Ακολουθώντας την παράδοση της βελγικής σχολής μουσικής avant-garde και τη μουσική παρακαταθήκη συγκροτημάτων όπως oι Deus και οι Evil Superstars, οι Dr Pepper Family είναι το νέο next big thing στη μουσική σκηνή της χώρας. Δυστυχώς για μένα, ποτέ μου δεν χώνεψα ούτε τους Deus ούτε τους Evil Superstars, οπότε εύλογα και η γνώμη μου γι΄αυτό το noisecore/avant-rock συνονθύλευμα δεν θα είναι η καλύτερη.

Δεν αμφιβάλλω ότι καλές στιγμές ασφαλώς και (θα) υπάρχουν, όμως τι να κάνω που το άμοιρο αυτάκι του Κωνσταντίνου δεν είναι εξοικειωμένο με τους ήχους αυτούς ; Αν εν έτει 1990 αντί για το Night at the Opera των Queen είχα αγοράσει ως παρθενικό δίσκο στη ζωή μου το Life with the Lions της Plastic Ono Band, τότε ίσως η μουσική αυτή να είχε για μένα λόγο ύπαρξης στη δισκοθήκη μου. Kαταλαβαίνω ότι σε πολλά σημεία θα αρέσει και καλά θα κάνει, άλλωστε όλα τα συγκροτήματα απ΄το Βέλγιο φημίζονται για το πιστό σε σημείο κοψοφλεβίτιδας κοινό τους.

Ένα primal rock που αντιγράφει κατάφωρα τους Stooges, μια μπάσταρδη επιμειξία MC5 και Velvet Undergound και λίγες καθαρόαιμες ποπ στιγμές δεν αρκούν για να εξυψώσουν το άλμπουμ αυτό παραπάνω από του μετρίου... Τα "Wasteland", "Cast in Need" και "These Days" ξεχωρίζουν από ένα σύνολο τραγουδιών, το οποίο, σημειωτέον, έχει ως μπροστάρη έναν τραγουδιστή που αν είχα τη δυνατότητα θα του είχα κάνει μήνυση όχι απλά για κακοφωνία, αλλά για προσβολή της δημοσίας αιδούς.

Κανονικά πριν 4-5 χρόνια θα βροντοφώναζα με στεντόρεια φωνή "Στην Πυρά", ως άλλος Ιεροεξεταστής της Μουσικής, αλλά επειδή όπως κάθε έργο της τέχνης, έτσι και η μουσική δεν μπορεί και ούτε πρέπει να προσεγγίζεται αυστηρά, αλλά μέσα από το πλέγμα των παραγόντων που την γέννησαν και την προσπάθεια των ατόμων που την συνέλαβαν, γι΄αυτόν ακριβώς το λόγο θα είμαι επιεικής. Την επόμενη φορά όμως Κύριε Dr Pepper Family να έρθεις με τον κηδεμόνα σου γιατί χλωμό σε κόβω να περνάς την τάξη. Προτιμήστε τις πραλίνες του Λεωνίδα και αφήστε την avant-rock σκηνή της χώρας γιατί ακόμη τελεί υπό καθεστώς ληθάργου. (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)