής του εφηβείας, σε έναν περίεργο συνδυασμό με το sex, μονοπωλούν τη θεματολογία τους.

Side project των τύπων από τους Mystechs (εκπληκτικοί electro-rockers από το Σικάγο), οι Corporate MF με όπλο τους μοδάτο πλέον ηλεκτρονικό 80s alike-rock, προσομοιάζουν ιδεολογικά με τις γνωστές "αντιστασιακές" ska punk μπάντες που κατά δεκάδες μας έρχονται από Ιταλία και Ισπανία, με τη συνήθη anti-social διάθεσή τους, οπότε θα ήταν πρόωρο και μάλλον ανώφελο να σπεύσουμε να τους χαρακτηρίσουμε Dead Kennedys των 00s. Πολιτικό ροκ υπάρχει μπόλικο και παντού, διάσπαρτο σε όλες τις γωνιές του πλανήτη (τα λέγαμε πρόσφατα και για τους Warsawpack), αρκεί να έχεις τη διάθεση να το ψάξεις και την ικανότητα να ψαχτείς.

Cool αναλογικοί ήχοι υπάρχουν επίσης πολλοί γύρω μας τα τελευταία χρόνια. Ενώ έχουμε όμως ήδη ξεχάσει το πρώτο άλμπουμ των πολυδιαφημισμένων Ladytron, το φαινομενικά ερασιτεχνικό αυτό side project δείχνει περιέργως ικανό για ακόμη μεγαλύτερα πράγματα στο μέλλον. Το εναρκτήριο "Thirds Divide The Day" μοιάζει να ξέφυγε της πιο οργισμένης έμπνευσης των Specials, το "Street Dancers" είναι ένα από τα καλύτερα singles του 2004 που έμεινε έξω από τις ανασκοπήσεις όλων μας και το instrumental ομώνυμο του άλμπουμ θεματάκι είναι ιδανικό σήμα εκπομπής για υποψήφιους ψαγμένους ραδιοπαραγωγούς.

Ψαχτείτε και στο site του γκρουπ, αξίζει τον κόπο ! (19/01/2005) (Άρης Καραμπεάζης)

________________________________________________