Συμπεριλαμβάνεστε κι εσείς σ΄αυτούς που είχαν την ατράνταχτη πεποίθηση ότι είναι αδύνατον να συνυπάρξουν σ΄ένα δίσκο το sludge metal και το indie ροκ, το hardcore και το stoner metal, το punk-pop και το grindcore (!), π.χ. ; Ε, την πατήσατε (όπως κι εγώ !). Γιατί οι Hard-Ons όχι μόνο συμφιλιώνουν τα εν λόγω στυλ, αλλά κινούνται σ΄ένα εξίσου ευρύ υφολογικό πλαίσιο με αποσβολωτική άνεση και μάλιστα χωρίς να διακρίνεται πρόθεση παρώδησης εκ μέρους τους των ιδιωμάτων που εκπροσωπούνται.

Το δίσκο ανοίγει το Sunny, ένα όμορφι ροκάκι σύγχρονης ερμηνευτικής προσέγγισης που, κυρίως ελέω φωνητικών, θυμίζει αρκετά Nada Surf. Στο Punk Police που ακολουθεί, η αλλαγή που συντελείται είναι τόσο ριζική που τρομάζει : το tempo είναι μεν punky, ο όγκος του ήχου ωστόσο φέρνει αυθόρμητα στο μυαλό Pantera, παρομοίωση επεκτάσιμη και στη φωνή, με τον τραγουδιστή Blackie να ακούγεται σαν τον Phil Anselmo στα μεγάλα του κέφια. To Scared of it All φαίνεται να εμπνέεται από κλασσικούς εκπροσώπους του βρετανικού πανκ (Buzzcocks, G.B.H.), ενώ το Killing me είναι διαιρέσιμο σε δυο μέρη που παραπέμπουν στο hardcore και το μελωδικό πανκ α λα Damned αντίστοιχα. Σε punk-pop πλαίσια αναπτύσσεται το Baka, όπως εν πολλοίς και το Olympic Diver που το διαδέχεται, παρά το παρεμβαλλόμενο μεταλλάδικο σόλο. Το επόμενο κομμάτι είναι αρκετά radio friendly και τιτλοφορείται ίσως όχι τυχαία Radio, όμως η κατάσταση εκτραχύνεται αίφνης μ΄ένα Cat's Got your Tongue που εμφορείται απ΄το πνεύμα των πρώιμων Napalm Death και συνθλίβει τα πάντα στο πέρασμα του, πριν μεταλλαχθεί σε σχετικά ακίνδυνη hard rock'n'roll σύνθεση. Στο hardcore ξέσπασμα του Taxi ο Blackie ωρύεται για μία εισέτι φορά, ενώ το Race Track είναι απ΄τα κομμάτια που δύσκολα αποκαλύπτουν την ταυτότητά τους και το οποίο θα αρκεστούμε να χαρακτηρίσουμε πανκ για να περάσουμε στο Caravan Man που έχει πιο έκδηλες αναφορές (: 90s punk-pop). Στο (Every Time I Hear) Techno (I Pray for Death) (sic) επαναβρίσκουμε τη γνωστή στυλιστική διχοτόμηση, με τις κιθάρες να φτύνουν βαριά και ασήκωτα sabbath-ίζοντα riffs σε πρώτη φάση, για να ανεβάσουν κατακόρυφα ταχύτητα εν συνεχεία γυρίζοντάς το στο thrashcore. Και κατόπιν τούτου, το γκρουπ έχει το θράσος να πετάει καπάκι κι ένα αιθέριο (και παρεμπιπτόντως πανέμορφο) ροκ τραγουδάκι (Breakfast Caramel), πρότου μας αποχαιρετήσει με το Preservation of a Wildcat που καλλιεργεί κι αυτό την υφολογική ασάφεια, αφού λ.χ. και προς το stoner των Spiritual Beggars προσομοιάζει και την μελαγχολική μελωδικότητα τoυ πανκ των New Model Army διαθέτει.

Tούτοι΄δω οι Αυστραλοί δείχνουν να κατέχουν καλά τα μυστικά του σκληρού ήχου γενικότερα : κοντά 20 χρόνια υφίστανται ως σχήμα, περιόδευσαν με πρωτοκλασάτα ονόματα του χώρου και παρακολούθησαν εκ των έσω σημαντικό μέρος της εξέλιξής του. Και επειδή ουδέποτε υπήρξαν οι ίδιοι βεντέτες και δεν δεσμεύονται απ΄τον εμπορικό θρίαμβο κάποιας πρότερης δισκογραφικής δουλειάς, δύνανται να παίζουν ό,τι τους κάνει κέφι και να μας παραδίδουν ένα Very Exciting που είναι ακριβώς ό,τι δηλώνει ο τίτλος του. (Γιάννης Γεωργακούδης)