Lupercalia : Florilegium (Equilibrium)__________________

Έχοντας μια μικρή μανία με τις μεταιχμιακές εποχές της ιστορίας, τσίμπησα με το πονηρό όνομά τους. Εκεί όπου φιλοσοφίες, θρησκείες και λατρείες διαπλέκονταν και απλώνονταν σε ρωμαϊκή, προχριστιανική και χριστιανική περίοδο. Ακόμα θυμάμαι τα επισκοπικά λόγια τινός : να κλείσουν οι ανίεροι ναοί της λουπερκάλειας λατρείας !

Ουφ, παρασύρθηκα και δεν πρέπει. Πολλά ονόματα της νεο-medieval και renaissance σκηνής έχουν γενναίο υπόβαθρο αλλά αυτό δε σημαίνει ότι αντίστοιχα βάθη και ίντριγκες συνοδεύουν τη μουσική τους. Μάλλον ένα κλίμα θα έλεγα πως δημιουργεί. Στην προκειμένη περίπτωση πάντως αναρωτιέμαι : σε ποιό κοινό απευθύνεται ένα τέτοιο σχήμα, τη στιγμή που η φωνή της σοπράνο Claudia Florio κυρίως σε όπερα προϊδεάζει, ενώ το μουσικό background κινείται σε μεσογειακές φόρμες από αιθέριες έως και ethnic. Σκέφτομαι πως οι φίλοι του πρώτου θα τους βρουν κάπως αλλόκοτους, οι δε δεύτεροι μάλλον θα εξαντληθούν από τα στεντόρεια οπερατικά απλώματα της κυρίας. Δεν έμαθε από το παράδειγμα της Gerard : όπου δεν υπήρχε γερή μελωδία από κάτω, τα ακατάπαυστα οοοο, εεεε, ιιιιιιι κουράζαν το μη εξοικειωμένο αυτί.

Η Florio μαζί με τον Riccardo Prencipe (dulcimer, orchestral synth, classic guitar) και άλλους ακόμα τέσσερις συμπατριώτες Ιταλούς δημιουργούν αυτό τον βαρύ και πλούσιο ήχο. Η μουσική ευτυχώς είναι πιο ευέλικτη από τη φωνή της και κραυγάζει πιο ήπια περί ενότητας μεσογειακού χώρου. Το κρουστό και το βιολί στην εισαγωγή του "Ouroboros" μοιάζει να έρχεται από τα δικά μας πελαγίσια μέρη, ενώ τα ακουστικοκιθαρικά μέρη μας είναι εξίσου οικεία από πορτογαλική μεριά, ω ναι μητέρα Deus. Αν και ο τίτλος το σταματαέι στη μέση της Μεσογείου : "Aegypto ad Siciliam". Οι αφορισμοί του "Kundalini" θυμίζουν μια γλυκύτερη Diamanda Galas, το "Axe" ταραντελλικούς διονυσιασμούς, αλλά εγώ ξεχώρισα το "Praga", ένα μεγάλο οργανικό - και μη ρωτήσετε γιατί αναφέρονται και lyrics δίπλα, ίσως δεν τ΄ακούσα επειδή δεν έγινα ακόμη λουπερκάλειος... (25/04/2005) (Λάμπρος Σκουζ)