Lesser Birds Of Paradise - String Of Bees (Contraphonic)__
O χειμώνας του 1998 ήταν πολύ βαρύς στο Σικάγο. Ο Mark Janka μάζεψε τους φίλους του στο σπίτι και τους είπε :«μάγκες, έχει κρύο, καιρός να βγάλουμε τις κιθάρες μας και να ζεστάνουμε την ατμόσφαιρα». Λίγα λεπτά μετά η απόφαση για την δημιουργία του νέου συγκροτήματος είχε παρθεί ομόφωνα. Μετά την κυκλοφορία του A Suitable Frame το 2000 και του ep It Isn't The Fall την επόμενη χρονιά, βγήκαν παγανιά στην αμερικανική ύπαιθρο παίζοντας παρέα με τους ηχητικούς ομόσταβλούς τους American Analog Set και Gorky's Zygotic Mynci. Αυτό που διαχωρίζει την μουσική τους προσέγγιση από τις αντίστοιχες άλλων συναδέλφων τους είναι το απόκοσμο συναίσθημα που δημιουργούν κάποιες από τις συνθέσεις τους, επικουρούμενες από λυρική διάθεση, μεταβαλλόμενους ρυθμούς και -ενίοτε- μια κρυάδα όμοια με εκείνη που θα βίωσαν οι τέσσερις Lesser Birds Of Paradise εκείνη τη μέρα του 1998 που σχηματίστηκαν.
Americana μπαλάντες στο πνεύμα των The Court and Spark, εκτεταμένη χρήση οργάνων -όπως φυσαρμόνικες, ukulele και πάσης φύσεως έγχορδα- κατά τα Codeine-ικά πρότυπα και στιγμές νηφάλιας έντασης, όπως θα έπρεπε να κάνει κάθε ποπ πειραματική μπάντα που σέβεται τον εαυτό της. Μετά από όλα αυτά δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαίο το πώς η εν λόγω μπάντα είναι ικανή να δημιουργήσει ηχητικές ατμόσφαιρες ξεκινώντας εκ του μηδενός. Ένα αινιγματικό πλανιόταν μόνιμα πάνω από τις αλλεπάλληλες ακροάσεις του άλμπουμ, παρόλο που δεν μπορώ να αγνοήσω ότι η ομορφιά είχε φιλήσει αρκετά από τα τραγούδια του. Μουσική αποκομμένη από τις ίδιες της τις δομές, αλλά σε καμιά περίπτωση αραιή. Θα ταίριαζε ελεφρά σε ταινίες όπως το Ρέκβιεμ Για Ένα Όνειρο, ιδιαίτερα στα σημεία όπου η μεστή φωνή του Mark Janka ερμηνεύει κομμάτια σαν το κιθαριστικό "A Magnet In You", το φολκ "When The Devil Does A Drive-By" και το tribute στον Elliott Smith "Because We Are Also What We Have Lost". Η αλήθεια είναι ότι δεν μου δημιουργήθηκε κανένα συναίσθημα να ξαναπεράσω μια βόλτα από τις ατμόσφαιρες αυτές - σαν μια αδιόρατη δύναμη να με κράτησε μακριά τους θέλοντας να με προστατεύσει - άραγε από τι ;
Για ένα πράγμα μπορώ να σας εγγυηθώ όμως : οι στίχοι του θα σας κόψουν σαν μαχαίρι σε καυτό βούτυρο. Χωρίς να είναι πολύπλοκοι, ξεφεύγουν από την παγίδα της υπεραπλούστευσης, μπαίνοντας ενίοτε σε γνώριμα Neil Halstead-ικά εδάφη, προκάλωντας τον ακροατή να κάτσει και να συνεισφέρει κι αυτός μερικές σκέψεις του σε μια δική του κόλλα χαρτί. Κι αυτή είναι -φρονώ- η σημαντικότερη τους συνεισφορά. (29/04/2004) (Κωνσταντίνος Τσάβαλος)
________________________________________________
