Θεωρώ πως ένα απ΄τα πλέον ευεργετικά επακόλουθα της αιφνίδιας δημοτικότητας του garage revival στην Αμερική είναι ότι (εν μέρει, τουλάχιστον) μετατόπισε το κέντρο ενδιαφέροντος του punk κοινού, απ΄τη δυτική ακτή, αφενός στο Detroit (White Stripes, Von Bondies...), αφετέρου στην ανατολική ακτή των ΗΠΑ που φάνηκε ότι είχε ανοικτούς λογαριασμούς με τη σκηνή του '77 και για την διευθέτηση των οποίων εξουσιοδότησε τους Strokes και πολύ εσχάτως τους Star Spangles και Fever. Τα καλά αυτά παλληκάρια λοιπόν τιμούν το συμβόλαιο τους με το παραπάνω - εν πάση περιπτώσει φαίνεται να αξιοποιούν την παρακαταθήκη των προκατόχων τους καλύτερα απ΄τον τρόπο με τον οποίο οι περισσότεροι καλιφορνέζοι εκπρόσωποι του punk-pop προέκτειναν το έργο των δικών τους μεντόρων.
Υπό την άποψη αυτή, το Three Chords... One Capo, καίτοι πόνημα Καναδών, ανασύρει θύμησες μάλλον οδυνηρές, όταν οι Offspring, διακωμωδοί του καλιφορνέζικου πανκ και φορείς του πλέον γελοίου ροκ attitude, κάνανε κυριολεκτικά πάταγο. Σίγουρα, θα μπορούσαμε να αναγνωρίσουμε ελαφρυντικά στην πλειονότητα των επίδοξων διαδόχων των Bad Religion : το punk-pop είναι παραδόξως ιδίωμα αρκετά απαιτητικό, γιατί π.χ. στην πολλαπλή (συνθετική, ενορχηστρωτική, εκτελεστική) σπαζοκεφαλιά του progressive, τη "βρωμιά" του ήχου και της ερμηνείας του νεοϋορκέζικου πανκ, τον ενδεχόμενο ηχητικό νεωτερισμό της alternative pop και την εκστατική ισχύ τηε μετρονομίας της electronica, το punk-pop έχει να αντιτάξει μόνο την δύναμη της μελωδίας, στην οποία περίπτωση απαιτείται πραγματικά μεγάλο ταλέντο και όπου διαχωρίζεται ο αληθινός μουσικός απ΄τον απλό διεκπεραιωτή.
Δεν είναι εντούτοις άσχημο γκρουπ οι Four Square : προς έκπληξη και ευχαρίστηση μας, η φωνή του Simon Head διαχέει στα κομμάτια τους έναν συναισθηματισμό που εδράζεται με το ένα πόδι στο emo και το άλλο στη σύγχρονη μελαγχολική ποπ, παρακάμπτοντας συνειδητά τον παιδαριώδη σαχλαμαρισμό ενός Rivers Cuomo (Weezer) π.χ. Τα κομμάτια δεν αναδεικνύουν, είναι αλήθεια, δυνατά θέματα, είναι όμως μάλλον καθησυχαστικά ως προς τις μελλοντικές δυνατότητες του σχήματος, γι΄αυτό και δεν πρέπει να βιαστούμε να τους λιθοβολήσουμε. Θα μου πείτε : είναι δυνατόν μια τέτοια τέτοια ένδειξη να δικαιολογήσει την αγορά του άλμπουμ ; Ασφαλώς όχι και την κατάσταση δεν διευκολύνει γι΄αυτούς και η υπερπληθώρα ομοειδών γκρουπ που υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην πιάτσα (όσοι παρακολουθούν συλλογές τύπου Atticus... Dragging the Lake μπορούν να διαπιστώσουν του λόγου το αληθές). Όντας το πρώτο τους lp, το Three Chords... One Capo μας συστήνει ωστόσο τους Four Square με τρόπο κομψό. Ε, ας επιδείξουμε τουλάχιστον τη δέουσα ευγένεια και ας περιμένουμε να δούμε τι μας επιφυλάσσει το μέλλον (τους)... (Γιάννης Γεωργακούδης)
