Ego Likeness : Water To The Dead (Dancing Ferret)_______

Από το Maryland της Βαλτιμόρης μας έρχονται οι Ego Likeness, το μουσικό όχημα του ιδιαιτέρως δραστήριου ζευγαριού των Steve Archer και Donna Lynch. Το συγκρότημα, που το όνομα του είναι αναφορά στο μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας Dune, δημιουργείται to 1999 όταν ο Steve και η Donna συνειδητοποιούν ότι οι "γότθοι" Seraphim Gate, στους οποίους συμμετείχαν, δεν μπορούν να καλύψουν τις μουσικές τους ανησυχίες για έναν ήχο πιο πειραματικό και ανοιχτό σε άλλα ιδιώματα πέραν του gothic. Η διάλυση των Seraphim Gate είχε σαν αποτέλεσμα το side-project των Ego Likeness να καταστεί κύρια απασχόληση για τους Steve και Donna, οι οποίοι μετά και την κυκλοφορία του Dragonfly, του πρώτου τους επίσημου δίσκου, μετατρέπουν το συγκρότημα από ντουέτο σε μία κανονική μπάντα οκτώ ατόμων έτσι ώστε να μπορούν να παρουσιάζουν και ζωντανά τις ηχογραφήσεις τους.

Το Water To The Dead, ακόμα ένας τίτλος-αναφορά στο Dune, αποτελεί το τελευταίο τους πόνημα και μάλλον συλλαμβάνει το συγκρότημα στην καλύτερη περίοδό του. Οι πειραματισμοί των πρώτων ηχογραφήσεων έχουν υποχωρήσει αρκετά, με τον ήχο τους, πλέον πιο mainstream, να συνδυάζει το goth στοιχείο είτε με χορευτικά beat, φέρνοντας στο νου τους τελευταίους δίσκους των Sister Of Mercy, είτε με πιο ethereal ηχοχρώματα που θυμίζουν τους Dead Can Dance. To cd χωρίζεται σε δύο μέρη και παραπέμπει στις παλιές εποχές βινυλίου όπου πολλά συγκροτήματα χρησιμοποιούσαν διαφορετικό όνομα για κάθε πλευρά του δίσκου. Εδώ το ένα μέρος του δίσκου φέρει τον τίτλο "In The Water" και περιέχει τα πιο χορευτικά τραγούδια του cd (με εξαίρεση το "Axis"), και το άλλο τον τίτλο "In The Ground" και περιλαμβάνει τις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές.

Το cd ξεκινάει με το ντανσάτο "Water To The Dead" και αν σε πρώτη ακρόαση εκείνο που ξεχωρίζει είναι τα φωνητικά της D. Lynch, στις επομένες ακροάσεις γίνεται αντιληπτή και η πολύ καλή δουλειά που κάνει τόσο στις κιθάρες όσο και στα keyboards o S. Archer. Στο "16 Miles" οι κιθάρες των Ego Likeness εκτροχιάζονται συμπαρασύροντας μαζί τους τα synthesizers ενώ η παραμόρφωση στα φωνητικά επιτείνει την αίσθηση καταδίωξης που αποπνέει το συγκεκριμένο τραγούδι. Αν βάζαμε ένα στοίχημα για το ποιό τραγούδι θα είχε την τιμητικά του στα διάφορα goth-clubs θα βάζαμε όλα τα λεφτά στο "The Breach" με την αντίστιξη ανδρικών και γυναικείων φωνητικών και με την electro πλευρά των Ego Likeness να έχει πάρει το πάνω χέρι και να βάζει τα κορμιά σε κίνηση. Τα καλύτερα όμως κομμάτια του cd βρίσκονται στις πιο ατμοσφαιρικές στιγμές της μπάντας όπου οι λιτές ενορχηστρώσεις των "Axis" και "Traveling Son" δίνουν την ευκαιρία στην D. Lynch να ξεδιπλώσει τις φωνητικές της δυνατότητες.

Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει και στο ιδιαίτερα προσεγμένο artwork του cd τόσο με τις φωτογραφίες του Lauren Simonutti όσο και με διάφορα σχέδια-αναφορές σε βουδιστικές και voodoo θεότητες. (29/05/2005) (Κωνσταντίνος Γιαννόπουλος)