Gregor Samsa - 27:36 (EP) (Own)_____________________
Gregor Samsa : Αποκύημα της νοσηρής φαντασίας του Φρανς Κάφκα, ο ήρωας της Μεταμόρφωσης, ο υπάλληλος που ξυπνάει ένα πρωί και έχει μεταμορφωθεί σε κατσαρίδα. Ογδόντα χρόνια μετά την κυκλοφορία του βιβλίου, ένα τρίο από την άλλη όχθη του Ατλαντικού επιλέγει για όνομά του τον Γρηγοράκο και ντύνει την μουντάδα των διηγήσεων του Κάφκα με ατμόσφαιρες εξίσου νουάρ. Το 27:36 είναι το δεύτερο άλμπουμ τους, το οποίο χωρίς τυμπανοκρουσίες, έτσι αθόρυβα κι απλά, κατάφερε ήδη να διεισδύσει στην προσωπική μου λίστα με τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς.
Τρία τραγούδια, ένα τρίπτυχο ηχητικής πτήσης στις πιο απόκοσμες πτυχές της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης με τις ισορροπίες ενίοτε να ξεφεύγουν σε post-rock εδάφη. Καί τα τρία κομμάτια χτίζονται πάνω σε απαλούς κυματισμούς που δημιουργεί το πιάνο και το συνθεσάιζερ, σιγά-σιγά εισβάλει η κιθάρα (Godspeed You Black Emperor!-ικό σκηνικό μέχρι στιγμής, όπως καταλαβαίνετε...) για να μπεί η φωνή του τραγουδιστή ή της τραγουδίστριας και να παγώσει ό,τι έχει απομείνει ακόμη ζεστό στους νευρικούς μυώνες του ακροατή (να σου και οι Mogwai). Συνθέσεις που περιβάλλονται από ένα κυκλώπειο τείχος κιθάρων - πείτε το shoegazing, εμένα προσωπικά δεν μου έκανε τέτοιο κλικ, πιο πολύ μου έφερε στο νου τις πιο αιθέριες στιγμές των Low ή των Galaxy 500. Σταδιακά μπαίνουν όλα τα όργανα, αλλά στο τέλος ένα αίσθημα "και τώρα πάμε πού... ;" εύλογα δημιουργείται. Η φόρμα που πρώτοι χρησιμοποίησαν μπάντες όπως οι Explosions In The Sky και οι GY!BE, δηλαδή η χρήση ενός ορχηστρικού -επικού ως επί το πλείστον- κρεσέντο στο τέλος είναι κι εδώ παρούσα, αν και ξεφεύγει από την εγγενή ομοιότητα που χρησιμοποιούν σχεδόν όλα τα σχήματα που ανήκουν στην Constellation και πλησιάζουν περισσότερο σε Sigur Rós-ικές μανιέρες.
Οι στίχοι δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο -δεν χρειάζεται άλλωστε όταν έχουμε να κάνουμε με την μουσική αυτού του συγκεκριμένου ιδιώματος-, εντούτοις ατάκες όπως "you taught me how to sleep" μοιάζουν σαν να βγήκαν από ένα βιβλιαράκι στίχων των Mazzy Star. Άλλοτε δε οι στίχοι είναι τόσο ακαταλαβίστικοι, ελέω μουρμουρητού, που κατατάσσονται στην ίδια κατηγορία με τους αντίστοιχους των Cocteau Twins. Θέλετε να την πείτε dream pop ; Θα μπορούσε...
Η ομιχλώδης -σαν την παλιά πόλη της Πράγας που περιγράφει ο Κάφκα στα βιβλία του- μουσική τους θα ταίριαζε ως soundtrack σε μια ταινία που ξεδιπλώνεται στα μάτια του θεατή με ρυθμούς slow motion και δημιουργεί έντονα μαγνητικά πεδία όχι στην περιοχή κάτω από την βουβωνική χώρα, αλλά στις ανά τον ινιακό λόβο περιοχές του εγκεφάλου. Μην αγνοήσετε αυτόν τον δίσκο. Απλά για δικό σας καλό, μην συνδυάσετε την ακρόασή του με την ανάγνωση της Δίκης ή των ιστοριών του H. P. Lovecraft, γιατί ειδάλλως ο Εφιάλτης θα γίνει ο καλύτερός σας νυχτερινός φίλος. (30/04/2004) (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)
