To εξώφυλλο του Squeeze Bullies Project καθώς και το περίεργο όνομα του συγκροτήματος (one man project ίσως ;) σε προδιαθέτει για κάτι μεταξύ industrial metal και noise, η πραγματικότητα πάντως απέχει απ΄την αρχική αυτή εντύπωση. Οι Monster Under Bed ήταν για μένα πραγματική αποκάλυψη, απ΄αυτές που δε σου αφήνουν περιθώρια αναθεώρησης απόψεων περί (μη) κρίσης του underground κυκλώματος.
Συνολικός χαρακτηρισμός για το Squeeze Bullies Project είναι δύσκολο να δοθεί. Η μουσική που μας παρουσιάζεται είναι τόσο πολυσυλλεκτική που ο όρος συμφωνικό noise αποδεικνύεται αρκετά ανεπαρκής και περιοριστικός. Εντούτοις, είναι κι αυτός που αποδίδει ακριβέστερα όσα λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια των 14 κομματιών του δίσκου.
Οι MUB έχουν εξαιρετικά προσωπική αίσθηση του χιούμορ. ίσως η μόνη βεβαιότητα που έχω σχετικά με αυτήν την απολύτως άγνωστη μπάντα. Στο κέντρο του του cd φαίνεται να βρίσκεται ένα αφηρημένο concept περί της παιδικότητας που κρύβουμε όλη μέσα μας. Από τους τίτλους μέχρι τον ήχο, τα πάντα φαίνεται να παραπέμπουν σε μια διαστρεβλωμένη παιδική αθωότητα που άλλοτε φέρει παιχνιδιάρικο ύφος κι άλλοτε μεταφράζεται σε ήχους που επιτυγχάνουν να αναπαραγάγουν συναισθήματα φόβου, φόβου σχεδόν εξωπραγματικού και αβάσιμου, φόβο που όλοι νιώσαμε κάποια στιγμή όταν ήμασταν παιδιά. Με άλλα λόγια, οι απλοϊκές και επαναλαμβανόμενες μελωδίες των MUB διαθέτουν ένα χαρακτήρα παιδικότητας ο οποίος δεν αποκλείει ένα σκοτεινό και απόκοσμο feeling φόβου, κάτι που δεν μπορώ να προσδιορίσω, ακριβώς όπως οι ενήλικες αποτυγχάνουν συνήθως να κατανοήσουν τα παιδιά.
Στο αριστούργημα αυτό είναι έκδηλη μια τάση γραφής πραγματικών μουσικών φράσεων που ανεξάρτητα απ΄την ομώτητα και την πολλές φορές χαοτική τους διάσταση που οφείλουν στην noise παράδοση, δεν μπορούν με τίποτα να χαρακτηριστούν ατονικές. Οι MUB στα σίγουρα αγαπούν το metal εκτός από τον Aphex Twin και τη jazz και φυσικά το γιαπωνέζικο noise του Hanatarashi (aka Yamatsuka Eye, των αρχόντων της σουρρεαλιστικής κακοφωνίας Boredoms). Είμαι πεπεισμένος ότι σε πολλά από τα tracks το κύριο όργανο που χρησιμοποιούν είναι μια (πολλαπλά μεταλλαγμένη, πλην κανονικότατη) ηλεκτρική κιθάρα. Σε ορισμένα κομμάτια όπως το "Come Pewter Sigh Ants" έμφαση δίνεται σ΄ένα riff κλασσικού heavy metal. To εναρκτήριο "Overture" θα μπορούσε να βρίσκεται άνετα στο Anthems To The Welkin At Dusk των Emperor ως instrumental ιντερλούδιο, ενώ το "Haunted Flakes" φαίνεται να οφείλει πολλά στους Arcturus του La Masquerade Infernale.
Άλλα highlights του δίσκου αποτελούν το ομώνυμο track, με ατμόσφαιρα που θυμίζει το Ichi The Killer, κορυφαία ταινία του σκηνοθέτη Takashi Miike, το "Marionaldo" με το μισοσχηματισμένο μπραζίλ ρυθμό και τους ήχους Optigan οργάνου, το "Carousel" που συνδυάζει ιδανικά τίτλο και περιεχόμενο στα λιγοστά δευτερόλεπτα διάρκειάς του, το "Jazz Fission" που με κάνει να σκέφτομαι ότι ο William Burroughs θα ήθελε πολύ τους MUB ως συνοδευτική μπάντα στους ή άλλως εκπληκτικούς spoken word δίσκους του. Εν ολίγοις, θα βρείτε τα πάντα εδώ : qπό noise dub (o Kit Clayton ευλογεί τα γένια του) και IDM μέχρι industrial α λα Throbbing Gristle και Neubaten, από indie αναφορες μέχρι heavy metal, όλα τόσο επιτυχώς ταιριασμένα που αναρωτιέμαι αν αυτό που μας δίνουν οι MUB δεν είναι στην ουσία ένα νέο genre από μόνο του.
Πρόκειται ομολογουμένως για διθυραμβική κριτική, αλλά το Squeeze Bullies Project αξίζει μέχρι και το τελευταίο κολακευτικό σχόλιο που εισπράττει. Οι Monster Under Bed εγκαθίστονται στη συνείδηση μου ως ένα απ΄τα πιο ελπιδοφόρα σχήματα των τελευταίων χρόνων στο undergound κύκλωμα και ελπίζω να συνεχίσουν έτσι ώστε να μη χρειάζονται άτομα σαν κι εμάς στο Butterfly να ασχολούμαστε μαζί τους ! (Kώστας Παπαθανασίου)