Oι τέσσερις Ελβετοί Herpes ö DeLuxe αντιτάσσονται βροντόφωνα στη σύγχρονη experimental ηλεκτρονική σκηνή που θέλει όλους σχεδόν τους μουσικούς να χρησιμοποιούν ψηφιακά μουσικά εργαλεία (laptops συνήθως). Στο booklet του Havarie παραθέτουν την εξής δήλωση : "Recorded with cables and machines, not tables and screens" (κάνει και ομοιοκαταληξία !).

To ερώτημα που θέλω να θέσω ευθύς εξαρχής είναι το ακόλουθο : Θα πρέπει να εκτιμήσουμε το κουαρτέτο περισσότερο από τους "φυγόπονους" συναδέλφους τους που καταφεύγουν στην "εύκολη" λύση του κομπιούτορα ; Ίσως εκ πρώτης όψεως να φαίνεται ριψοκίνδυνο εγχείρημα η ηχογράφηση ενός εξολοκλήρου αναλογικού δίσκου, αλλά αν το καλοσκεφτούμε η αλήθεια είναι διαφορετική : επί 50 (και πλέον ίσως) χρόνια ύπαρξης της ηλεκτρονικής μουσικής, η αναλογική τεχνολογία ήταν το πιο πολυχρησιμοποιημένο εργαλείο σύνθεσης. Μόνο από την προηγούμενη δεκαετία και έπειτα άρχισαν οι υπολογιστές να εισχωρούν στη διαδικασία της μουσικής δημιουργίας. Η δήλωση αυτή των Herpes φέρνει στο νου την κατηγορία που απεύθυναν κάποτε οι rockers στο techno, ότι δηλαδή η μουσική πηγάζει απ΄τον υπολογιστή και ο άνθρωπος δεν παρεμβαίνει καθόλου ως καλλιτέχνης. Αστεία πράγματα. Ακόμη πιο αστεία αν καθίσετε να αναλογιστείτε τα πάμπολλα αριστουργήματα που συντέθηκαν μέσα σ΄ένα laptop, απ΄το Vocalcity του Luomo μέχρι το Vespertine της Björk.

Κάποιοι θα μπορούσαν ωστόσο να ισχυριστούν ότι ο αναλογικός ήχος είναι πάντα πιο ανθρώπινος και ζεστός (θυμηθείτε το Endless Summer του Christian Fennesz όπου ο αναλογικός συνυπάρχει αριστουργηματικά με τον ψηφιακό). Εγώ θα έλεγα ότι απλά συνιστούν δύο όψεις του ίδιου νομίσματος και δεν πιστεύω ότι το να γίνει κάποιος πολέμιος της μίας ή της άλλης μορφής έχει οποιοδήποτε νόημα.

Πρέπει όμως να ανφερθώ επιτέλους και στο Havarie, λέγοντας αρχικά πως πρόκειται για δίσκο που αφήνει στον ακροατή την αίσθηση ότι οι συντελεστές είναι έτοιμοι για πολύ πιο σπουδαία έργα. Oι Von Wurstfinger, Hess, BlindDoc και Roger.Z βρίσκονται ανάμεσα στην avant-garde ηλεκτρονική μουσική και το παγωμένο και σκοτεινό ambient καλλιτεχνών όπως οι Geir Jenssen (aka Biosphere - διακρινώ γενικά μια ψύχωση της Everest με τον Νορβηγό μουσικό από το Τromso), ενώ το ενδιαφέρον έγκειται στο γεγονός ότι η φύση της μουσικής είναι κατά μεγάλο ποσοστό αυτοσχεδιαστική, πράγμα που δεν συνηθίζεται ούτε στη μεν, ούτε στις δε προαναφερθείσες περιπτώσεις.

Ήχοι από σταλαγματίες σε απέραντη σπηλιά, φωνές παιδιών με μη αρμόζοντα για την ηλικία τους βίαια ένστικτα, θόρυβοι μεταλλικοί και βιομηχανικοί προερχόμενοι θαρρείς από πόλεις του μέλλοντος, synths με βαθιά strings σαν απέραντοι ωκεανοί, ατμόσφαιρα σκοτεινή και ψυχρή, μα αεικίνητη. Μια ατμόσφαιρα που διατηρείται αναλλοίωτη καθόλη τη διάρκεια των 70 λεπτών που καταλαμβάνουν τα 4 μόλις κομμάτια. Είναι αλήθεια ότι έιναι ένας δύσκολος δίσκος, από την άποψη ότι πολλές φορές καταντά κουραστικός λόγω της υπερβολικά μεγάλης διάρκειας κάποιων κομματιών (31:04 και 23:56 !!!) που όμως ταυτόχρονα περιέχει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες και εμπνευσμένες συνθέσεις. Με λίγα λόγια, πρόκειται για δίσκο που μπορεί να λιώσεις στο παίξιμο, αλλά και να αναζητήσεις κάποια στιγμή αργότερα χάρη στην προσωπικότητα και την ιδαίτερα πειστική ατμόσφαιρα που δημιουργεί.

Η μουσική των Herpes ö DeLuxe πιστεύω ότι σ΄αυτό το στάδιο λειτουργεί καλύτερα ως live εμπειρία (κάτι για το οποίο στοιχηματίζω όλοκληρη τη δισκοθήκη μου) παρά ως απρόσωπο (και ψηφιακό - τραγική ειρωνεία ;) cd. Άλλωστε λέγεται ότι κάθε live τους είναι τελειώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα, πράγμα ιδιαίτερα ερεθιστικό για τη φαντασία μου. Πιστεύω πως το επόμενο δισκογράφημα θα είναι κάτι ακόμα περισσότερα ώριμο και ολκληρωμένο, αρκεί να σκεφτούν σαν πραγματικοί καλλιτέχνες αφήνοντας κατά μέρος ιδεολογίες και υπερβολές (αυτό πάει και για τη διάρκεια των κομματιών, αλλά και για το αντι-ψηφιακό σύνδρομο που τους διακατέχει). Αλλά ως τότε θα έχω έναν σημαντικό δίσκο για τις ψυχρές νύχτες του χειμώνα. (Kώστας Παπαθανασίου)