Logh : A Sunset Panorama (Bad Taste)________________
Πριν τρία χρόνια αρκούσε μια ποιητική φράση (Εvery Time A Bell Rings, An Angel Gets His Wings) για να κάνω άφοβα log in στους Logh. Το ντεμπούτο τους μ΄εκείνο τον τίτλο δεν δυσαρέστησε κανέναν, είτε λειτούργησε ως δόλωμα είτε έθελξε όσους ζαχαρώνουν αργές ενδοσκοπικές κιθαρωδίες. Υποθέτω πως το post-rock του είδους βρίσκει πολλές βασανισμένες ή μη ψυχές να ακουστεί - στην Ελλάδα πάντως η τελευταία τους συναυλία ήταν sold-out. Αλλά τούτο το σουηδικό κουαρτέτο περιπλανιέται άνετα σε περισσότερα χωράφια : από το lo-fi στο experimental και από το post-rock στην πούρα guitar pop.
Ένα χρόνο μετά το δεύτερο The Raging Sun - ελαφρώς μουδιασμένο από τον προκάτοχό του - το Sunset Panorama δεν κρύβει πάνω απ΄όλα την μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση του σχήματος. Βγαίνει πάλι στην Bad Taste και δεν γνωρίζει τι θα πει « το άγχος του τρίτου lp ». Η συνθετική τους όρεξη δεν ακυρώνει την εξακολουθούσα μουντή διάθεση, όπως άλλωστε και η ποικιλία εδώ δεν αναιρεί την υπερίσχυση του γνώριμου αργού και μελοδραματικού τους ήχου. Αλλά εκτός από αυτόν και τα 2-3 πειραματικότροπα οργανικά, είναι οι πιο ταχείς ροκ συνθέσεις που απογειώνουν τις συνθέσεις και γραπώνουν τις εντυπώσεις.
Ξεκινάω από αυτές : το "A Sunset Knife Fight" αξίζει θέση στα ανοιξιάτικα ροκ εντ ρολλ ξεσηκώματά μας, το αμέσως επόμενο "Destinymanifesto" συναγωνίζεται με το ταίριασμα ριφφς και φωνής, το "The Smoke Will Lead You Home" κλέβει τη δόξα και των δύο. Βέβαια έχω ήδη καθησυχάσει όσους δεν έχουν καμία όρεξη να ξεφύγουν από τις μελαγχολικούρες του. Άλλωστε ξεκινάει από τα αποδυτήρια με αυτές : πρώτη φράση του δίσκου, I fell into the well... Θα τον ακούσετε πάλι διασπασμένο στο "Bring On The Ether", κι αν στήσετε αυτί σ΄ό,τι ψιθυρίζει (ή βγάλετε τα μάτια σας να διακρίνετε τους κίτρινους στίχους στο εσώφυλλο) θα έρθετε αντιμέτωποι με όλες του τις ψυχολογικές αντιφάσεις. He stepped into an avalanche κι αυτός...
Ο τρόπος που φτιάχνουν τους δίσκους τους κάθε φορά διαφέρει. Εκεί που στο πρώτο διύλιζαν των κώνωπα και το έγραφαν και το ξανάγραφαν, εδώ το πάνε διαφορετικά. Όλο live και όλο σε μια μέρα ! Για την ακρίβεια, δέκα ώρες, με ένα διάλειμμα για γεύμα... Η live αίσθηση είναι εμφανής, εξ ου και η αμηχανία των διάφορων διαδικτυακών fanzines. Άλλοι χάρηκαν την αμεσότητα, άλλοι διαπίστωναν έλλειψη διαφορετικότητας στις αναπτύξεις των κομματιών - αναπόσπαστο στοιχείο του « ζωντανού ». Το θέμα είναι πως αρκούσαν πρόβες έξι μηνών, μέχρι τις 24 Σεπετεμβρίου 2004, οπότε και έκλεισε πίσω τους η στουντιακή πόρτα και τους καλοσώρισε από την παραγωγοκαρέκλα ο Pelle Gunnerfeldt (The Hives, Sahara Hotnights). Φαίνεται πως αρκούν δέκα (ακριβώς) ώρες για να φτιαχτεί ένα τόσο αξιοπρόσεκτο lp.
Πακέτο με τον δίσκο παίρνετε και DVD (σε 5.1) με όλη τη διαδικασία της ηχογράφησης, εξαιρετικά πρωτότυπη και ενδιαφέρουσα ιδέα. Πολύς λόγος γίνεται και για το artwork του Stephen O'Malley, γνωστού στην πιάτσα, σε σκηνές, στο artwork του Κώδικα Ντα Βίντσι και αλλού αλλά προσωπικά μου μοιάζει κομπιουτερίστικη κατασκευή. Άλλωστε η « τέχνη » που αξίζει την αδιαμφίσβητητη προσοχή μας είναι η στιχουργική γραφή τους. « Destiny's dead, I cut its head off » λένε στο "Destinymanifesto". Κάντο για όλους μας ρε Matias, αδιαφιλονίκητε συνθέτη, κιθαρίστα και τραγουδοποιέ τους. Log off. (02/06/2005) (Λάμπρος Σκουζ)
