Hearts Of Darknesses - Music For Drunk-Driving (Schematic)______________________________________
Οπαδοί του εκλεπτυσμού, μπορείτε να προσπεράσετε... Με αυτή τη "Μουσική Για Μέθυσους Οδηγούς", οι αινιγματικοί Hearts Οf Darknesses θέτουν ευθύς εξαρχής υποψηφιότητα για τον τίτλο της λιγότερο πολιτικά ορθής επονομασίας δίσκου του 2004. H αμερικάνικη Schematic, υπεύθυνη της διασαλευτικής αυτής κυκλοφορίας, προσθέτει, επιπλέον, μια δόση γυμνασιακού κυνισμού τοποθετώντας στα δελτίο τύπου της φράσεις όπως : "Η Schematic, που ειδικεύεται στη διαχείριση βιομηχανικών αποβλήτων, έχει το εξευτελιστικό χρέος να σας ανακοινώσει την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ των Hearts Of Darknesses".
Η ειρωνία και το προβεβλημένο κακό γούστο βρίσκονται λοιπόν στο μενού και αυτό συνάδει απόλυτα με τη μουσική που περικλείει ο δίσκος, ένα είδος επιληπτικού breakcore με συνθλιμμένους, ασταθείς και εξαιρετικά βίαιους ρυθμούς που δεν αφήνει κανένα περιθώριο αντίδρασης στον ακροατή. Τα 24 κομμάτια διαρκούν από επτά δευτερόλεπτα έως κάτι περισσότερα από τρία λεπτά και ευθυγραμμίζονται με το αρρωστημένο ύφος των Jamie Lidell, Richard Devine, Venetian Snares και του ιδιοφυούς Aphex Twin, ενός εκ των σκαπανέων του είδους, μολονότι πηγαίνουν ακόμη μακρύτερα απ΄όλους αυτούς.
Εάν ο Richard D. James -aka Aphex Twin- σφυρηλάτησε το στυλ του επιθέτωντας παιδικές ή εφιαλτικές και επεξεργασμένες φωνές στα αποδομημένα breakbeats του, ο Frankie Musarra των Hearts Of Darknesses οικειοποιείται την ίδια ιδέα προτάσσοντας ωστόσο την δική του φωνή, και οι φωνητικές του ακρότητες οφείλουν σίγουρα αρκετά τόσο στο skate punk των αμερικανών εφήβων όσο και στον Aphex Twin. Στα τραγούδια του Music For Drunk-Driving, τα μπητάκια είναι μάλλον πολύ καλοδουλεμένα, αφ΄ης στιγμής όμως η κατασκευή τους αρχίζει να παρέχει κάποιο πλαίσιο αναφοράς στον ακροατή, ο Musara προσθέτει μια γενναιόδωρη δόση εκούσιας δυσφορίας, εισάγοντας κραυγές, βρυχηθμούς, βηξίματα και ρεαλιστικά κλαψουρίσματα, διαστρεβλωμένα και διογκωμένα από ψηφιακά εφέ. Αν και ο δίσκος διαρκεί μετά βίας 32 λεπτά, η αδιάκοπη ακρόαση του δίσκου συνιστά κατά κάποιο τρόπο πρόκληση, ακόμη και για οπαδούς της πειραματικής electronica. Ορισμένοι θα'το λεγαν drill'n'bass (drill, όπως ηλεκτρικό τρυπάνι) ή θα κάνανε λόγο για illbient, είμαστε όμως πιο κοντά σ΄ένα εντελώς φρενήρες drillcore. Η αισθητική του glitch εξωθείται στα άκρα της και επιπροστίθεται σε δευτερεύουσες αναφορές παραπέμπουσες σ΄ένα μεγαλεπήβολο heavy metal λόγω της φαινομενικής του πρόθεσης να σοκάρει. Το κράμα αυτό μπορεί ενδεχομένως να θεωρηθεί καινοτόμο, καίτοι όχι ιδιαίτερα ελκυστικό ή ευχάριστο ως ακρόαμα.
Ασφαλώς όμως δεν είναι αυτός ο στόχος του Frankie Musarra και των ανθρώπων της Schematic. Εξάλλου, o Hearts Of Darknesses μάλλον δεν είναι ο πιο διαταραγμένος ψυχικά καλλιτέχνης του label. Αρκεί να ρίξετε μια ματιά στο site της εταιρείας και να ανακαλύψετε τις αρχές που πρεσβεύει o Otto Von Schirach π.χ. για να αντιληφθείτε ότι το κυνήγι της οργανωμένης αλλοφροσύνης μόνο περατωμένο δεν είναι. (26/08/2004) (Thibaut Lemoine) (μτφρ. από τα γαλλικά : Γιάννης Γεωργακούδης)
Υ.Γ.: Ο δίσκος διανέμεται από την Asphodel, label με δίσκους που μου φαίνονται ενδιαφέροντες, όπως π.χ. αυτόν του Christian Marclay, πρώην συνεργάτη του Zorn. (lire la chronique en français)
________________________________________________
