Musicbox ρυθμοί και χαμογελαστά click & cuts... η μουσική των (του) I Am Robot And Proud θα μπορούσε να συνοδεύει την επεξεργασία της πλαστελίνης στα ανά τον πλανήτη νηπιαγωγεία από τους μπόμπιρες όλων των φυλών, το πάτημα των σταφυλιών στους αμπελώνες της αχαϊκής γης ή ακόμη καλύτερα θα μπορούσε να μη συνοδεύει και τίποτα, μιας και είναι ένα τίποτα !
Αν πάτε μια βόλτα από το site των I Am Robot And Proud, θα δείτε στην κεντρική σελίδα διάφορα χρωματιστά τριγωνάκια και από κάτω την παραίνεση να κάνετε click πάνω τους με το ποντίκι του υπολογιστή σας για να δημιουργήσετε μουσική (νομίζω ότι οι πρώτοι που το είχαν εφαρμόσει αυτό στο site τους ήταν οι μεγαλοαπατεώνες Add N To X). Το αποτέλεσμα της προσπάθειας σας δεν θα διαφέρει πολύ σε επίπεδο έμπνευσης, δημιουργικότητας και χρηστικότητας από οτιδήποτε περιέχεται στο παρόν cd. Tο οποίο αν το αγοράσετε σε έξι αντίτυπα θα έχετε πληρώσει καμιά ογδονταριά ευρώ (τουλάχιστον !) για μια εξάδα από σουβέρ, που δεν θα έχουν καν τη δυνατότητα να κρατάνε σταθερό το ποτήρι σας.
Εννέα συνθέσεις οργανικής pop, που εν μέσω αναλογικών ήχων, ελλειπτικών μελωδιών και ψευδο-τεχνολογικών τερτιπιών προσπαθούν υποτίθεται να δημιουργήσουν ευχάριστο και θετικό κλίμα, ενώ από την άλλη καλούμαστε να πιστέψουμε ότι μέσα σε αυτό το απέραντο κενό υπάρχουν και πινελιές μελαγχολίας. Όσοι αγαπήσατε την χρονιά που έφυγε απαιτητικούς δίσκους όπως το Rounds των Four Tet ή κάποιες επιλεγμένες κυκλοφορίες της Tigerbeat6, μην αναζητήσετε για κανένα λόγο παρόμοιες συγκινήσεις στο Grace Days.
Ψάχνω στη δισκοθήκη μου να βρω μήπως έτυχε ποτέ να πέσει στα χέρια μου πιο αδιάφορος δίσκος. Τελικά κατέληξα ότι το Some Old Bullshit των Beastie Boys είναι μεν οικτρό, αλλά όχι αδιάφορο, ενώ μέχρι και σε δίσκο των 18 Wheeler (=δευτεράντζες από την εποχή παρακμής της Creation) βρήκα ενδιαφέροντα στοιχεία. Μην αρχίσω να λέω τώρα για κάτι πειραματικές ανοησίες με ηχογραφημένους ήχους από τις ανά τον κόσμο συχνότητες των ΑΜ και κάτι δισκάκια στα οποία ο Jad Fair αναζητά τον μουσικό θησαυρό του πολιτισμού του δυτικού Ουισκόνσιν στη δεκαετία του 40. Κάντε μου τη χάρη και μη βάζετε κι εσείς τον εαυτό σας σε αυτή την επώδυνη διαδικασία... Έστω και αν είστε μανιώδης συλλέκτης πραγματικά κακών δίσκων, οι I Am Robot And Proud δεν έχουν να σας προσφέρουν τίποτε και σε αυτόν τον τομέα.
Απομακρυνθείτε από αυτόν τον δίσκο και τους ομοίους του... από οτιδήποτε γενικά προσπαθεί να μας πείσει ότι η μουσική είναι ένα βαρετό πράγμα, που φτιάχνεται από βαρετούς ανθρώπους που δεν έχουν τίποτε ενδιαφέρον για να γεμίσουν τη ζωή τους. Άσε που ντροπιάζουν και τα κακόμοιρα τα ρομπότ, που οποτεδήποτε επιστρατεύτηκαν στη μουσική είχαμε τουλάχιστον θαυμαστά αποτελέσματα (We Are The Robots και τα ρέστα) (Άρης Καραμπεάζης)
