Hitch - Trails Are Ablaze ! (Kinky Star)__________________
Το κενό που δημιούργησε η διάλυση των θαυμάσιων The Jesus Lizard ήταν ομολογουμένως δυσαναπλήρωτο. Το ειδικό όμως βάρος τους ήταν τέτοιο που ενέπνευσαν πλείστα όσα σύγχρονα γκρουπ και προσέδωσαν σεβαστό μέγεθος στην λίστα των επίδοξων διαδόχων τους. Στην οποία λίστα φαίνεται πως επιδιώκουν να αναρριχηθούν και οι Hitch με σύμμαχο την ποιότητα του Trails are Ablaze ! το οποίο τους επιτρέπει τωόντι να τρέφουν ψηλές φιλοδοξίες.
Ενδυναμώνοντας την σχετική βελγική σκηνή, την ανάπτυξη της οποίας πιστοποιεί ήδη η εμφάνιση γκρουπ σαν τους WCCC (βλ. σχετικό review), οι Hitch παρουσιάζονται μ΄ένα τρίτο lp που διαγράφει ανάδρομη πορεία προς το post-punk των '90s. Σε αντίθεση πάντως με τις ολιγόλεπτες ηχητικές επιδρομές των J. Lizard όπου διοχετεύονταν υψηλές δόσεις οργής, οι Bέλγοι υιοθετούν μια λιγότερο μετωπική προσέγγιση και επιμηκύνουν ενίοτε τις συνθέσεις τους στις οποίες συμμέτοχη γίνεται και η μελαγχολία. Συνεπώς, κινητοποιούνται λίαν συχνά και ακουστικές κιθάρες ανάλογα με τη διάθεση που θέλει να εξυπηρετήσει κάθε κομμάτι, κάτι που νομιμοποιεί ορισμένους συσχετισμούς τόσο με το ενδοσκοπικό και θορυβοειδές post-anything των όψιμων Unwound όσο και με την θλιπτική ευαισθησία του ροκ των Σουηδών Logh. Tα κομμάτια "Last Night My Head Dead", "Pendulum", "Blurring The Lines" και "Radiation Winter" συνιστούν παραδείγματα που εικονογραφούν επιτυχώς αυτή την παρατήρηση.
Εξάλλου, η ενορχηστρωτική κατεργασία της μελωδικής πρώτης ύλης των τραγουδιών, αλλά και η ερμηνευτική άποψη που εκφράζεται εδώ, φαντάζει ως απόρροια της ωριμότητας του γκρουπ που επί δέκα χρόνια μετρούσε το σκηνικό του ανάστημα δίπλα σε όνοματα όπως οι Chokebore, oι Millionaire, οι Trans Am και οι At The Drive-In.
Εύστοχη θα θεωρήσω και την επιλογή του "Opposites Direct" ως πρώτου single, δεδομένου ότι πρόκειται για την ευτυχέστερη κατ΄εμέ στιγμή του άλμπουμ, αλλά και το αντιπροσωπευτικότερο υφολογικά κομμάτι του. Πάντως, μου άρεσε επίσης και η διαστροφή των εισαχθέντων blues-rock στοιχείων στο οκτάλεπτο ορχηστρικό "Mount Vernon", όπως και το ντισκοειδές τέμπο του αποχαιρετιστήριου "Stop Picking On The Fat Kid". Όσοι, τέλος, θυσιάσουν το βαλάντιό τους στο Trails Are Ablaze ! θα αποζημιωθούν και απ΄το καλαίσθητο artwork του δίσκου, προς γνώσιν κυρίως αυτών που θα είχαν το αντανακλαστικό να προσφύγουν σε προγράμματα ανταλλαγής αρχείων στο Διαδίκτυο. (22/09/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)
________________________________________________
