The Kickass - Death Metal Is For Pussies (Bifocal Media)__
Οι εντρυφήσαντες στο βαρύ μέταλλο των '80s θα αντιληφθούν πάραυτα το νόημα του εξώφυλλου και του τίτλου του δίσκου. Για τους υπόλοιπους θα αναφέρουμε ότι γίνεται νύξη στην ενδυματολογία των Manowar (τα ροζ σώβρακα των Kickass οφείλουν να αντιπαραβληθούν με τη δερμάτινη και ...ανδροπρεπή περιβολή των Manowar), καθώς και στις αξιώσεις αυτών περί εξάλειψης του "ψεύτικου" metal ("death to false metal" - ο λόγος τότε για το λεγόμενο pop metal). Δεν θα σταθώ περισσότερο στον παρωδικό χαρακτήρα των στοιχείων αυτών, όχι γιατί μαρτυρούν ενδεχόμενη έλλειψη γούστου, αλλά γιατί στερούνται ηχητικού αντίστοιχου. Και που να το βρουν εδώ που τα λέμε, είναι εξ ολοκλήρου instrumental ο δίσκος, και δη εμπίπτει στην κατηγορία ενός εκ των πλέον απαιτητικών, δύσληπτων και ερμητικών ιδιωμάτων, αυτό του progressive.
Με το ντεμπούτο αυτό άλμπουμ τους οι Kickass προσχωρούν στις τάξεις του metal εκδοχής προοδευτικού ροκ, έναν χώρο ιδιαίτερα δραστήριο και απ΄τους λίγους που εξακολουθούν να επεξεργάζονται και να αναπλάθουν ενεργά την κληρονομιά του progressive των '70s. Το Death Metal Is For Pussies θα μπορούσε να ήταν έργο των Dream Theater αν η δομή και η τεχνική αρτιότητα ήταν σχεδόν απόλυτα καθυποταγμένες στη μελωδία, γέννημα των death/thrash πειραματιστών Atheist ή των όψιμων Death αν η ταχύτητα ασκούσε στους Kickass εντονότερη γοητεία ή δημιούργημα των Κing Crimson εποχής Discipline αν του αφαιρούσες την τραχύτητα και τον καθιστούσες αντικείμενο μιας πιο arty προσέγγισης. Μολονότι αρκετά διακριτικά, τα ανοίγματα στη jazz είναι πάντως και εδώ παρόντα, είθισται εξάλλου το progressive να ρίχνει γέφυρες στη jazz. Eκεί που χωλαίνει ο δίσκος είναι όταν οι συνθέσεις προσκρούουν στον σκόπελο της αυνανιστικής επιδειξιομανίας που τις οδηγεί το (ασύλληπτο, ομολογουμένως) τεχνικό επίπεδο των μελών του γκρουπ. Οι μεμονωμένες αυτές στιγμές αντισταθμίζονται εντούτοις κατά πολύ από κομμάτια σαν το "Losing Streak At 10:45 PM" και το "Up Stares Down Stairs", ενώ και η τεχνική του σχήματος αξιοποιείται συνήθως από μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα ενορχηστρωτική πρόταση που εξωθεί τον δίσκο στα υφολογικά όρια του math-rock.
Δέκα κομμάτια που αγνοούν επιδεικτικά έννοιες όπως ρεφρέν, κουπλέ και μέτρο για μια ώρα μουσικής που αφομοιώνεται κατόπιν πολλαπλών ακροάσεων, αλλά που εν συνεχεία δεν πρόκειται να σας εγκαταλείψει ιδιαίτερα εύκολα. Εν τέλει, ένας δίσκος που αξίζει ασφαλώς το χρόνο σας και το βαλάντιό του, και πρωτίστως μια σημαντική υπόσχεση για το μέλλον. (Γιάννης Γεωργακούδης)
