Πονεμένες ιστορίες υποκατηγοριών της pop μουσικής, κεφάλαιο 34° : η POWER POP ! Με το που παίξανε οι πρώτες νότες από το cd των Myracle Brah άρχισα να σκέφτομαι κανέναν -υποτίθεται- "έξυπνο" πρόλογο σαν τον παραπάνω. Τελικά κατέληξα ότι ο καλύτερος πρόλογος είναι ο εξής : η power pop είναι θείο δώρο όταν διαθέτεις το άστρο των Beatles, απολαυστική όταν αρκείσαι στο ταλέντο των Teenage Fanclub, καλοδεχούμενη όταν η τύχη σου ακολουθεί αυτή των Oasis και... δίκοπο μαχαίρι όταν δεν υπερβαίνεις το επίπεδο των Posies.
Οι Myracle Brah εννοείται ότι παίζουν στην τέταρτη από τις παραπάνω κατηγορίες. Εδώ και αρκετά χρόνια και δίσκους υπηρετούν με ζηλευτή συνέπεια το εν λόγω κιθαροδαρμένο pop-rock ιδίωμα (που πλάκα-πλάκα στις μέρες μας έχει ξεχαστεί από θεούς και ανθρώπους) και αν κρίνω από το άλμπουμ που έχω στα χέρια μου, στις καλύτερες στιγμές τους συναγωνίζονται με αξιώσεις ορισμένες από τις δημοφιλέστερες μπάντες των 90s, που θα μπορούσαν να θεωρηθούν "ανταγωνιστές" τους (Posies, Teenage Fanclub, κ.λ.π.). Δεδομένου όμως ότι εδώ και αιώνες οι εν λόγω ήχοι αναπαράγονται από εκατοντάδες συγκροτήματα, άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι, μάλλον δύσκολα ενθουσιάζεται κανείς μαζί τους.
Το πρώτο που θα προσέξετε είναι σίγουρα τα φωνητικά του Andy Bopp, που ξεπερνούν κατά πολύ το ανεκτό επίπεδο ομοιότητας με αυτά του John Lennon και δημιουργούν μέχρι και δικαίωμα για έγερση αγωγής από την Yoko Ono. Από εκεί και πέρα οι συνθέσεις τους καλύπτουν και χρονικά όλο το φάσμα επιρροών που σας έρχεται στο μυαλό. Τα δύο-τρία πρώτα τραγούδια του δίσκου ακούγονται αρκετά 90s (και άρα πιο φρέσκα), παρακάτω ο ήχος γίνεται ελαφρά πιο τραχύς, η συνθετική ποιότητα ελαφρώς πιο απλοϊκή και η όλη φάση ελαφρώς πιο 60s από ότι επιτρέπει η ημερομηνία που απεικονίζεται αυτή τη στιγμή στο ημερολόγιο που βρίσκεται απέναντί μου.
Ως είθισται σε τέτοιους δίσκους, μετά από πολλές ακροάσεις ανακαλύπτεις μερικά τραγούδια που σε αναγκάζουν να τα αγαπήσεις, και σε αυτόν τον τομέα οι Myracle Brah τα πάνε μια χαρά. Το "The Most Important Subject" για παράδειγμα είναι απολαυστικά αφελές, σχεδόν εφηβικό, και αφοπλιστικά κοινότυπο στην ανάπτυξή του, που δύσκολα σου ξεκολλάει απ΄το μυαλό. Το "Think About You" είναι από τα τραγούδια που δε θα ντρεπόταν να τραγουδήσει ο Ray Davies στα νιάτα του, ενώ το ίδιο ακριβώς ισχύει για το "When She Comes Around" και τον Elton John ενός ιδανικού κόσμου. Κρίμα που δεν γυρίζονται πλέον αμερικάνικες ταινίες με κολλέγια και τα ρέστα στα χρόνια των 60s. Εδώ βρίσκεται το ιδανικό τους soundtrack...
