Mt. Gigantic : Old Smiler (Friends & Relatives)___________

Χρειαζόταν η Αμερική ένα επιπλέον σχήμα που θεραπεύει το lo-fi μοντέλο στην noisiest εκδοχή του ; Όχι απαραιτήτως... Όσοι γνωρίζουν μέσες-άκρες τον τρόπο εξέλιξης της indie υπόθεσης εκεί πέρα ξέρουν πως oύτε και να το αποφύγει πάντως δε θα μπορούσε. Oι Mt. Gigantic προσχωρούν με τη σειρά τους σ'ένα τομέα δραστηριότητας που κινείται εισέτι στον αστερισμό των Sebadoh, Νeutral Milk Hotel, Pavement και Σια, και έχει εσχάτως περιέλθει στο διαχειριστικό έλεγχο των Deerhoof. Αποπειρώμενοι δε ταυτόχρονα να επαναπροσδιορίσουν αυτόν, θεωρούν πως οι Ruins ή οι Lightning Bolt τους παρέχουν έμπιστα μοντέλα δευτερευούσης αναφοράς.

Την πρόθεση εισόδου στον διογκούμενο, καίτοι όχι μοδάτο, αυτό χώρο πιστοποιεί εξάλλου εν μέρει ο εκούσιος ερασιτεχνισμός και αναπαραστατικός αντιρεαλισμός του artwork το οποίο απηχεί αρκετά το μουσικό περιεχόμενο του δίσκου. Αν συνεπώς επιζητητάτε στην τέχνη ευταξία και μονοσήμαντα σήματα, δηλαδή εν προκειμένω καθωσπρέπει φωνητικές επιδόσεις, τετραγωνισμένα ακόρντα ή δομική απλότητα, χτυπήσατε ασφαλώς λάθος πόρτα... Διότι στο Old Smiler οι εναλλαγές ύφους και έντασης είναι τόσες που το αποτέλεσμα δείχνει κάπου-κάπου να καθορίζεται και απ'τον παράγοντα τύχη, μολονότι κάτι τέτοιο βέβαια ουδόλως συμβαίνει πραγματικά (παρά τις όποιες ερμηνευτικές ακρότητες π.χ. το άλμπουμ δεν εξοκέλλει ποτέ σε ατονικές καταστάσεις).

Πλην των παραδοσιακών ροκ οργάνων, τους Mt. Gigantic σπεύδουν να συντρέξουν τρομπόνια, βιολιά, καμπάνες και άλλα πιο ανορθόδοξα όργανα τα οποία συμπλέκονται βίαια, ασφυκτιούν εντός των περιοριστικών χρονικών ορίων κάθε track, ερίζουν έκαστο θορυβωδώς για τα πρωτεία πασχίζοντας να συγκαλύψουν τα υπόλοιπα και κλιμακώνουν τοιουτοτρόπως το ηχητικό χάος...

Τον αρχικό εντυπωσιασμό που δημιουργεί ο αιρετισμός της φόρμας μετριάζουν πάντως αισθητά οι κατοπινές ακροάσεις, όταν πια εξοικειωθείς με τα επουσιώδη ευρήματα του σχήματος και αναζητώντας τις καλές μελωδίες ανακαλύπτεις πού χωλαίνει ο δίσκος... (04/11/2005) (Γιάννης Γεωργακούδης)