Holy Curse : Bluer Than Red (Nova Express)____________

Σε καίρια κεφάλαια της rock'n'roll μυθολογίας ανατρέχουν οι Γάλλοι Holy Curse. Ακριβολογώντας, στα κεφάλαια που πραγματεύονται την ακατέργαστη εκδοχή του, εκείνα που φέρουν ως υπότιτλο ονόματα όπως Stooges ή Dead Boys και κάνουν μεταξύ άλλων μνεία για το αυστραλιανό alter ego του εν λόγω φαινομένου (Saints, Sunnyboys, κτλ.).

Εκεί γίνεται λόγος για destroy-attitude, κιθάρες βρώμικες βουτηγμένες στο fuzz, στίχους που δεν υπερβαίνουν το απαγορευτικό όριο των 3-4 θεματολογικών επιλογών, και μουσικούς που υπερσκελίζουν συχνάκις το ανώτατο όριο των ανεκτών καταναλώσιμων ναρκωτικών ουσιών.

Την πρώτη του νεότητα διέρχετο τότε το (proto-)punk, και την περίοδο αυτή οι Holy Curse φαίνεται να τη σέβονται ιδιαίτερα, ίσως μάλιστα και υπέρ το δέον, εξ΄ου και προσεγγίζουν το περι ου ο λόγος ιδίωμα με θρησκευτική ευλάβεια, χωρίς την παραμικρή διάθεση να επιχειρήσουν μια διαφορετική αυτού ανάγνωση. Tουναντίον, μια αξιοπρεπής tribute μπάντα φιλοδοξούν να είναι, και το Bluer Than Red κάθε άλλο παρά προδίδει τους στόχους τους. Αυτό ξέρουν, αυτό εμπιστεύονται με άλλα λόγια, και εγώ προσωπικά καμία ένσταση δεν έχω να διατυπώσω... Ή μάλλον μία μόνο, που αφορά στους στίχους, ορισμένες φορές υπερβολικά απλοϊκούς ακόμη και για τα δεδομένα του πανκ, και εξαιτίας των οποίων ο δίσκος ανά στιγμές ξεφεύγει απ΄τα πλαίσια του tribute και πολιορκεί το πεδίο της παρωδίας.

Διαπράττουν βέβαια κάποιες περιστασιακές απιστίες οι Holy Curse ("Red & Whites", "Homeless", "I Feel Free", "Superfortress"), επιβραδύνοντας το τέμπο, θυμίζοντας Velvets και Jesus And The Mary Chain και υποχρεώνοντας με, συν τοις άλλοις, να αναγνωρίσω ότι και το προσωπείο του αισθησιασμού που εν προκειμένω φέρουν τους πάει μια χαρά.

Είναι καλός δίσκος το Bluer Than Red... Τώρα πάντως που το γκρουπ παρέδωσε ένα έργο σπονδή στα ινδάλματα του, ίσως θεωρήσει και εκπληρωμένη την υποχρέωση απέναντι τους. Γιατί τόσο αυτοί, όσο και εμείς μόνο κερδισμένοι θαρρώ πως μπορούμε αν βγούμε αν το σχήμα αποφασίσει μελλοντικά να εξορύξει ιδέες απ΄τα δικά του κοιτάσματα έμπνευσης... (29/09/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________