The Lilys : The Lilys (Rainbow Quartz)__________________

Η γνώμη σου για τους Lilys εξαρτάται από τη φάση στην οποία θα τους γνωρίσεις. Όχι απ΄τη δική σου φάση όμως, αλλά από τη δική τους ! Αν π.χ. τους πετύχαινες στις αρχές τους, αυγή των '90s (In the Presence of Nothing, 1992), θα σου άρεσαν εφόσον ήσουν μέσα στο shoegazer rock. Τότε που κιθαριστικά κύματα έπνιγαν κάθε φωνή και μια ολόκληρη σκηνή (που έβγαλε τους Velocity Girl, τους Black Tambourine και γενικά τον ήχο της Slumberland label) αναπαρήγαγε τον ήχο των Jesus and Mary Chain και My Bloody Valentine.

Αν τους πέτυχες πάλι στα τέλη της δεκαετίας επειδή σου γυάλισε η ετικέτα Darla, θα άκουγες μια απότιση τιμών στο kraut των Neu! και στους "μηχανισμούς" των Kraftwerk και των Silver Apples. Κι όντως, μ΄εκείνη την κυκλοφορία τους (Zero Population Growth, 1999) στη σειρά Bliss Out του πολύφερνου label, τους καταμπέρδεψαν όλους (όχι εμάς, όχι εμάς), συνεργαζόμενοι με τους hollAnd και πρώην μέλη των Velocity Girl σε kraut καταστάσεις.

Κανείς απ΄τους παραπάνω ήχους δεν υπάρχει εδώ. Ο Kurt Heasley, βασικός και μόνος κορμός του σχήματος γύρω από τον οποίο κινούνται και μετακινούνται όσοι βρεθούν σε κοινή εμβέλεια και γύρω εκεί στη Philadelphia, είναι αλλού τώρα. Ολοκληρώνει μια πορεία που ξεκίνησε με το A Brief History of Amazing Letdowns ep (απ΄όπου το "Ginger"παίχτηκε σε μια Calvin Klein διαφήμιση και εκτοξεύτηκε), το Eccsame the Photon Band του 1995, το Better Can't Make Your Life Better του 1996, το Services (For the Soon to Be Departed) EP του 1997, το Selected ep του 2000 και το περσινό Precollection. Όσα για τα πόσα μέλη πέρασαν από εδώ, καλέστε τον Guiness : o Heasley ισχυρίζεται ότι πέρασαν 63 μέλη κι ότι θυμάται το όνομα του καθενός (μεταξύ αυτών κι ο παραγωγός - μπασίστας των Pernice Brothers Thom Monahan).

Ίσως σε κανένα άλλο δίσκο τους δεν ήταν τόσο ισχυρή η 60s βρετανική εισβολή. Παραμένουν από τα λίγα σχήματα μέσα στα οποία Kinks, Who και Zombies δεν αισθάνονται ...zombies. H αλήθεια είναι ότι πολλοί fans του Ray Davies είχαν πράγματι χαρεί στα μέσα της δεκαετίας του '90 όταν έβγαζε διάφορα κομμάτια που έμοιαζαν χαμένες του δουλειές. Μπορεί να το'χει ο αέρας, καθώς ο επίσης Φιλάδελφος Todd Rundgren ήταν από τους πρώτους Αμερικάνους που την κατάβρισκαν με την βρετανική mod των Who/Kinks/Move, μόνο που τη βουτούσε και στους ρυθμούς της Motown. O Heasley μας την παραδίδει αφτιασίδωτη, αλλά, ηρεμήστε, δεν κατασκευάζει μονολιθικά αντίγραφά της.

Ήδη από τα πιασάρικα πρώτα 2 tunes, κολλητά μάλιστα το ένα μετά το άλλο, σε βάζουν σ΄ένα διεγερμένο κλίμα. Το "The Perception Room" μου φέρνει στο νου την κρυστάλλινη power pop των αγαπημένων μου Frank And Walters. Ο τρόπος που κάνει πως χάνει τα λόγια του στο "Mystery School Assembly" είναι διασκεδαστικός. Η ονείρωξη του "Meditations Οn Speed" καλεί το φάντασμα του Ray Manzarek να παίξει Sister Ray. Θα ήθελα βέβαια να τους τραβήξω λίγο το αυτί όταν ολισθαίνουν στο college rock των '80s ή όταν στο "Precollection" και το "365" καναλιζάρουν τους Church, στο δε πρώτο με μια Μορρισσεϊκή ερμηνεία. Όταν όμως ο Kurt στη "Melusina" ακούγεται σα μια αλλοιώτικη εκδοχή του Donovan, ποσώς δε μ΄ενοχλεί.

Για πιο ανέμελους υπάρχει το Dunes, μια φωτεινή ηλιαχτίδα ανάμεσα σε δύο σκοτεινά τους ποιήματα. Αλλού η ψυχεδελική ελαφρότητα των Apples in Stereo (των οποίων ήταν ακροατής και ο απ΄την αρχή κι αργότερα φίλος με τον Rob Schneider) έρχεται σε αντίθεση με την '90s slacker και κάπως ισοπεδωτική παραγωγή του Mike Musmanno. Όσο για την υποχθόνια σουρρεάλ μπαλάντα "Will My Lord Be Gardening", το φάντασμα του Robyn Hitchcock χαμογελάει επειδή ήταν μέσα στα καλύτερα κομμάτια του 2003 από συντάκτες του NME, ενώ περήφανα το press kit τους μας τονίζει πως το buddyhead.com ψήφισε το lp στα καλύτερα 20 της χρονιάς.

Κατά τα άλλα, όσοι τους παρακολουθούν έχουν ο καθένας το δικό του λόγο να θεωρεί ετούτο το δίσκο κομβικό σημείο. Άλλος λέει πως είναι η ευκαιρία τους για καθιέρωση κι αν δεν γίνει τώρα δε θα γίνει ποτέ, άλλος πως εφόσον δεν έγινε ως τώρα δεν θα γίνει ποτέ, άλλος ότι αυτό που έχει σημασία είναι ότι βρήκαν εδώ τελικά τον ήχο τους. Εκτός κι αν το ξαναπάνε πάλι απ΄την αρχή, μιας και ξαναγύρισαν σε ανεξάρτητο label. (23/11/2004) (Λάμπρος Σκουζ)

________________________________________________