IfIHadAHiFi - No More Music (Contraphonic)_____________

Υπάρχουν κάποιοι που θεωρούν ότι το +78 των Mars δεν ευτύχησε να γονιμοποίησει στο δεόντα βαθμό το σύγχρονο μουσικό πεδίο, βρίσκουν δε ότι ιδιώματα σαν το post-hardcore δίνουν μονομερή έμφαση στην τ(ρ)αχύτητα και όχι κατ΄ανάγκη στην ηχητική απορρύθμιση, ενώ εκείνους θα ενδιέφερε επίσης μια συνδυαστική των δυο αυτών στοιχείων κατάσταση. Δεν ξέρω αν ανήκετε στην εν λόγω κατηγορία μουσικόφιλων, το σίγουρο είναι πάντως πως σ΄αυτούς συναριθμούνται οι τέσσερις IfIHadAHiFi απ΄το Milwaukee της Αμερικής. Το ευγλώττως τιτλοφορούμενο No More Music, ο δεύτερος δίσκος του κουαρτέτου, είναι ο ηχητικός μάρτυρας της μετωπικής και συστηματικοποιημένης επίθεσης που εξαπολύουν ενάντια σε κανόνες που υποτίθεται ότι πρέπει να διέπουν τα μουσικά έργα.

Ο δίσκος μας θέτει αντιμέτωπους με 42 λεπτά εξαντλητικά επεξεργασμένης κακοφωνίας και με κομμάτια που ηχούν ως ατελέσφορες απόπειρες συμβατικώς δομημένων συνθέσεων, υποσκαπτόμενες από αλλεπάλληλες και πανίσχυρες δίνες κιθαριστικών και πληκτρογενών θορυβισμών. Γεφυρώνοντας το οποίο χάσμα διαχωρίζει το post-punk και το no wave, οι IfIHadAHiFi σκαρώνουν τραγούδια που ακούγονται απόλυτα εναρμονισμένα με τις σημερινές επιταγές περί σύγχρονης ροκ δημιουργίας, μολονότι συν τοις άλλοις θα μπορούσαν να κολακεύσουν και τους Wire και Fall ως προς την συμβολή τους στο γίγνεσθαι του πανκ. Σε γενικές γραμμές εξάλλου, αν και ο δίσκος ακούγεται στο μεγαλυτερο μέρος του ως ερωτική εξομολόγηση στην ατονικότητα, σχηματίζει κανείς την εντύπωση ότι το γκρουπ μπορεί επίσης να οικειοποιείται με μεγάλη ευκολία σωρό ετερόκλητων στοιχείων. Όπως, για παράδειγμα, στο αποχαιρετιστήριο άτιτλο track, όπου φαρφιζοειδή πλήκτρα 60's garage ψυχεδέλειας διαστρέφονται σταδιακά κατά τρόπο ώστε εν τέλει το κομμάτι να αποδίδει επιτυχώς το σύνολο κλίμα του δίσκου.

Περατώνοντας την ακρόαση του No More Music είναι δύσκολο να διακρίνεις τί στάθηκε τελικά όρθιο στο πέρασμα του γκρουπ. Λογικό φαινόμενο εδώ που τα λέμε, αφού ούτε καν την ίδια την εικόνα τους δεν φροντίζουν να διατηρήσουν αλώβητη οι Mr. Alarm (μπάσσο, φωνή), Dr. Awkward (τύμπανο, φωνή), Reno Loner (κιθαρα, πλήκτρα) και Yale Delay (κιθάρα, φωνή) και τείνουν να προβάλλουν ένα βιογραφικό προφίλ έμπλεο κινηματογραφικών και άλλων, συνειδητώς κωμικού χαρακτήρα, στοιχείων.

Αν βρίσκετε τους Fugazi υπερβολικά τρυφερούς και τους καλιφορνέζους Locust εξαιρετικά δυσπρόσιτους, το No More Music δημιουργήθηκε αναμφίβολα για σας. Kατά τα άλλα, δεν έχω παρά να σας συμβουλεύσω να παρακολουθείτε εφεξής την δραστηριότητα της αμερικάνικης Contraphonic, γιατί και οι τρεις πρώτες κυκλοφορίες της (Sounds Like Braille, The Lesser Birds Of Paradise, IfIHadAHiFi) εμένα τουλάχιστον με "γονάτισαν"... (08/05/2004) (Γιάννης Γεωργακούδης)

________________________________________________