Yπάρχουν εκείνες οι φήμες -ανυπόστατες ελπίζω- που λένε ότι η Wynona Rider παρακολούθησε μια εκ των συναυλιών του συγκροτήματος των Goner στη Νέα Υόρκη. Κάνε να είναι ψέματα Θεέ μου, μη με κάνεις να ξενερώσω με μια ακόμη γκόμενα που γουστάρω. Αρκετή ξενέρα έφαγα με το παρόν cd. Το οποίο βέβαια παρουσιάζει εξαρχής ένα ενδιαφέρον εξαιτίας του διπόλου μπάσο-πλήκτρα στο οποίο κινείται μουσικά. Αυτό από μόνο του μπορώ να πω ότι αποτέλεσε ένα έναυσμα ώστε να συνεχίσω την ακρόαση. Κάπου πήρε το αυτί μου κάποιες Ben Fold Five-ικές ιδέες ατάκτως ερριμένες, κάπου στη μέση πάνε να το γυρίσουν σε Flock Of Seagulls με παραγωγή Steve Albini, οι new wave αναφορές είναι πασίδηλες, αλλά η γεύση που αφήνει είναι ενός ανέμπνευστου και μονοεπίπεδου δίσκου που διασώζεται κυρίως εξαιτίας των επιμέρους δυνατοτήτων των μελών του παρά για την ολότητά του.

Οι Goner τραγουδάνε για την απογοήτευση και την βαρεμάρα από όλα όσα τους περιβάλλουν : την δουλειά τους, τις διαπροσωπικές τους σχέσεις, την πόλη που ζούνε και κυρίως τον εαυτό τους φέρνοντας στο νου έναν Bruce Springsteen με έντονες τάσεις μηδενισμού να κάθεται σ΄ένα σκαμπό και να αναρωτιέται «Ποιός είναι ο λιγότερο επώδυνος τρόπος αυτοκτονίας ;». Δυστυχώς η βαρεμάρα που διαπνέει την στιχουργική τους περνάει -άλλοτε συνειδητά. άλλοτε υποσυνείδητα- και στον ακροατή που μετά από ένα X, Ψ χρονικό διάστημα θα αρχίσει να αναζητά ένα άλλο cd να το αντικαταστήσει στο cd player. Α, είναι και σαχλόφατσες - αυτό είναι υποκειμενικό αλλά παίζει τον ρόλο του, έτσι δεν είναι ; Αλλιώς αντιμετωπίζεις μουσικούς με την εξωτερική εμφάνιση των Dandy Warhols κι αλλιώς τρεις νεόκοπους σαραντάρηδες. (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)