Όταν πρωτακούστηκαν οι νότες του εναρκτήριου Twenty Years Under Water του παρθενικού αυτού ep των Nορβηγών, κάτι μέσα μου είπε : "Όχι κι άλλοι Placebo wannabes !!! Έλεος!..." Και το υπόλοιπο της ακρόασης του cd κύλησε αδιάφορα... Αλλά την επαύριο το έβαλα ξανά στο player για κάποιες πιο συγκεντρωμένες ακροάσεις.

Αν και η φωνή του Ole Gunnar Gundersen προσπαθεί απεγνωσμένα να ακουστεί σαν τον Brian Molko (κυρίως) και τον Tom Yhorke (όπως λ.χ. στις μελωδικές γραμμές του Lovesong for an Ugly Girl), εντούτοις οι Lorraine καταφέρνουν να αντισταθμίσουν σε μεγάλο βαθμό την έλλειψη πρωτοτυπίας με τις καλοδουλεμένες τους συνθέσεις, την πολύ καλή παραγωγή και τις όμορφες ενορχηστρώσεις. Το συνολικό άκουσμα του ep θα΄ναι σίγουρα ευχάριστο για τον μέσο ακροατή, ενώ απ΄την άλλη οι ορκισμένοι fans της σύγχρονης brit pop σκηνής (Placebo, Doves, Travis, κτλ.) θα ανακαλύψουν σίγουρα ένα ακόμα αγαπημένο συγκρότημα για την μελαγχολική δισκοθήκη τους. Αυτά ως πρόλογος...

Το ep ξεκινά δυνατά με το προαναφερθέν Twenty Years Under Water (αναρωτιέμαι τι θέλουν να πούν) το οποίο και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως pop κομμάτι με σαφείς disco αναφορές ! Η rhythm section είναι άκρως χορευτική στα 4/4 και, μολονότι τα φωνητικά είναι εκνευριστικά (λόγω της ομοιότητας που αναφέρθηκε άνωθι), το τραγούδι τελικά διασώζεται από τον πεντακάθαρο και στιβαρό ήχο, την τέλεια δομή, καθώς και την ομαλή αλληλουχία μεταξύ κουπλέ και ρεφρέν. Περνώντας στο δεύτερο τραγούδι, το Lovesong for an Ugly Girl, η διάθεση (η ατμόσφαιρα καλύτερα), αλλάζει εντελώς. Έχει κανείς την αίσθηση πως πρόκειται για μια διασκευή των Νορβηγών σε κάποιο outtake των Radiohead επί "OK Computer" περιόδου... Κάτι τέτοιο βέβαια δεν ισχύει, απλά η μπάντα επιχειρεί κάτι αισθητικά ανάλογο, μπολιάζοντας τον ήχο της με λίγη επιπλέον παραμόρφωση στις κιθάρες και ένα συμπαθητικό, συνεχές drum machine.

Το Sold Out που ακολουθεί αφήνει στο πέρας του μια progressive rock αίσθηση. To μείγμα σκληρών κιθάρων και σύνθι solos παραπέμποντα στο space ροκ των 70s αναμειγνύεται με την power (brit-) pop αισθητική, με αποτέλεσμα ένα συμπαθητικό track. Παρ΄όλα αυτά οι Placebo, αλλά και οι Muse αυτή τη φορά, φαίνεται να στοιχειώνουν αυτό το κομμάτι.

Και εκεί που λες "εντάξει, και το τελευταίο θα είναι μια απ΄τα ίδια" (μελαγχολικά ανδρόγυνα φωνητικά, πιασάρικο ρεφρέν και καλοκουρδισμένες κιθάρες), έρχεται το Echoes και σε διαψεύδει !

Αν το progressive rock στοιχείο ήταν μια σχετικά ασαφής αίσθηση στα προηγούμενα κομμάτια του ep, εδώ το συνάνταμε ως κυρίαρχη τάση και επιρροή. Ναι μεν το Echoes είναι το πιο χαμηλόφωνο τραγούδι του δίσκου, εντούτοις ξεχειλίζει έντασης και πάθους. Tribal ρυθμοί στα drums α λα Tool (!), ένα σαγηνευτικό πιανάκι να οδηγεί την μελωδία και ο Ole (αυτός στα φωνητικά ντέ !) να καταφέρνει επιτέλους να εναρμονιστεί με την διαφορετικότητα του κομματιού και να καταθέτει μια πολυ πιο προσωπική και πειστική ερμηνεία. Εντωμεταξύ, οι κιθάρες αντηχούν σε περίεργες συγχορδίες, πίτα στο echo και στα διάφορα phasers, σαν μια space/post-rock ελεγεία. Και τέλος, το συναρπαστικότερο και πιό αναπάντεχο έρχεται όταν μια "άκομψη" τρομπέτα βγαλμένη κατ΄ευθείαν απ΄το Bitches Brew του μεγάλου Miles Davis σκίζει τον αέρα και απογειώνει τους Lorraine στο διάστημα. Και κάπως έτσι, ενώ το ρεφρέν επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά, το Echoes σβήνει θριαμβευτικά μ΄ένα όμορφο fade out...

Αν το επερχόμενο πρώτο lp των Νορβηγών ακολουθήσει την κατεύθυνση του Echoes, τότε θα έχουμε σίγουρα να κάνουμε με μια πολύ καλή κυκλοφορία. Ο κίνδυνος όμως να συνεχίσουν να αντιγράφουν τους ήρωές τους και στο ντεμπούτο τους είναι υπαρκτός (και ορατός) και σε περίπτωση που συμβεί κάτι τέτοιο δεν θα΄χουν καταφέρει παρά να προκαλέσουν χασμουρητά στην πλειονότητα των ακροατών. (Kώστας Παπαθανασίου)

Υ.Γ. Η παρακάτω βαθμολογία οφείλεται κυρίως στο Echoes, απουσία του οποίου το ep θα τύχαινε πολύ δυσμενέστερης αντιμετώπισης απ΄τον γράφοντα !