Deerhoof - Milkman (Kill Rock Stars)__________________
Η μουσική των Deerhoof ποτέ δεν υπήρξε υποτελής οποιουδήποτε αισθητικού κανόνα... Ή τέλος πάντων δεν υπηρέτησε ποτέ κάνονες άλλους από εκείνους που η ίδια φρόντισε να διαμορφώσει, εκεί κάπου στα τέλη των '90s. Και βέβαια πλανηθήκατε πλάνην οικτρά αν νομίσατε ότι με το έβδομο αυτό άλμπουμ τους οι Αμερικανοί θα ρίχναν νερό στο κρασί τους...
To σκηνικό της σουρεάλ noise-pop/rock αλλοφροσύνης που χαρακτήριζε ανέκαθεν τις δουλειές τους συνθέτουν κι εδώ τα γνώριμα πλέον στοιχεία, ήτοι : α) η παιδικότροπη ένρινη φωνή της (και μπασίστριας του σχήματος) Satomi Matsuzaki, από εκείνες που μόνο ασιατικές γυναικείες χορδές μπορούν να παραγάγουν και η οποία καθιστά τους παραλληλισμούς με την Kazu Makino των Blonde Redhead από δικαιολογημένους έως αναπόφευκτους, γ) οι μυστηριακοί πληκτρονισμοί του Greg Saunier (που επιλαμβάνεται και των κρουστών) και γ) κιθάρες που αλλού πατούν και αλλού βρίσκονται (εν προκειμένω των John Dieterich και Chris Cohen). Η σύντηξη των προαναφερθέντων υλικών οδηγεί σ'ένα ηχητικό αποτέλεσμα που θα προσδιόριζε επιτυχώς η λέξη experimental, αλλά κατορθώνει κυρίως να αποσπάσει απ΄τη γραφίδα μου τον κολακευτικότατο κατ΄εμέ χαρακτηρισμό του περίεργου.
Κάπου θα ακούσετε ένα πιανάκι να σιγοντάρει διακριτικά, κάπου θα ακούσετε τυποποιημένες ροκάδικες συγχορδίες να διαστρεβλώνονται ευφάνταστα, κάπου θα ακούσετε τα φωνητικά να ελίσσονται περίτεχνα μεταξύ των αντιφατικών αλλά ομολογουμένως πλησίων πεδίων του χαριτωμένου και του τρομακτικού, της πραγματικής και κατά παρώδηση μελαγχολίας, σπέρνοντας παντού την αμφισημία. Και λίαν συχνά θα γίνετε μάρτυρες πολλών τέτοιων φαινομένων ταυτόχρονα... Η ακρόαση του Milkman πιστοποιεί επιρροές από Captain Beefheart, διάσπαρτα δάνεια από baroque pop, IDM/glitch και ηλεκτρονική ποπ και βέβαια διαρκή συναλλαγή με αμερικάνικο underground ροκ. Το μουσικό μέρος του δίσκου συμπληρώνεται από στίχους που εντάσσονται σ΄ένα concept ναϊφ μινιμαλισμού που μόνο οι Deerhoof (άντε, και οι Flaming Lips) θα τολμούσαν ποτέ να αναπτύξουν και οι οποίοι ταιριάζουν γάντι με τον αλλόκοτο χαράκτηρα του όλου εγχειρήματος.
Προσκολλήθηκα άμεσα στις σχετικά ευπρόσιτες στιγμές του Milkman (στις οποίες αντιστοιχούν π.χ. τα "Milkman", "Giga Dance", "Rainbow Silhouette" και "C"), μολονότι και η εμβόλιμη παρουσία πιο δύσληπτων κομματιών διασφαλίζει την ρευστότητα του δίσκου και φαντάζει ως εκ τούτου εξίσου απαραίτητη. Και οι μεν και οι δε πάντως απαρτίζουν ένα έργο που δεν υστερεί κατά κεραία του περσινού απολαυστικότατου Apple O' και υπόσχεται σίγουρα ιδανική συνοδεία στις θερινές μουσικές σας περιηγήσεις... (17/06/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)
________________________________________________
