"Πλατειάζει... πάλι σήμερα... Πλατειάζει"! Για τον J Xaverre και πάλι ο λόγος και το ολοκληρωμένο του άλμπουμ αυτή τη φορά. Αφού πρώτα δηλώσω ότι εφόσον ο αρχισυντάκτης μου στείλει για κριτική και το β΄single του, θα θυμηθώ εύθυς την παλιά και συμπαθητική εταιρία Return to Sender... έχω να πω ότι δεν έχω να πω και πολλά πράγματα για το These Acid Stars.

Είναι ο ίδιος δίσκος που δεν δίνει αφορμή για πολλές συζητήσεις, ενώ όσες αφορμές δόθηκαν εν γένει από την προσωπικότητα του J Xaverre (ή Pete Gofton αν προτιμάτε), εξαντλήθηκαν νομίζω στην παρουσίαση του cd single Saturday. Για δώδεκα συνεχόμενες φορές στο προκειμένο άλμπουμ συνέχισα να αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να φτιάχνεις pop δίσκους, χωρίς να πετυχαίνεις έστω και ένα πειστικό single.

Υπέρ του δέοντος downtempo χωρίς να υπάρχει το ανάλογα απαιτούμενο συναισθηματικό υπόβαθρο, σκόρπιες μελωδίες με την ικανότητα να μην χωνεύονται ποτέ από το μυαλό και την καρδιά του ακροατή και μια άσκοπη εμμονή σε πρακτικές των '60s που κατάντησαν once upon a time την ψυχεδελική (ή έστω ψυχεδελιζουσα) pop το πιο άχρηστο μουσικό είδος, αμέσως μετά το Calypso !

Πληθαίνουν οι αναφορές στους Pavement και στις post-Pavement μπάντες (Delgados και τα ρέστα), εγώ όμως θα προτιμούσα καμιά άρρωστη κατάσταση του στυλ Neutral Milk Hotel του παλιού καλού τους καιρού... παρά επιστροφή σε "κουρασμένους" ήχους και τραγουδιστικές μανιέρες. Επίσης... εδώ και καιρό ήθελα να το πω... ότι η μουσική των πάλαι ποτέ λατρεμένων Pavement, σήμερα, και λόγω ίσως της υπερβολικής της εσωστρέφειας, σε συνδυασμό με την εμμονή για επιφανειακή προσέγγιση των θεμάτων τους, μου φαίνεται κουραστική και μονότονη. Ιεροσυλία, το ξέρω... αλλά για σκεφτείτε το και πάλι. Ή έστω ακούστε οποιοδήποτε άλμπουμ τους πέρα απ΄το Slanted. Αν αντέχετε, φυσικά !

Μάλλον βγήκα απ΄το θέμα. Επειδή όμως δεν υπάρχει και ιδιαίτερος λόγος να προσπαθήσω να ξαναμπώ και επειδή τελευταία πλασάρω προφίλ καλού παιδιού, θα ήθελα να σας προειδοποιήσω να μην μπείτε στον κόπο να ασχοληθείτε με αυτό το δίσκο. Έχουν μπαγιατέψει και τα παλιά δισκοκριτικά αστεία περί δίσκων σερβιρίσματος, οπότε ας κλείσουμε καλύτερα. (Άρης Καραμπεάζης)