Glass & Ashes : Aesthetic Arrest (No Idea)______________

Όταν η κιθαριστική AOR προσήνεια γίνεται έρμαιο στις emocore προθέσεις ενός καλιφορνέζικου κουαρτέτου, το αποτέλεσμα μπορουν να συμπυκνώνουν 36 λεπτά ενός δίσκου σαν το Aesthetic Arrest. Έμπλεα σφρίγους, τα κομμάτια των Glass & Ashes ανά στιγμές ισοσκελίζουν την ταχύτητα hardcore ασμάτων, άλλοτε δε περιορίζονται σε βραδύτερους ρυθμούς, οπότε και το σχήμα επενδύει στην (emo)tionnal συνιστώσα της μουσικής του. Συνιστώσα στην οποία πάντως περιποιείται εδώ τιμή ανεξαρτήτως tempo, κάτι το οποίο φαντάζει εύκολο για γκρουπ με έναν τραγουδιστή που αποδίδει επί το επιθετικότερον ό,τι και ο Ian MacKaye. Επειδή όμως οι συνάφειες με το σχήμα της Washington DC εκτείνονται και σε άλλους τομείς, σπεύδω να επισημάνω ότι στο Aesthetic Arrest δεν απαντάται η ενδοσκοπική νηνεμία που εμβάλλεται κατά περιόδους στη μουσική των Fugazi. Και υπό αυστηρά αξιολογικό πρίσμα πάντως, η φωνή αφεαυτής καταλογίζεται στα υπέρ των Glass & Ashes, αφού ξορκίζει επιτυχώς το σαθρό μελοδραματισμό που πλήττει κατά κόρον τους emo ομότεχνούς τους.

Θέση πάντως στο άλμπουμ βρίσκουν και ελαφρώς κακοφωνικά riffs, τα οποία δοσομετρούνται αρκέτα ευφυώς (μια επιπλέον παράταιρη νότα να ακούσεις και ορκίζεσαι πως το εγχείρημα των Αμερικανών καταποντίζεται αύτανδρο). Ως προς τους στίχους τώρα, συνασπίζονται με το artwork για να στήσουν ένα συνεκτικό ντεκόρ βίας που υποστηρίζει το ηχητικό ύφος του δίσκου. Ιδία ποιητική υπόσταση βέβαια δεν έχουν, προφανώς δεν τους προόριζαν όμως και τέτοιο ρόλο.

Εισάγοντας ένα μερικώς καινοτόμο ήχο και εμπνεόμενοι συμπαθητικά θέματα, οι Glass & Ashes τιμούν τον κατάλογο της Νο Idea, η οποία πάντως έχει ήδη καταγεγραμμένη μια θετική πορεία στο χώρο του underground πανκ. Απ΄τα έντεκα τραγούδια του παρόντος ντεμπούτου, θα προτιμήσω τα "Dividing Line" και "Off The Piranha" για να ανακαλώ το σχήμα στη μνήμη μου. Μέχρις ότου κάποιο μελλοντικό πόνημά του εγείρει την -πιθανή όσο και ευκταία- ανάγκη πιο πολυάριθμων επιλογών... (19/08/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)