«Ας χαλαρώσουμε επιτέλους...» προτείνει ο Adam Pierce, μέσα από τη νέα του δουλειά κάτω από το όνομα Mice Parade. «Και ας σταματήσουμε να κουράζουμε το μυαλό μας ακόμη και τις ώρες που ακούμε μουσική...», αντιπροτείνω εγώ. Έστω και για λίγο ! Έστω και εν μέρει, λοιπόν, οι Mice Parade δείχνουν να συμφωνούν μαζί μου. Επιτέλους έχω στα χέρια μου ένα άλμπουμ τους με συγκρατημένες έως περιορισμένες απαιτήσεις από τους ακροατές του. Για τα δεδομένα τους τουλάχιστον...
Το Obrigado Saudade απέχει αρκετά από την άναρχη δόμηση του Ramda και από τον indie διανοουμενισμό που χαρακτήρισε τις επόμενες δουλειές του Pierce. Παραμένει στα όρια αυτού που βλακωδώς ορισμένοι αποκαλούν εγκεφαλική μουσική (είναι σαν να μιλάμε για συναισθηματικά μαθηματικά αυτός ο όρος...), κατά βάση πάντως θεωρώ ότι προσεγγίζει με φιλικό τρόπο κάθε υποψήφιο κοινωνό. Συνθέσεις που αν προσπαθείς μανιωδώς να ανακαλύψεις κρυμμένους κώδικες πίσω από την απλότητα τους, κάπου χάθηκες στην πορεία. Η οργανική αρμονία του Pierce μοιάζει να έχει αυτή τη φορά αρχή, μέση και τέλος... μοιάζει ακόμη να έχει και συγκεκριμένο στόχο και σκοπό, σχεδόν οριοθετείται !
Περιέργως ο Adam Pierce πλησιάζει τοιουτοτρόπως έτι περισσότερο στον κίνδυνο του να μας καταθέσει, ως Mice Parade, ακόμη και ορισμένα ολοκληρωμένα τραγούδια. Το έξοχο "Focus On A Rollercoaster" μπορεί να σταθεί ως b-side του φαντασιακού συμβατικού του alter ego, αν περιόριζε κανείς ορισμένες παραμέτρους του και γενικότερα οι προθέσεις του σε όλη τη διάρκεια του δίσκου μοιάζουν καθαρότερες και πιο σαφείς από κάθε προηγούμενη φορά. Δεν ξέρω αν για αυτό ευθύνεται η ακουστική κιθάρα περισσότερο ή η διάθεση του Pierce, που οδήγησε στην επιλογή της για να δώσει το ηχητικό στίγμα του δίσκου. Φαύλες σκέψεις οδηγούν σε φαύλα συμπεράσματα.
Το Obrigado Saudade εν ολίγοις προέρχεται από ένα όνομα το οποίο εν πολλοίς ο υπογράφων είχε αποκηρύξει με την κατηγορία του συναισθηματικού μουσικού αποπροσανατολισμού, στον οποίο μαζί με πλήθος συνεργών οδήγησε τις ακροάσεις του προ ετών. Σήμερα θα πρότεινα να ρίξουμε και πάλι μια ματιά στους Mice Parade ως πιθανό αντίδοτο της ανοησίας που διακατέχει πολλά από τα πράγματα που μας σερβίρονται εσχάτως, κυρίως από τις τάξεις της ανανήψασας "ανεξάρτητης σκηνής".
Η επιστροφή στο δύστροπο lounge είναι απείρως προτιμότερη από την άνευ όρων παράδοση στην βαβούρα των ανεγκέφαλων και των ανίδεων. Για κάθε Jack White μου φαίνεται ότι πρέπει να αντιτάξουμε τουλάχιστον πέντε Adam Pierce... Μπας και γλιτώσουμε από όλους στο τέλος ! (Άρης Καραμπεάζης)
