Dwelling - Humana (Equilibrium)______________________
Πρόκειται για μία ακόμα κυκλοφορία της Equilibrium Music, που στην ουσία ανήκει στους ίδιους τους Dwelling και που έχει ήδη βγάλει τους επίσης Πορτογάλους Aenima και τους Ιταλούς Lupercalia. Οι πρώτοι αυτοχαρακτηρίζονται ως gothic/ethereal με heavenly voices και οι δεύτεροι ως medieval neo-classical/gothic. Οι κατευθύνσεις της εταιρείας είναι φανερές.
Οι Dwelling μετράνε ήδη τέσσερα χρόνια ζωής, έχοντας ξεκινήσει το '98 σαν ένα project του Nuno Roberto, ο οποίος ήθελε σε πείσμα των καιρών και διαβάζοντας πλήθος ιστορικών βιβλίων να βγάλει μουσική που βασίζεται αποκλειστικά σε ακουστικά όργανα. Είναι αξιοσημείωτο πως συχνά στις ηχογραφήσεις του είχε ως background τους ήχους απ΄τις ακροθαλασσιές της πατρίδας του. Δυο χρόνια μετά προσέθεσε τέσσερα μόνιμα μέλη : την Sνlvia Freitas στο βιολί, την Catarina Raposo στα φωνητικά, τον Jaime Ferreira στο μπάσο και τον Helder Dias στην ακουστική κιθάρα (αργότερα στη θέση του ο Nicholas Ratcliffe). Ντραμς δεν υπάρχουν. Από τότε μέχρι σήμερα έβγαλαν το "μικρό" - πέντε τραγούδια - Moments (2001), απ΄όπου ξεχώριζε το γοητευτικό "Trivial Yet Profound", έκαναν ηχηρή εμφάνιση στο Arcana Europa International Festival και μόλις πέρσι κυκλοφόρησαν το υποφαινόμενο πρώτο τους "μεγάλο".
Τι γνωρίζουμε ως ευρύ κοινό και μη εξειδικευμένοι από πορτογαλικά σχήματα ; Τους Madredeus φυσικά και τώρα σίγουρα θα περιμένετε να συγκρίνω τους μεν με τους δε. Και δε θα σας απογοητεύσω, πράγματι υπάρχουν ομοιότητες και φυσικά δεν αναφέρομαι μόνο στο γλωσσικό κομμάτι. Η φωνητική της Catarina, η κάπως ελεγειακή ανάπτυξη των φωνητικών και μουσικών μερών, η όλη ατμόσφαιρα είναι αδύνατο να μη μας θυμίσουν τους πρώτους μας πρέσβεις από την δυτικότερη δυνατή Ευρώπη... Αλλά δε μένουν εκεί. Η νεραϊδίσια χροιά του ήχου τους θυμίζει κάπως ακουστικότερους Black Tape For A Blue Girl, ατμοσφαιρικότερους Amber Asylum και κάπως πιο ανάλαφρους Empyrium και Tenhi. Οι χαλαρές διαφορές ανάμεσα στα κομμάτια δεν είναι πάντα εμφανείς και μια αίσθηση επαναληπτικότητας είναι παρούσα. Αν ξύσεις όμως κάτω από την επιφάνεια τους θα βρεις πολυπλοκότερες επιρροϊκές ζώνες : ακουστικές και νεοκλασσικιστικές φόρμες, τζαζ στοιχεία, "εθνικές" - όχι ethnic - καταβολές. Και φυσικά το DNA τους δε μπορεί να μην έχει πλήθος fado γονίδια...
Στιχουργικά ο δίσκος έχει αρχή, μέση και τέλος. Απεικονίζει αλληγορικά διάφορα περιστατικά του κύκλου του ανθρώπινου βίου, επιδιώκοντας μάλιστα, όχι πάντα πετυχημένα είναι η αλήθεια, η εκάστοτε μουσική να συμβαδίζει με τα αντίστοιχα συναισθήματα, από εκείνο της ανέμελης νεότητας έως των σκεπτικιστικών γηρατειών. Προς επικουρία πάντως παίρνουν στο "The Wheel" τους στίχους του ιδανικότερου ποιητή του είδους, του William Butler Yates.
Ίσως ακουστεί κλισαρισμένο, μα τέτοιοι δίσκοι αποκτούν εντελώς διαφορετικό πρόσωπο αν μπορέσεις να τους ακούσεις στα φυσικά τους τοπία και να δεις τις εικόνες από τις οποίες εμπνεύστηκαν, όπως άλλωστε συμβαίνει μ΄οποιαδήποτε μουσική έχει έντονα τα στοιχεία της παραδοσιακής μουσικής της χώρας της. Κι αν δε μπορείς τα παραπάνω, σίγουρα υπάρχει η δυνατότητα να τους συνοδεύσεις με ανάγνωση ενός Jorge Scaramangu, ενός Antonio Lubunes ή πάνω απ΄όλα ενός Fernardo Pessoa, ξέρετε, εκείνου του λογιστή που μίλησε για τον έρωτα σαν ο μεγαλύτερος γνώστης του - ενώ είχε μόνο μια ερωμένη για ελάχιστο χρόνο - και που παραπλάνησε μια ολόκληρη Ιβηρική γράφοντας με έξι διαφορετικά πρόσωπα, χαρακτήρες και τρόπους γραφής... (15/05/2004) (Λάμπρος Σκουζ)
________________________________________________
