Efterklang : Tripper (Leaf)___________________________
Αν το είδος απασχολούσε το Ν.Μ.Ε. θα είχαμε διθυραμβικά οκτάστηλα, με τον χαρακτηρισμό "οι νέοι Sigur Rós" να λαμβάνει μόνιμη θέση δίπλα στο όνομα των Efterklang, με αφορμή το ντεμπούτο άλμπουμ των τελευταίων, ονόματι Tripper. Στο προαιώνιο ερώτημα για το πόσοι Δανοί χρειάζονται για να ηχογραφήσουν ένα δίσκο μινιμαλιστικού θορύβου, η απάντηση συνεχώς διαφοροποιείται. Εδώ χρειάζονται δέκα νοματαίοι, έξι βασικοί δηλαδή συν κάτι σκόρπιες χορωδίες και τα ρέστα...
Με τους Σκανδιναβούς εν γένει να έχουν πάρει επ'ώμου την υπόθεση των post-οτιδήποτε ήχων, οι Efterklang ξεκινάνε με a priori συστατικές επιστολές για την ποιοτική τους ταυτότητα τουλάχιστον. Στον ανυποψίαστο με το θέμα ακροατή, η ακρόαση του Tripper δύναται να προκαλέσει συγκινήσεις ανάλογες με εκείνες των πρώτων -πραγματικά εμπνευσμένων- ep των από καιρών "κουρασμένων" πλέον Godspeed You Black Emperor. Αν τώρα όλα αυτά τα έγχορδα, τα bleeps, τα ακαταλαβίστικα φωνητικά και οι δίσκοι που ποτέ δεν τελειώνουν... έχουν στοιχειώσει τα ακούσματά σας την τελευταία πενταετία... επιλέγετε εσείς αν θα περάσετε στον κόσμο των Efterklang. Ο υπογράφων πάντως, παρότι εδώ και δύο τουλάχιστον χρόνια, συνειδητά και με μανία έχει παρατήσει αυτά τα ακούσματα, σας το προτείνει χωρίς καμιά επιφύλαξη, σχεδόν με δόσεις ενθουσιασμού θα έλεγα.
"Οι νέοι Sigur Rós" λοιπόν... για έναν ολόκληρο χρόνο ετοίμαζαν αυτό το πρότυπο άκουσμα κλασσικής electronica και παρότι δεν φαίνεται να άφησαν τίποτα στην τύχη (μην ψάχνετε punk attitude και στουντιακές παρομήσεις σε τέτοιες κυκλοφορίες), δεν παρέλειψαν να καταστούν συναρπαστικοί. Πρόκειται βέβαια περί επικών διαστάσεων μελοδράματος... απανωτές ακροάσεις του άλμπουμ θα σας ρίξουν, θα σας ρίξουν, θα σας ρίξουν θα σας ρίξουν... μέχρι που θα αναρωτηθείτε γιατί τάχα πέσατε σε τέτοια κατάθλιψη, αφού γρι δεν καταλάβατε από τους στίχους των κομματιών, οπότε θα αρχίσετε να "ανεβαίνετε", αφήνοντας κατά μέρος το "εύθραστο" και το "δύστροπο" του πράγματος και εμμένοντας στην αληθινή ουσία του δίσκου, που έγκειται στην πολυδιάστατη συναισθηματική του γοητεία (εγώ το έγραψα τώρα αυτό ;).
Η αυστηρότατη δομή των συνθέσεων, οι υπερβολικά προσεχτικά τοποθετημένοι ήχοι, που φαντάζουν σκόρπιοι με τα πρώτα ακούσματα και παίρνουν τις σωστές τους θέσεις πολύ αργότερα, η εναλλαγή αντρικών-γυναικείων φωνητικών (με ενέσεις χορωδιακές...) και η τελική απόλυτα συμπαγής ηχητική εικόνα του δίσκου, είναι στοιχεία που ασφαλώς συναντώνται σε όλες τις δουλειές των γκρουπ της "προηγούμενης" γενιάς του βασανιστικά αποκαλούμενου post-rock ήχου (αν και εδώ έχουμε ξεκάθαρα να κάνουμε με μουσική που έχει ως βάση της τον ηλεκτρονικό ήχο). Το ατού των Efterklang (ειδικά σε σχέση με τις τελευταίες "ακαταλόγιστες" δουλειές των Sigur Rós) είναι ότι όλα αυτά οδηγούν σε ένα τελικό σκοπό και βγάζουν σε μια άκρη, με τον ίδιο τρόπο που αυτό συμβαίνει με ένα "συμβατικό" pop ή rock άλμπουμ. Και αυτό μην το προσπερνάτε έτσι απλά...
Σε ορισμένες στιγμές, όπως στο "Prey And Predator" και στο "Chapter 6", που κλείνει αριστουργηματικά το δίσκο, οι Efterklang επιλέγουν το δρόμο της πομπώδους ενορχήστρωσης και πανηγυρικά ανεβάζουν τους τόνους, με minimal ηχητικό υπόβαθρο να παραφυλάει πάντοτε στο παρασκήνιο... για να βγει μπροστά μόλις κοπάσει η καταιγίδα των διαθέσεων. Γενικά φαίνονται να παίζουν τόσο με τον ακροατή, όσο και με τις δικές τους πραγματικά αυξημένες εκτελεστικές και συνθετικές ικανότητες. Παρότι πολέμιος των υπερβολικά δουλεμένων δίσκων, έχω την αίσθηση ότι τούτοι εδώ οι τύποι ένα χρόνο ακόμα να το παλεύανε το πράγμα, θα φτάνανε σε τελικό αποτέλεσμα που πραγματικά θα άγγιζε τα όρια του θριαμβού !
Και το πιο σημαντικό ; Είναι πραγματικά δύσκολο, άδικο και ανόητο να προσπεράσει κανείς έναν τόσο όμορφο και συναισθηματικά γενναιόδωρο δίσκο, μόνο και μόνο επειδή από καιρό έχει προσπεράσει το σε ανυποληψία βρισκόμενο μουσικό είδος στο οποίο αυτός -αυθαίρετα ίσως- κατατάσσεται. Κατανοητό ελπίζω... (02/02/2005) (Άρης Καραμπεάζης)
________________________________________________
