Hypnotique : Hanging Garden (Lunette)_________________

Το εξώφυλλό της παραπέμπει σε goth και γενικώς noir καταστάσεις (σχεδόν μαυρόασπρες αποχρώσεις, θεατρινίζουσα στάση, σκοτεινά φύλλα, δυσοίωνοι τίτλοι), αλλά τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όταν παίζεις ή έστω ξέρεις και χειρίζεσαι πιάνο, κλαρινέτο, βιόλα, άλτο σαξόφωνο, percussion, T-Vox heremin, ARP Odyssey, EX5R sequencer, OB3 Organ, recorders και τη φωνή σου, δύσκολα κρατιέσαι. Και η Υπνωτική αυτή βρίσκεται εδώ και καιρό σε καλλιτεχνική υπερδιέγερση. Γράφει και παίζει μουσική, φτιάχνει παραστάσεις με στοιχεία λόγου και καμπαρέ, σκαρώνει τηλεοπτικά και καλλιτεχνικά project και χίλια δυο άλλα που μπορείτε να σκάψετε στην ιστοσελίδα της. Υπήρξε μαθήτρια της Lydia Kavina (grand niece του Leon Theremin). Συμμετείχε στους υπέροχους νοσταλγούς της Ανατολικής Ευρώπης Heist, ανακατεύτηκε με τους εγκεφαλικούς Zorch και την Gwyneth Herbert, έκανε ντου στου κυρ John Peel τα στούντιο με τους Dawn Of The Replicants και πήρε άρτιες ραδιοφωνικές συνεντεύξεις στους Angelo Badalamenti, Gershon Kingsley, Air και Bob Moog (που τον ανέβασε και στη σκηνή, κάπου στη Δανία).

Μπορεί λοιπόν μια τέτοια ανεξάντλητη περσόνα να βγάλει έναν ενδιαφέροντα δίσκο κάνοντας τα πάντα μόνη της (εφόσον οι 5-6 αρσενικοί που την συνδράμουν κυρίως βοηθούν σε computing, μίξεις και τα συναφή) ; Η απάντηση βγαίνει λειψή : ενδιαφέροντα ναι, γοητευτικό όχι. Βασικά προσπαθεί να πει και να κάνει πολλά διαφορετικά πράγματα, να στριμώξει όλες τι επιρροές μέσα σ΄ένα σύνολο. Ας πούμε, ξεκινάει με μια ποιητική απαγγελία πάνω σε επαναλαμβανόμενη μελωδία, συνεχίζει με κεντροευρωπαϊκή μπαλλάντα στο στυλ της Les disques du crepuscule ("The King Never Died"), ολισθαίνει προς θεατρινίζον α λα Dagmar Krause ύφος ("The Once Man"), μας εκνευρίζει με τους λαρυγισμούς της στο "Alphabetic" και πιο κάτω αποδίδει φόρους τιμής σε διάφορες δεσποινίδες που δημιουργούσαν σε προσωπικό ύφος (Lene Lovich, Danielle Dax, Princess Tinnymeat). Η γραφή της κινείται ανάμεσα σε λογοτεχνικίζοντα μονόπρακτα και μεταφυσικές εικόνες, συνεπώς το κορίτσι είναι σαφώς διαβασμένο. Αλλά όλη αυτή η προσπάθεια μου φαίνεται μονοκόμματη, άλλο αν υμνεί από μόνη της την ανεξάρτητη και προσωπική δημιουργία. Στοιχηματίζω πως στον άμεσο χώρο μιας παμπ και με την κατάλληλη γνώση της γλώσσας της η μουσική της θα ήταν πολύ περισσότερο καταναλώσιμη. (13/12/2005) (Λάμπρος Σκουζ)