Endicott : The Words In Ink Don't Lie (Equal Vision)_______

Έφηβοι κατά πλειοψηφία απαρτίζουν το target group των Endicott και της Equal Vision, όπως εξάλλου και ενός διόλου ευκαταφρόνητου μέρους της σημερινής αμερικανικής πανκ παραγωγής. Εν αντιθέσει πάντως με πλείστους όσους θιασώτες του εύχαρι πανκ, οι Endicott δραστηριοπούνται στη δυτική ακτή των Η.Π.Α. (στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης και πόλη ονόματι ...Αλβανία !). Εκεί, το νεφελώδες κλίμα φαίνεται να επιδρά μειωτικά στην έκκριση σεροτονίνης και, συνακολούθως, στο mood των μουσικών, όπως τουλάχιστον καταδεικνύει το The Words In Ink Don't Lie αλλά και το sui generis πανκ που ευδοκιμεί σ΄εκείνο το μέρος της χώρας από τότε που ο όρος "πανκ" άρχισε να αφορά την Αμερική. Οι Endicott επιλέγουν λοιπόν να εξερευνήσουν θυμικές καταστάσεις όπως η κατάθλιψη, η αναίτια και απροσδιορίστου παραλήπτη οργή κ.ά., που και σκοτεινές μπορούν να χαρακτηριστούν και εύκολα οικειοποιήσιμες από έφηβους.

Η άνωθι επισήμανση συγκεκριμενοποιεί άλλωστε και το πλαίσιο των μουσικών αναφορών του κουιντέτου. Το πανκ των Endicott είναι metal και emo-core απολήξεων, και περιδιαβαίνει ένα ηχητικό φάσμα που οριοθετούν ονόματα όπως At The Drive-In, Deftones, Thrice και Thursday. Εξάλλου, ποιοτικά ο δίσκος θα΄λεγα ότι αποδίδει το μέσο όρο που προκύπτει από την άθροιση της επιμέρους αξίας αυτών των σχημάτων : μόνο με τηλεσκόπιο προσεγγίζουν το επίπεδο των δύο πρώτων, δεν πέφτουν εξίσου χαμηλά με τους Thrice, ενώ μάλλον έχουν τους Thursday στα μέτρα τους. Σαφώς παρατηρούνται και μεμονωμένες στυλιστικές διαφοροποιήσεις, δεδομένου ότι εν σχέσει με τα ως άνω γκρουπ οι Endicott φαίνεται να΄χουν πιο ανεπτυγμένη την αίσθηση της μελωδίας, κάτι που μαρτυρούν, μεταξύ άλλων, ορισμένα κιθαριστικά breaks που παραπέμπουν σε φάσεις (πολύ) κλασσικού metal.

Δεν συνταράσσουν τα θεμέλια του ιδιώματος οι Endicott, ούτε πάντως αισχύνουν αυτό, άφου παραδίδουν ορισμένα καλά κομματάκια και καταθέτουν τα διαπιστευτήρια των δυνατοτήτων τους που αναμένουμε πάντως να εκδηλωθούν εμφανέστερα στο μέλλον (ντεμπούτο γαρ). Προς το παρόν, οι κιθάρες είναι αρκούντως νευρώδεις, τα τύμπανα επαρκώς σφριγηλά, και τα φωνητικά κατά περίσταση σπαραξικάρδια ή βίαια, αλλά χωρίς υπερφορτώσεις. Τραγούδια σαν τα "Ransom Note", "Chain Letter" και "Black Anniversary" αξίζουν άλλωστε ανάλογης ερμηνευτικής πειθούς, μολονότι δεν πρόκειται δα και για απόλυτα αριστουργήματα του είδους.

Ο δίσκος πωλείται σε τρίφυλλο και πολύ καλαίσθητο digipack που ενδέχεται να κάμψει τους ενδοιασμούς των αφιδιονάδος του σύγχρονου υπερατλαντικού πανκ. Όλοι οι υπόλοιποι μάλλον θα μπορέσουν να αγνοήσουν το δίσκο χωρίς να αντιμετωπίσουν ιδιαίτερο πρόβλημα συνείδησης... (27/11/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________