Οι Irving δεν είναι συγκρότημα. Οι Irving είναι η Μουσική. Φανταστείτε το πιο ωραίο σας καλοκαιριάτικο βραδάκι δίπλα στη θάλασσα, με φωτιά αναμμένη και φίλους γύρω από αυτήν να τραγουδάνε με συνοδεία κιθάρας. Ή ένα χειμωνιάτικο πρωινό επειδή έτσι σας κατέβηκε, να μπαίνετε σε ένα τζιπάκι 8 άτομα και να πηγαίνετε για trekking και πεζοπορία στα Καλάβρυτα. Η μουσική τους σου βγάζει ένα αίσθημα άκρατης ευφορίας, ένα feeling διαρκούς συντροφικότητας να θες να μοιραστείς την μουσική τους με τα αγαπημένα σου πρόσωπα και μιας αίσθησης ελευθερίας που σου δημιουργεί η φωτεινή εμπειρία της ακρόασης των τραγουδιών τους.

Οι μπάντες που έπαιζαν αυτό το είδος μουσικής είναι γνωστές, οπότε οι επιρροές της κρίνεται άσκοπο να αναφερθούν : Beach Boys, Carpenters, Zombies, Orange Juice, Blue Nile, Belle and Sebastian, Beachwood Sparks. Πριν ένα χρόνο περίπου κυκλοφόρησαν την dreamy pop ελεγεία με τίτλο Good Morning Beautiful σε παραγωγή του παλιού συνεργάτη του Brian Wilson και του Jonathan Richman, του Andy Paley, ο οποίος προσέδωσε αυτό το αίσθημα του δεν-μπορώ-να-σταματήσω-να-χτυπάω-ρυθμικά-το-πόδι-μου-στο-πάτωμα στα 12 κομμάτια του άλμπουμ. Ακουστικά lo-fi νανουρίσματα ("Crumbling Mountain Tops"), περήφανες Elliot Smith-ικές συνθέσεις, η indie-pop μουσική παρακαταθήκη του Village Green Preservation Society των Kinks ("L-O-V-E"), ένα ταξίδι με την Χρονομηχανή από την British Invasion μέχρι την brit-pop των ημερών μας ("Turn Of The Century"), ένα κομμάτι αφιερωμένο στη συνθετική γραφή του Malkmus ("Did I Ever Tell You I'm In Love With Your Girlfriend"), το δικό τους Sweet Jane και οι εμμονές τους με τους Velvets ("Holiday"), το πιο up tempo ροκάκι του άλμπουμ ("Sleepy Inside"), μια αιθέρια γυναικεία φωνή να τραγουδάει συνθέσεις του Stephen Meritt ("Heading North"), το folk rock alt country των Wilco ("March Was Fair At Best"). Και όλα αυτά πασπαλισμένα με μπόλικη δόση γλύκας, με μια μελωδική φλέβα σχεδόν αδιανόητη για μια τόσο νέα μπάντα, με hooks και πιασάρικα περάσματα που σε κάνουν να αναρωτιέσαι "μα που στο διάβολο ήταν κρυμμένες όλες αυτές οι μελωδίες μέχρι σήμερα ;" και ενορχηστρώσεις που ξεφεύγουν απ΄τα δυσδιάκριτα όρια του να χαρακτηριστούν εξίσου μίνιμαλ ή παραφορτωμένες.

Το φετινό τους ep πάλι δεν απέχει από το να χαρακτηριστεί ως το καλύτερο της χρονιάς, αποκαλύπτοντας μια μπάντα με πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων της, με διάθεση να μπει σε πολλά μέχρι πρότινος απρόσιτα μουσικά μονοπάτια και μια πρωτοφανή συνοχή, μεγαλύτερη από εκείνη στο άλμπουμ. Και μόνο το "The Curious Thing About Leather" να περιείχε, θα άξιζε τα λεφτά του. Ό,τι και να ειπωθεί για το κομμάτι είναι λίγο : ένα θορυβώδες δίλεπτο Velvetunderground-ικού feedback και παραμόρφωσης σε εισάγει απότομα σε μια από τις ομορφότερες μελωδίες που αποτυπώθηκαν φέτος πάνω σε παρτιτούρα. Μέχρι το έκτο λεπτό όλα κυλούν σαν το καλύτερο τραγούδι που ακόμη δεν κατάφερε να γράψει ο Stuart Murdoch μαζί με τον Aidan Moffat από κοινού, ώσπου να μπουν οι παιανίζουσες τρομπέτες και μια χορωδία από να-να-να-να-να στο ρυθμό που αυτές υπαγορεύουν. Γαμώτο ! Επτά λεπτά κράτησε, αλλά παρόλα αυτά έχω μια πελώρια λαχτάρα (όχι για Νεσκουίκ) να το ξανακούσω... και ξανά... και ξανά. Τα υπόλοιπα κομμάτια κυμαίνονται ανάμεσα στο pop catchiness των πρώιμων Cars ("The Guns From Here"), την ρετρό ποπ του "White Hot" και τον αχταρμά-όλων-των-μουσικών-ρευμάτων-των-τελευταίων-πενήντα-χρόνων-με-όχι-τόσο-επιτυχημένο-τρόπο "Please Give Me Your Heart, Is All I Need".

Εντυπωσιακοί. Τόσο πολύ που τους έστειλα γράμμα στην ηλεκτρονική τους διεύθυνση να τους ευχαριστήσω που μου έφτιαξαν τη βδομάδα. (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)