O Hans Joachim Irmler είναι ένα από τα ιδρυτικά μέλη των μυθικών (αν και ακόμα ενεργών, κάτι σαν τους Rolling Stones του avant-gardίστικου rock'n'roll) Faust. Για την ιστορία αλλά και τη σπουδαιότητα του γερμανικού αυτού συνόλου δεν χρειάζονται περαιτέρω διευκρινίσεις, μιας και η σύγχρονη experimental μουσική προδίδει συχνότατα το χρέος της έναντι των Γερμανών.
Το Lifelike ως τίτλος παραπέμπει σε μουσική βιογραφία, εξάλλου και το δελτίο τύπου εμφανίζει τον δίσκο ως την ηχητική μορφή μιας ανθρώπινης ιστορίας, αν και προσωπικά μου ήταν απολύτως αδύνατον να εκλάβω το έργο ως τέτοιο. Δηλώσεις σαν αυτές πιστεύω εξάλλου ότι είναι πολύ υποκειμενικές και έρχονται σε τέλεια αντίθεση με την "κοσμικότητα" του ήχου του Irmler.
To Lifelike είναι προϊόν ενός βετεράνου της περίεργης και περιπετειώδους μουσικής. Ο Irmler έχει ενσωματώσει σ΄αυτό όλα τα στοιχεία που έκαναν στο παρελθόν τους Faust να ξεχωρίζουν οφθαλμοφανέστατα απ΄όλους τους σύγχρονούς τους. Ηλεκτρονική μουσική κατασκευασμένη από "πειραγμένα" όργανα (όπως εκκλησιαστικό όργανο), ήχος κατ΄ουσία θρησκευτικός που μπλέκεται με μοντέρνες τεχνικές όπως αυτές του sampling, του field recording και των (εξόχως χαρακτηριστικών του ήχου των Faust) ηχο-τροποποιήσεων (λ.χ. ένα κελάηδισμα αηδονιού μετατρέπεται σε θόρυβο σφυριών). H ιδέα φαντάζει συναρπαστική, μολονότι όχι ιδιαίτερα πρωτοποριακή στις μέρες μας, πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι οι Faust προσέφευγαν σε παρόμοια τεχνάσματα ήδη από τις αρχές των 70s.
Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τον Ιrmler, θα έλεγα ότι το Lifelike είναι ό,τι θα περίμενε η πλειοψηφία από το πρώτο σόλο άλμπουμ του σημαντικότερου ίσως μέλους της γερμανικής κολλεκτίβας. Ίσως μερικοί να περίμεναν κάποια μοτίβα που επικεντρώνουν περισσότερο στο ρυθμό, καλώς ή κακώς όμως εδώ έχουμε να κάνουμε με industrial ambient μουσική, για να ικανοποιήσουμε και τις όποιες ανάγκες κατηγοριοποίησης του δίσκου.
Τα όργανα, όπως προανέφερα, αποτελούν τον σκελετό του Lifelike και πάνω σ΄αυτά χτίζεται προοδευτικά η μουσική διάσταση του δίσκου. Στα σημεία όπου ο Irmler επιλέγει να αντιπαραθέσει field recordings και τροποποιημένα όργανα το αποτέλεσμα είναι σχεδόν ονειρικό, μοιάζει σαν ένα σωτήριο flashback στις μέρες του άγριου και πραγματικού kraut rock των πρώτων άλμπουμ των Kraftwerk, Tangerine Dream και φυσικά των Faust. Άλλες στιγμές, αυτός ο τόσο θεμελιακός ήχος έρχεται να συνδυαστεί με πιο σύγχρονα ηχοχρώματα στο πεδίο του μινιμαλιστικού ambient soundscape και με χαρά ο ακροατής (ιδίως αν τυγχάνει και παλιός φαν) διαπιστώνει ότι ο Irmler, ως ένας απ΄τους Πατέρες της σύγχρονης ηλεκτρονικής μουσικής, στέκεται περήφανα στα πόδια του και καταφέρνει ακόμα να ξεπερνά τους πολυπληθείς μαθητές του.
Αν εντούτοις σας έχει εκ των προτέρων καλλιεργηθεί η πεποίθηση ότι το Lifelike είναι αριστούργημα, αν και εφόσον επιλέξετε να εμπιστευτείτε την κρίση μου, φοβάμαι πως θα καταστρέψω αυτή σας την εικόνα. Υπάρχουν στιγμές όπου ο Irmler κινείται απειλητικά προς το μέρος ενός εξαιρετικά κλισαρισμένου new age, και εκτός αυτού το γεγονός της επανάληψης ορισμένων μουσικών θεμάτων, που ακούγεται στην αρχή ιδιαίτερα ταιριαστή, γίνεται τελικώς δίκοπο μαχαίρι λόγω της μικρής διάρκειας του δίσκου. Η αίσθηση του ανολοκλήρωτου γενικά περίφερεται γύρω απ΄το Lifelike και τείνει να ισχυροποείται και να φωλιάζει στα αυτιά μας με κάθε επιπλέον ακρόαση.
Ο Hans Joachim Irmler θα μπορούσε σίγουρα να δημιουργήσει κάτι καλύτερο. Τόσο το παρελθόν όσο και το παρόν του (το ιδιοφυέστατα μιξαρισμένο προπερσινό Patchwork που ο ίδιος επιμελήθηκε συνιστά κατ΄εμέ μια απ΄τις κορυφαίες στιγμές στην ιστορία του συγκροτήματος) δικαιολογούν από μέρους μας μεγάλες προσδοκίες.
Σε καμιά περίπτωση πάντως δεν πρόκειται για κακό δίσκο, τουναντίον. Απλά ο Irmler κάπου έχασε το δρόμο του σε αυτή τη φάση, κάτι που ελπίζω να έχει μόνο προσωρινό χαρακτήρα. Οι φαν των Faust πάντως θα εκτιμήσουν έτσι κι αλλιώς το Lifelike, όσο για τους υπόλοιπους, καλύτερα να στραφούν στα πρώτα τους άλμπουμ ή στο προαναφερθέν Patchwork. (Kώστας Παπαθανασίου)
