Όταν το νέο άλμπουμ του Ehlers έφτασε μέσω ταχυδρομείου στα χέρια μου, σ΄ένα φάκελο που περιείχε αρκετά άλλα cd, μοιραία επήλθε το φυσικό (λαμβάνοντας υπόψη τις προτιμήσεις του γράφοντα) : τα υπόλοιπα cd παραμερίστηκαν και άρχισα να μελετάω σκληρά προκειμένου να κατανοήσω γιατί "Η Πολιτική δεν Χρειάζεται Κανένα Εχθρό".

Το περσινό Play ήταν ένα απ΄τα αγαπημένα μου άλμπουμ για το '02. Και το φετινό Politik... εγγράφεται αν μη τι άλλο στην ίδια "παράδοση". Ο Ehlers φαντάζει πλέον πανέτοιμος να περάσει στο πάνθεον των μεγάλων συνθετών του 21ου αιώνα, αν κάτι τέτοιο δεν έχει ήδη επιτευχθεί. Η αδιαμφισβήτητη avant-garde γραφή του (σπουδαία δείγματα της οποίας πρωτοεμφανίστηκαν στο περσινό ντεμπούτο του - βλ. Cornelius Cardew parts 1 & 2 και Albert Ayler parts 1 & 2) δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια πλέον να αποτελέσει ανασταλτικό παράγοντα για την καθολική αναγνώρισή του. Ίσως να υπερβάλλω λόγω ενθουσιασμού, αλλά πιστεύω πως αργά ή γρήγορα ο κ. Ehlers θα θεωρείται (αν βέβαια έχει την ανάλογη συνέχεια) ως μέγιστος μουσικός, του βεληνεκούς ενός Morton Feldman.

Όντως, το όνομα που επέλεξα για την εν λόγω παρομοίωση δεν είναι διόλου τυχαίο. Η μουσική στο cd αυτό μοιάζει να είναι το ηχητικό αντίστοιχο της ονειρικής κατάστασης. Γαλήνια, αισθαντική, μυστηριώδης, θολή, αφηρημένη, σαν τα έργα του Feldman δηλαδή. Αν ακούσει κανείς προσεκτικότερα το Blind IV, θα μπορέσει να διακρίνει μια απόπειρα ανάπλασης του sustain pedal ενός πιάνου για μια ορχήστρα εγχόρδων, κάτι που παραπέμπει απ'ευθείας στo Copitc Light του Morton.

Το Politik διαιρείται σε τρία μέρη. Το πρώτο, "Mäander" χρησιμοποιεί σαν πρώτη ύλη το bass clarinet του Burkhard Kunkel και προσλαμβάνει τελική μορφή μέσα από πολλαπλά cut-ups και sound manipulations που ελέγχει και καθοδηγεί απ΄το laptop του ο γερμανός συνθέτης. Το "Blind", για κουαρτέτο τσέλλων, διατηρεί την ίδια ιδέα (ηχητικές ανακατασκευές και διαφοροποιήσεις/μετασχηματισμούς του αρχικού ήχου), καταλήγει δε να ακούγεται τελείως διαφορετικό ως διάθεση αλλά εξίσου πετυχημένο ως αποτέλεσμα. Και το τρίτο και τελευταίο μέρος "Woolf Phrase", γραμμένο ειδικά για την χορογραφία του William Forsythes για το μπαλλέτο της Φρανκφούρτης, είναι ένας μετα-ρομαντικό-Feldman-ικός φόρος τιμής στον σπουδαίο μινιμαλιστή Philip Glass. To ένα και μοναδικό του μοτίβο επαναλαμβάνεται συνεχώς μεταλλασόμενο, δημιουργώντας μια σπαρακτική δίνη που σε τραβάει με μια ανεπαίσθητη κεντρομόλο προς τον πυρήνα της. Το "Woolf Phrase" είναι για τον δίσκο ο τέλειος επίλογος, ο οποίος σπρώχνει τον ακροατή ακόμη βαθύτερα στο περίεργο περιβάλλον του Ehlers. Οι Stars of the Lid του The Tired Sounds of... θα πρέπει να νιώθουν απίστευτο φθόνο για τούτον εδώ τον μεγαλοπρεπή θρήνο.

Αυτά και καληνύχτα ! Κι αν μπορέσει κανένας να μου ερμηνεύσει τον τίτλο του δίσκου, ας μου στείλει e-mail ! (Kώστας Παπαθανασίου)