Με άριστους οιωνούς επιτυγχάνει την είσοδο της στα δισκογραφικά δρώμενα η βρετανική PlanetGhost με το ντεμπούτο αυτό του ντουέτου των Little Match Girl, που παραδίδουν σε 60 λεπτά ένα μάθημα κιθαριστικού industrial μεταλλικών αποχρώσεων το οποίο εκχωρεί κατά περιόδους έδαφος σε ιδιώματα όπως η hardcore techno ή το electro-industrial. Και όλα αυτά παρέχονται σε dark gothic συσκευασία, ελέω νοσηρής στιχουργικής θεματολογίας και εικονογραφίας (που παραπέμπει άμεσα και σε βιντεοπαιχνίδι).
Όχι, δεν πρωτοπορούν οι Little Match Girl. Φαίνεται όμως ότι κατέχουν απόλυτα αυτό που κάνουν και δείχνουν πως όταν και αν αποφασίσουν να καινοτομήσουν θα το πράξουν πλήρως συνειδητοποιημένα και ό,τι προκύψει δεν θα΄ναι διόλου αποδόσιμο στον παράγοντα τύχη. Κάτι που ενδέχεται βέβαια να μεγιστοποιήσει και το ενδιάφερον του αποτελέσματος.
To "The North" που ανοίγει το δίσκο είναι ένα ακραιφνές techno κομμάτι που μάλλον δεν μας προϊδεάζει για τη συνέχεια κατά τον ιδανικότερο τρόπο. Μετά το παρεμβαλλόμενο scratch-noise/ambient "Crash", ακολουθούν τρία κομμάτια παρεμφερούς μεταξύ τους χαράκτηρα ("Victim", "A&R", "Bullet"), τρία κομμάτια σαρωτικού industrial metal με ανηλεή τύμπανα και κοφτερές κιθάρες, ακριβώς κατά τα πρότυπα των up-tempo συνθέσεων των Ministry. Το "Bullet", ειδικότερα, θα μπορούσε να φιγουράρει άνετα στο tracklist οποιουδήποτε δίσκου των Αμερικανών από το Land of Rape and Honey και έπειτα, αφού τα πάντα, από την επεξεργασία της φωνής της Vivian Lady μέχρι την παραμόρφωση της κιθάρας, παραπέμπει σ΄αυτούς. Όσοι τρέφουν αδυναμία σε κομμάτια σαν το "Jesus Built My Hotrod" ή το "Diety" θα το λατρέψουν ασυζητητί... Kαταφανείς επιρροές από Ministry έχουμε και στο "Burn Me Up", ενώ σε ορισμένες συνθέσεις τα εν λόγω στοιχεία ενισχύονται και από καταιγιστικά techno beats ("Satisfaction"). Μεταξύ των εναπομείναντων tracks, βρίσκουμε στιγμές όπως το "Space Witch" που φαίνεται να εμπνέεται από σχήματα όπως οι Front Line Assembly ή οι Nine Inch Nails εποχής Pretty Hate Machine (όταν δηλαδή σύνθια και στιβαρά drum machines κατείχαν ακόμα την πρωτοκαθεδρία στη μουσική του Reznor), παρόντα δε είναι και κομμάτια μάλλον συμβατικού industrial metal που επιτρέπουν να εικάσουμε την αγάπη των Little Match Girl για γκρουπ σαν τους Filter και Stabbing Westward ("Black Days"). Στα τελευταία τέσσερα τραγούδια, η ένταση μειώνεται αισθητά και το ντουέτο επιδίδεται σε μάλλον ενδιαφέρουσες ασκήσεις ατμοσφαιρικού electro-industrial.
Eντέλει, πανάξια αναφοράς είναι η άψογα συγχρονισμένη συρραφή ποικιλόμορφων ήχων που παρατηρείται σε πολλές απ΄τις συνθέσεις του δίσκου, εvώ επιγραμματικά θα λέγαμε πως το Little Match Girl είναι δίσκος που συνίσταται ανεπιφύλακτα σε φίλους του industrial και εν γένει (μουσικο)φιλους της ταχύτητας, και ως επί το πλείστον εγγυάται headbanging μέχρι αυχενικής κάκωσης. (Γιάννης Γεωργακούδης)
